OP,właściwie Jan Franciszek książę Czartoryski(ur.19 lutego 1897 w Pełkiniach,zm.6 września 1944 w Warszawie)błogosławiony i męczennik Kościoła katolickiego,był polskim księciem,duchownym katolickim,dominikaninem,wychowawcą studentów,inżynierem architektury.W czasie powstania warszawskiego,będąc kapelanem Armii Krajowej,został rozstrzelany przez Niemców w szpitalu wraz z ciężko rannymi.
Biografia
Pochodzenie i młodość
Był synem księcia Witolda Czartoryskiego i Jadwigi z hrabiów Dzieduszyckich w rodzinie wielodzietnej.Na chrzcie nadano mu imiona:Jan Franciszek.Pierwsze nauki pobierał w domu,a następne w prywatnej szkole w Starej Wsi pod Warszawą.Po zdaniu matury studiował na Politechnice Lwowskiej,uzyskując tytuł inżyniera architekta.Brał udział w obronie Lwowa,odznaczony za męstwo Krzyżem Walecznych.Oddelegowany przez władze wojskowe brał udział w plebiscycie na Górnym Śląsku.
Kapłaństwo
W 1927 r.wstąpił w Krakowie do zakonu dominikanów,gdzie przyjął imię Michał.Śluby zakonne złożył 25 września 1928 roku,a święcenia kapłańskie przyjął 20 grudnia 1931 roku w Jarosławiu.Jako architekt współdziałał w budowie klasztoru dominikańskiego w Warszawie na Służewie w latach 1937–1939.W zakonie pełnił różne funkcje,między innymi magistra nowicjatu,pomagając w formacji młodym zakonnikom.
Udział w powstaniu warszawskim i męczeńska śmierć
1 sierpnia 1944,wczesnym popołudniem,wybrał się do okulisty na Powiślu,gdzie zastał go wybuch powstania warszawskiego.Następnego dnia zgłosił się jako kapelan do walczącego na Powiślu III Zgrupowania„Konrad”AK.6 września 1944,po upadku tej dzielnicy,nie wycofał się z powstańczymi oddziałami,nie skorzystał z możliwości ukrycia się przed Niemcami w stroju sanitariusza,jak mu zaproponowano,lecz pozostał do końca,jako jedyny z personelu szpitalnego,z grupą ciężko rannych powstańców i cywilów w piwnicach firmy Alfa-Laval.O.Michał Czartoryski uważał,że pozostawionych chorych nie może opuścić i tylko przy nich jest jego miejsce.Pół godziny po ewakuacji obsługi powstańczego szpitala Niemcy rozstrzelali w piwnicach lazaretu pozostałych tam chorych i razem z nimi o.Michała,który do końca wspierał duchowo rannych.Wywleczone z piwnicy ciała spalono na pobliskiej barykadzie.Rok później przeprowadzono ekshumację, w celu przeniesienia ich do wspólnego grobu dla powstańców.Ciała o.Michała Czartoryskiego jednak nie zidentyfikowano.
Proces beatyfikacyjny
Proces informacyjny został zakończony przed Metropolitalnym Trybunałem Rogatoryjnym w Warszawie dnia 29 stycznia 1993 roku.Beatyfikowany 13 czerwca 1999 w gronie 108 męczenników w Warszawie przez Jana Pawła II.
poniedziałek, 1 lutego 2016
Józef Konrad Gorski
Ur.12 lutego 1897,zm.w kwietniu 1940 r.oficer zawodowy artylerii,kawaler Virtuti Militari.Józef Konrad Gorski był synem Konrada i Franciszki z domu Skarbek-Ważyńska.W 1923 roku służył w Departamencie III Artylerji i Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych.Został oddelegowany jako oficer nadetatowy z Dywizjonu Artylerii Zenitowej.Został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku.W 1928 roku został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku.W 1931-1933 roku był słuchaczem Normalnego Kursu Wyższej Szkoły Wojennej Kurs I.Józef Konrad Gorski w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika.Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie,w trakcie uroczystości„Katyń Pamiętamy Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Walecznych
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921"Polska Swemu Obrońcy"
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Romuald Adam Cebertowicz
Ur.7 lutego 1897 w Głownie,zm.20 stycznia 1981 w Łodzi polski hydrotechnik,poseł na Sejm PRL I kadencji(1952–1956).
Biografia
Dzieciństwo i młodość
Syn Adama,naczelnika poczty w Głownie.W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej,gdzie zetknął się z ogromnym patriotyzmem nauczycieli.Wiosną 1905 r.w szkółce doszło do wybuchu strajku szkolnego,do którego przyłączył się ośmioletni Romuald Cebertowicz.Młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji.Wydarzenia te zakłóciły spokój miasteczka,obeszło się jednak bez represji,gdyż władze rosyjskie przerwały śledztwo i sprawę zatuszowały.Po ukończeniu w 1907 r.głowieńskiej szkółki rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu.Tu również spotkał się z atmosferą polskości.Szkoła reprezentowała wysoki poziom nauczania,lecz o patriotyzmie nauczycieli i uczniów(nauka patriotycznych pieśni,musztra wojskowa,odśpiewanie w kolegiacie„Boże coś Polskę…”)dowiedziały się władze carskie i w 1912 roku zamknęły placówkę.Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli,a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu ponieważ dawała ona tzw.uprawnienia,czyli wstęp na studia.Podczas I wojny Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916 r.uzyskał maturę.W 1917 r.rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii,ewakuowanej do Moskwy,Politechniki Ryskiej.Tu zastał go wybuch rewolucji październikowej.Walczył w ochotniczym oddziale saperskim,potem skierowany został do służby wartowniczej.7 lutego 1919 r.wraz z rodziną powrócił do kraju.Rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu i kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.Następnie zaczął uczęszczać do klasy przygotowującej kandydatów na studia wyższe.Studiował na Politechnice Ryskiej,gdzie był członkiem Korporacji Akademickiej Welecja.
Praca zawodowa
Profesor Politechniki Gdańskiej(1949–1967) i członek PAN(członek korespondent od 1952 r.członek rzeczywisty od 1980 r.)w latach 1947–1965 był pierwszym kierownikiem Katedry Hydrauliki i Hydrologii na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Gdańskiej.W pracy naukowej zajmował się hydromechaniką i mechaniką gruntów,fundamentowaniem,budowlami wodnymi oraz konserwacją zabytków;twórca elektro iniekcyjnej metody zeskalania gruntów(cebertyzacja).W 1952 r.objął na cztery lata mandat posła na Sejm I kadencji w okręgu Gdańsk. Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych.Często odwiedzał rodzinne miasto oraz aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym.Zmarł w Łodzi,gdzie mieszkał pod koniec życia.Jednak zgodnie z ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie.W 1951 r.zarządzeniem Prezydenta RP Bolesława Bieruta odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy II klasy.21 lipca 1972 roku odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.Jego imię noszą:Zespół Szkół Nr 1 w Głownie oraz Zespół Szkół Zawodowych nr 9 w Gdańsku.
Biografia
Dzieciństwo i młodość
Syn Adama,naczelnika poczty w Głownie.W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej,gdzie zetknął się z ogromnym patriotyzmem nauczycieli.Wiosną 1905 r.w szkółce doszło do wybuchu strajku szkolnego,do którego przyłączył się ośmioletni Romuald Cebertowicz.Młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji.Wydarzenia te zakłóciły spokój miasteczka,obeszło się jednak bez represji,gdyż władze rosyjskie przerwały śledztwo i sprawę zatuszowały.Po ukończeniu w 1907 r.głowieńskiej szkółki rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu.Tu również spotkał się z atmosferą polskości.Szkoła reprezentowała wysoki poziom nauczania,lecz o patriotyzmie nauczycieli i uczniów(nauka patriotycznych pieśni,musztra wojskowa,odśpiewanie w kolegiacie„Boże coś Polskę…”)dowiedziały się władze carskie i w 1912 roku zamknęły placówkę.Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli,a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu ponieważ dawała ona tzw.uprawnienia,czyli wstęp na studia.Podczas I wojny Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916 r.uzyskał maturę.W 1917 r.rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii,ewakuowanej do Moskwy,Politechniki Ryskiej.Tu zastał go wybuch rewolucji październikowej.Walczył w ochotniczym oddziale saperskim,potem skierowany został do służby wartowniczej.7 lutego 1919 r.wraz z rodziną powrócił do kraju.Rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu i kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.Następnie zaczął uczęszczać do klasy przygotowującej kandydatów na studia wyższe.Studiował na Politechnice Ryskiej,gdzie był członkiem Korporacji Akademickiej Welecja.
Praca zawodowa
Profesor Politechniki Gdańskiej(1949–1967) i członek PAN(członek korespondent od 1952 r.członek rzeczywisty od 1980 r.)w latach 1947–1965 był pierwszym kierownikiem Katedry Hydrauliki i Hydrologii na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Gdańskiej.W pracy naukowej zajmował się hydromechaniką i mechaniką gruntów,fundamentowaniem,budowlami wodnymi oraz konserwacją zabytków;twórca elektro iniekcyjnej metody zeskalania gruntów(cebertyzacja).W 1952 r.objął na cztery lata mandat posła na Sejm I kadencji w okręgu Gdańsk. Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych.Często odwiedzał rodzinne miasto oraz aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym.Zmarł w Łodzi,gdzie mieszkał pod koniec życia.Jednak zgodnie z ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie.W 1951 r.zarządzeniem Prezydenta RP Bolesława Bieruta odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy II klasy.21 lipca 1972 roku odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.Jego imię noszą:Zespół Szkół Nr 1 w Głownie oraz Zespół Szkół Zawodowych nr 9 w Gdańsku.
Antoni Górniewicz
Ur.29 stycznia 1897 w Wilnie,zm.w kwietniu 1940 r.kapitan piechoty Wojska Polskiego,kawaler Orderu Virtuti Militari,ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Antoni Górniewicz był synem Aleksandra i Reginy z domu Łopenn,urodził się w Wilnie.W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej,gdzie ukończył szkołę oficerską.Od 1917 r.w I Korpusie Polskim w Rosji w 2 Dywizji Strzelców Polskich.Od 1919 roku służył w Wojsku Polskim,został przydzielony do 27 Pułku Piechoty,w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.W 1920 roku był dowódcą II baonu.Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku,został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i pozostał w 27 Pułku.W 1928 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku.Antoni Górniewicz w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora.Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie,w trakcie uroczystości„Katyń Pamiętamy Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
Życiorys
Antoni Górniewicz był synem Aleksandra i Reginy z domu Łopenn,urodził się w Wilnie.W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej,gdzie ukończył szkołę oficerską.Od 1917 r.w I Korpusie Polskim w Rosji w 2 Dywizji Strzelców Polskich.Od 1919 roku służył w Wojsku Polskim,został przydzielony do 27 Pułku Piechoty,w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.W 1920 roku był dowódcą II baonu.Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku,został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i pozostał w 27 Pułku.W 1928 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku.Antoni Górniewicz w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora.Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie,w trakcie uroczystości„Katyń Pamiętamy Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari(1921 r.)
- Krzyż Walecznych(1921 r.)
Władysław Grela
Ur.26 stycznia 1897 w Dzietrzkowicach,zm.w kwietniu 1940 r.w Charkowie legionista,policjant,kawaler Virtuti Militari.Władysław Grela był synem Franciszka i Barbary z domu Dudkowska,urodził się w Dzietrzkowicach w powiecie wieluńskim.W 1915 roku Władysław Grela wstąpił do Legionów Polskich,w czasie służby w legionach był ranny.W 1918 roku wstąpił na ochotnika Wojska Polskiego,został przydzielony do 9 Pułku Piechoty Legionów,w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.W 1919 i 1920 r.był ranny.Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku.W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy jako podporucznik rezerwy 27 Pułku Piechoty.W cywilu wstąpił do Policji Państwowej i dosłużył się stopnia aspiranta.W czasie mobilizacji w 1939 roku został powołany do wojska,walczył w wojnie obronnej 1939 r.dostał się do niewoli sowieckiej.Władysław Grela w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia kapitana.Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie,w trakcie uroczystości„Katyń Pamiętamy Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari(1921 r.)
- Krzyż Niepodległości
Zygmunt Sajna
Ur.20 stycznia 1897 w Żurawlówce,zm.17 września 1940 w Palmirach polski duchowny katolicki,męczennik i błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.
Biografia
Syn Franciszka i Franciszki z domu Jarosz.Urodził się 20 stycznia 1897 w Żurawlówce w parafii Huszlew w diecezji siedleckiej.Około 1909 roku jego rodzina przeniosła się do Mielnika.W 1918 r.ukończył naukę i zdał maturę w gimnazjum w Siedlcach.
Kapłaństwo
Ukończył Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie.Święcenia kapłańskie przyjął w lutym 1924 r.Mianowany najpierw wikariuszem w parafii Jadów(obecnie diecezja warszawsko-praska),z końcem czerwca 1924 r.przeszedł do parafii Babice(archidiecezja warszawska).Dnia 29 października 1924 podjął w Rzymie na Uniwersytecie Gregoriańskim studia prawnicze.Przerwał je w 1926 r.z powodu choroby płuc i serca.Do kraju wrócił ze stopniem licencjata prawa kanonicznego.Po powrocie,jeszcze w 1926 roku został mianowany kapelanem w klasztorze Sióstr Niepokalanek w Szymanowie.W 1931 r.wyjechał na kurację i odpoczynek do Zakopanego,gdzie jego stan zdrowia uległ polepszeniu.Następnie podjął służbę kapłańską w parafii Antoniego Padewskiego(1931-1932),św.Aleksandra na Placu Trzech Krzyży(1932-1935)oraz parafii archikatedralnej św.Jana Chrzciciela(1935-1938)(wszystkie w Warszawie).W 1938 r.objął parafię w Górze Kalwarii.
II wojna światowa
Wybuch II wojny światowej zastał go w Górze Kalwarii,gdzie pełnił obowiązki duszpasterskie także podczas okupacji.Taki stan rzeczy utrzymał się tylko do grudnia 1939 roku.W związku z wygłaszaniem przez niego kazań o treści patriotycznej oraz udzielaniem duchowego wsparcia Polakom,okupacyjne władze niemieckie nałożyły na niego areszt domowy.Nie mógł chodzić do kościoła,ani służyć jako kapłan.Nie skorzystał z proponowanej mu możliwości ucieczki,nie chcąc opuścić parafian.Za swą postawę poddawany był szykanom.Areszt domowy zamieniono mu na zwykły areszt,początkowo więziono go w koszarach,następnie w Przytułku dla Starców i Kalek w Górze Kalwarii.Stamtąd w kwietniu 1940 r.trafił na Aleję Szucha w Warszawie,a następnie na warszawski Pawiak.Przez okres uwięzienia nie rozstawał się ze strojem kapłańskim,brewiarzem i różańcem.Był za to bity i torturowany,w protokole ekshumacji z 1946 r.stwierdzono,iż wybito mu wszystkie przednie zęby.
Śmierć
Według relacji ocalałych współwięźniów,ksiądz Zygmunt Sajna również na Pawiaku pełnił posługę kapłana,m.in.spowiadał,a także udzielał komunii,korzystając z przemycanych z zewnątrz komunikantów.Dnia 17 września 1940 księdza Zygmunta Sajnę wraz z grupą ok.200 osób rozstrzelano w masowej egzekucji w Palmirach.Zamordowano go w ramach akcji AB,mającej na celu eksterminację polskiej inteligencji.Według relacji obserwującego z ukrycia egzekucję gajowego,Piotra Herbańskiego,będący w grupie skazańców kapłan błogosławił swych towarzyszy znakiem krzyża i przemawiał do nich.W 1946 r.podczas ekshumacji zwłoki księdza Zygmunta Sajny rozpoznała jego siostra,Maria Zyta Sajna.Został pochowany wraz z innymi we wspólnej mogile.
Beatyfikacja
Proces beatyfikacyjny,jako zbiorowy,otwarto 26 stycznia 1992 roku.Dnia 26 marca 1999 roku w obecności papieża promulgowano dekret o jego męczeństwie.Ksiądz Zygmunt Sajna został beatyfikowany przez bł.Jana Pawła II podczas pielgrzymki papieskiej do Polski,w grupie 108 męczenników za wiarę,którzy zginęli podczas II wojny światowej.Beatyfikacja miała miejsce 13 czerwca 1999 podczas mszy świętej odprawianej w Warszawie.
Kult
Postać księdza Zygmunta Sajny upamiętnia tablica w kościele w Górze Kalwarii.Jego imieniem nazwano jedną z ulic miasta,dawniej Senatorską.Dnia 8 kwietnia 2000 imię księdza Zygmunta Sajny przyjęło Liceum Ogólnokształcące w Górze Kalwarii.Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci(17 września)oraz w grupie 108 błogosławionych męczenników 12 czerwca.
Biografia
Syn Franciszka i Franciszki z domu Jarosz.Urodził się 20 stycznia 1897 w Żurawlówce w parafii Huszlew w diecezji siedleckiej.Około 1909 roku jego rodzina przeniosła się do Mielnika.W 1918 r.ukończył naukę i zdał maturę w gimnazjum w Siedlcach.
Kapłaństwo
Ukończył Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie.Święcenia kapłańskie przyjął w lutym 1924 r.Mianowany najpierw wikariuszem w parafii Jadów(obecnie diecezja warszawsko-praska),z końcem czerwca 1924 r.przeszedł do parafii Babice(archidiecezja warszawska).Dnia 29 października 1924 podjął w Rzymie na Uniwersytecie Gregoriańskim studia prawnicze.Przerwał je w 1926 r.z powodu choroby płuc i serca.Do kraju wrócił ze stopniem licencjata prawa kanonicznego.Po powrocie,jeszcze w 1926 roku został mianowany kapelanem w klasztorze Sióstr Niepokalanek w Szymanowie.W 1931 r.wyjechał na kurację i odpoczynek do Zakopanego,gdzie jego stan zdrowia uległ polepszeniu.Następnie podjął służbę kapłańską w parafii Antoniego Padewskiego(1931-1932),św.Aleksandra na Placu Trzech Krzyży(1932-1935)oraz parafii archikatedralnej św.Jana Chrzciciela(1935-1938)(wszystkie w Warszawie).W 1938 r.objął parafię w Górze Kalwarii.
II wojna światowa
Wybuch II wojny światowej zastał go w Górze Kalwarii,gdzie pełnił obowiązki duszpasterskie także podczas okupacji.Taki stan rzeczy utrzymał się tylko do grudnia 1939 roku.W związku z wygłaszaniem przez niego kazań o treści patriotycznej oraz udzielaniem duchowego wsparcia Polakom,okupacyjne władze niemieckie nałożyły na niego areszt domowy.Nie mógł chodzić do kościoła,ani służyć jako kapłan.Nie skorzystał z proponowanej mu możliwości ucieczki,nie chcąc opuścić parafian.Za swą postawę poddawany był szykanom.Areszt domowy zamieniono mu na zwykły areszt,początkowo więziono go w koszarach,następnie w Przytułku dla Starców i Kalek w Górze Kalwarii.Stamtąd w kwietniu 1940 r.trafił na Aleję Szucha w Warszawie,a następnie na warszawski Pawiak.Przez okres uwięzienia nie rozstawał się ze strojem kapłańskim,brewiarzem i różańcem.Był za to bity i torturowany,w protokole ekshumacji z 1946 r.stwierdzono,iż wybito mu wszystkie przednie zęby.
Śmierć
Według relacji ocalałych współwięźniów,ksiądz Zygmunt Sajna również na Pawiaku pełnił posługę kapłana,m.in.spowiadał,a także udzielał komunii,korzystając z przemycanych z zewnątrz komunikantów.Dnia 17 września 1940 księdza Zygmunta Sajnę wraz z grupą ok.200 osób rozstrzelano w masowej egzekucji w Palmirach.Zamordowano go w ramach akcji AB,mającej na celu eksterminację polskiej inteligencji.Według relacji obserwującego z ukrycia egzekucję gajowego,Piotra Herbańskiego,będący w grupie skazańców kapłan błogosławił swych towarzyszy znakiem krzyża i przemawiał do nich.W 1946 r.podczas ekshumacji zwłoki księdza Zygmunta Sajny rozpoznała jego siostra,Maria Zyta Sajna.Został pochowany wraz z innymi we wspólnej mogile.
Beatyfikacja
Proces beatyfikacyjny,jako zbiorowy,otwarto 26 stycznia 1992 roku.Dnia 26 marca 1999 roku w obecności papieża promulgowano dekret o jego męczeństwie.Ksiądz Zygmunt Sajna został beatyfikowany przez bł.Jana Pawła II podczas pielgrzymki papieskiej do Polski,w grupie 108 męczenników za wiarę,którzy zginęli podczas II wojny światowej.Beatyfikacja miała miejsce 13 czerwca 1999 podczas mszy świętej odprawianej w Warszawie.
Kult
Postać księdza Zygmunta Sajny upamiętnia tablica w kościele w Górze Kalwarii.Jego imieniem nazwano jedną z ulic miasta,dawniej Senatorską.Dnia 8 kwietnia 2000 imię księdza Zygmunta Sajny przyjęło Liceum Ogólnokształcące w Górze Kalwarii.Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci(17 września)oraz w grupie 108 błogosławionych męczenników 12 czerwca.
Kacper Garlewicz
Pseud.Janek(ur.5 stycznia 1897 w Czeladzi,zm.24 marca 1969 tamże)działacz komunistyczny,oficer polityczny ludowego WP.Syn górnika Franciszka, od 1912 r.pracował w kopalni,po wybuchu 1914 r.I wojny światowej i zamknięciu kopalni pracował na roli we wsi Kalina Mała.1919-1921 odbywał służbę wojskową w 25 pp w Miechowie i 40 pp we Lwowie,od 1922 r.ponownie pracował w kopalni w Czeladzi.Działacz Centralnego Związku Górników(CZG) i od 1925 r.KPP,członek Komitetu Dzielnicowego(KD)KPP,agitator wśród górników,wzywał do ogłaszania strajków.22 II 1927 aresztowany i 14 X 1927 skazany w Sosnowcu na 4 lata więzienia.Po wyjściu z więzienia w Sieradzu 10 IX 1931 działacz wśród bezrobotnych i ich delegat,kontynuował też działalność w KPP.Przez pewien czas był sekretarzem KD KPP.Kilka razy był doraźnie aresztowany przed 1 maja i rocznicą rewolucji październikowej.W XII 1933 r.uciekł przed aresztowaniem i był poszukiwany przez policję,działał w MOPR,m.in.w Zawierciu.W 1937 r.na 8 miesięcy osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej.Gdy wrócił do Czeladzi,KPP była już zlikwidowana,więc wstąpił do PPS,by nadal działać w środowiskach robotniczych.Jesienią 1939 r.udał się do zajętego przez ZSRR Białegostoku i pracował tam w fabryce włókienniczej,później był robotnikiem w tartaku w Słonimiu.Latem 1941 r.uciekł przed Niemcami do obwodu penzeńskiego i zaczął pracować w kołchozie.W 1942 r.wstąpił do Armii Czerwonej,brał udział m.in.w bitwie pod Stalingradem.W 1943 r.wstąpił do 1 DP im.T.Kościuszki,był kapralem w 3 pp,a po ukończeniu szkoły oficerów oświatowych(politycznych)w stopniu plutonowego brał udział w bitwie pod Lenino.Od XII 1943 r.w szkole oficerów polityczno-wychowawczych,1-16 XII 1944 jako chorąży był zastępcą dowódcy 7 kompanii ds.polityczno-wychowawczych w 1 pp.Później skierowany do Wyższej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie.Potem służył w straży kolejowej w Lublinie i Łodzi.Od 1945 r.w PPR,w 1946 r.przeszedł z WP do MO i został komendantem powiatowym MO w Środzie Śląskiej i potem w Legnicy,później był oficerem ds.specjalnych w komendzie w Dzierżoniowie.W IX 1947 odszedł z milicji i został kierownikiem działu kadr w fabryce w Małej Dąbrówce.W 1948 r.był I sekretarzem Komitetu Miejskiego(KM)PPR w Czeladzi,w 1949 r.sekretarzem Powiatowej Rady Związków Zawodowych(RZZ)w Będzinie,później referentem gospodarczym w Komitecie Wojewódzkim(KW)PZPR w Katowicach.Od 1950 r.inspektor personalny w Przedsiębiorstwie Budowlanym Przemysłu Węglowego w Katowicach,później inspektor hoteli robotniczych w tym przedsiębiorstwie,był tam też I sekretarzem POP.Działacz ZBoWiD.1951-1955 ławnik Sądu Powiatowego.Od 1 II 1957 na rencie,przewodniczący oddziału ZBoWiD w Czeladzi,działacz TPRR.Odznaczony m.in.Orderem Sztandaru Pracy I klasy i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Subskrybuj:
Posty (Atom)