niedziela, 13 sierpnia 2017

Marek Skwarnicki

Ur.30 kwietnia 1930 w Grodnie,zm.12 marca 2013 w Krakowie polski poeta,publicysta,prozaik,felietonista,tłumacz.Wydawał pod pseudonimami:Don Kopyto;EMES;Jerzy Patkiewicz;Kij;M.S.Marek;ms;MS;Patyk,najczęściej jednak podpisywał się jako Spodek.Urodził się jako drugie dziecko Józefa Skwarnickiego,oficera zawodowego, i Teodozji z Barańskich 30 kwietnia 1930 roku w Grodnie.Ze względu na służbę wojskową ojca w 1936 r.przeniósł się wraz z rodziną do Ostroga nad Horyniem,a od 1937 r.mieszkał w Kutnie przy ulicy Tadeusza Kościuszki 14.Po wybuchu II wojny światowej przebywał w zaprzyjaźnionym z rodziną dworze Księżostany na Zamojszczyźnie,następnie w majątku pp.Brudzyńskich Pniewy koło Żychlina i u krewnych w Błoniu pod Warszawą.Od 1940 r.mieszkał w Warszawie,od 1942 r.w internacie dla chłopców prowadzonym formalnie przez Radę Główną Opiekuńczą,a w rzeczywistości przez konspiracyjne Opiekuńcze Pogotowie Harcerek Armii Krajowej.Uczęszczał do Średniej Szkoły Handlowej i jednocześnie uczył się na tajnych kompletach gimnazjalnych.Był członkiem Szarych Szeregów.Po upadku powstania warszawskiego przeszedł przez obóz w Pruszkowie,skąd wywieziono go z matką do obozu w Mauthausen,a następnie skierowano do przymusowej pracy w gospodarstwie rolnym we wsi Schlamersdorf pod Linzem.Zwolniony z powodu choroby matki,w grudniu 1944 r.powrócił do kraju.Od lutego 1945 r.mieszkał w Kutnie i uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im.Jana Henryka Dąbrowskiego.Wiosną 1946 r.przeniósł się wraz z rodziną do Szczecina,gdzie kontynuował naukę w Gimnazjum i Liceum im.Henryka Pobożnego;w 1949 r.zdał maturę.Następnie do 1952 r.studiował bibliotekoznawstwo na Wydziale Polonistycznym Uniwersytetu Warszawskiego.Ukończył je po pierwszym stopniu(licencjat),ponieważ władze nie pozwoliły na jego kontynuacje studiów na poziomie magisterskim.Jednocześnie w 1950-1951 był zatrudniony na pracach zleconych początkowo w Centralnym Urzędzie Pomiarów Kraju,później z ramienia Ministerstwa Oświaty przy porządkowaniu centralnego katalogu zaopatrzenia bibliotek publicznych w kraju.Debiutował w 1951 r.na łamach„Tygodnika Powszechnego”artykułem pt."O optymizmie wiary",będącym głosem w dyskusji na temat powieści katolickiej(nr 49,podpisał się jako Jerzy Patkiewicz).W 1952 r.podjął pracę w Bibliotece Narodowej w Warszawie,początkowo w Biurze Katalogowym,następnie w Dziale Uzupełniania Zbiorów.Zimą 1953 roku podczas wycieczki do Torunia poznał pracownicę tamtejszej biblioteki, repatriantkę z Wilna,studentkę polonistyki Zofię Korbutt.Od 1954 r.pracował w nowo powstałym Instytucie Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej.21 lipca 1954 zawarł cywilny związek małżeński z Zofią Korbutt,a 8 sierpnia ślub kościelny w kościele Najświętszej Maryi Panny w Toruniu.W 1955 r.został współredaktorem pism"Bibliotekarz" i "Poradnik Bibliotekarza".14 kwietnia 1956 roku w Toruniu przyszło na świat pierwsze dziecko państwa Skwarnickich Maria.W tym samym roku Skwarnicki uczestniczył w zebraniach Klubu Krzywego Koła.W tym okresie rozpoczął twórczość poetycką;pierwsze wiersze pt."Lustro","Rok 1952" i "W telewizorze ściany"opublikował w"Tygodniku Powszechnym"w 1957 roku.W tymże roku redaktor naczelny"Tygodnika Powszechnego"zaproponował Skwarnickiemu napisanie recenzji z książki kardynała Stefana Wyszyńskiego pt."Duch pracy ludzkiej".Po ukazaniu się recenzji cała PRL-owska prasa napadła na jej autora i na"Tygodnik".W noc sylwestrową 1957/1958 przyszło na świat w Warszawie drugie dziecko syn Tomasz.W lutym 1958 r.przeniósł się wraz z rodziną do Krakowa,by podjąć pracę w redakcji"Tygodnika Powszechnego".Początkowo redagował rubrykę interwencyjno-satyryczną pt.„Bez ogródek",w której umieszczał felietony pod pseudonimem Spodek,przekształconą w latach późniejszych w stałą rubrykę pt."Felietony Spodka".Wśród otrzymywanych od czytelniczek listów,jego uwagę zwróciły te podpisane"Filiżanka”.16 maja 1959 roku w Krakowie przyszedł na świat syn Krzysztof.W latach 1969-1971 Marek Skwarnicki zamieszczał cykl recenzji pt."Tele-oko"(podpisując się jako Marek,M.S.MS).Rozwijając twórczość literacką i publicystyczną,ogłaszał wiersze,fragmenty prozy,artykuły i recenzje literackie w miesięcznikach katolickich"Znak" i "Więź".Publikował także w"Pomeranii"Biuletynie Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego(1969 r.)W latach 1960-1961 był członkiem grupy poetyckiej Muszyna,związanej z wychodzącym od stycznia 1957 r.studenckim dwutygodnikiem"graficzno-literackim""Czarno na białym"od 3 numeru ukazującym się jako"Zebra".
Od 1962 należał do Związku Literatów Polskich (do rozwiązania Związku w 1983). Na początku lat 60-tych poznał metropolitę krakowskiego Karola Wojtyłę, który zjawił się w redakcji Tygodnika Powszechnego chcąc opublikować swoje poezje. Marek Skwarnicki zajął się redakcją tych tekstów i do końca Jego życia współpracował z Karolem Wojtyłą przy publikowaniu twórczości poetyckiej, jeżdżąc w tym celu również do Rzymu i znajdując w Nim doskonałego rozmówcę na tematy związane ze znaczeniem słowa i poezji. W swoich rozmawach o poezji poruszali często problem komunikowania się ludzi za pośrednictwem poezji, której nie może zastąpić ani język nauk ścisłych, ani filozofia czy literatura.
W 1964 Marek Skwarnicki odbył pierwszą kilkumiesięczną podróż do Stanów Zjednoczonych; opublikował wówczas w "Tygodniku Powszechnym" cykl reportaży pt. "Amerykańskie wakacje". W 1968 otrzymał nagrodę Fundacji im. Kościelskich w Genewie, a w 1969 nagrodę poetycką im. Andrzeja Bursy, przyznawaną przez Krakowską Grupę Literacką "Barbarus". W 1969 przebywał we Fryburgu w Szwajcarii, gdzie podjął pracę w sekretariacie Rady Międzynarodowego Ruchu Intelektualistów Katolickich "PAX Romana" (Mouvement International des Intellectueles Catholiques); w 1970 został członkiem Rady, a w 1975 wiceprezesem tej organizacji. Kontynuował twórczość literacką, publikował wiersze, prozę i przekłady z poezji angielskiej, m.in. w "Poezji", "Życiu Literackim” i „Twórczości”. W 1969 wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Znaku”. W 1971-1972 był stypendystą International Writing Program University of Iowa w USA. Od 1976 był członkiem polskiego PEN Clubu. W 1975 został członkiem Komitetu Łączności Forum Europejskiego Narodowych Komisji Apostolstwa Świeckich (Laikatu), gdzie pracował do 1984 roku. W latach 1977-1984 był członkiem Papieskiej Rady do Spraw Laikatu. W 1977 otrzymał odznakę „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa". W latach 1979-1990 pracował w Komisji ds. Apostolstwa Świeckich Episkopatu Polski. W latach 80. i 90. pełnił funkcję członka Rady Duszpasterstwa Archidiecezji Krakowskiej. W 1978-2000 odbył pięć międzykontynentalnych (do Meksyku, Filipin, Japonii, Kanady i Australii) i pięć europejskich podróży z papieżem Janem Pawłem II jako redaktor Tygodnika Powszechnego, akredytowany przy Biurze Prasy Watykanu. W 1980 został wiceprezesem Oddziału Krakowskiego Związku Literatów Polskich. W 1982 otrzymał nagrodę Premio International di Poesia, przyznawaną we włoskim mieście Marineo. W 1989 wchodził w skład komitetu założycielskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, którego następnie został członkiem. W 1990 otrzymał nagrodę Fundacji Nelli i Władysława Turzańskich z Toronto za całokształt twórczości ze szczególnym uwzględnieniem poezji. Po przejściu na emeryturę w 1992 kontynuował współpracę z Tygodnikiem Powszechnym. Drukował także w „Więzi" oraz w "Znaku". Ponadto redagował stałe rubryki w czasopismach "Pielgrzym" i "Związkowiec", ukazujących się w Toronto. Do śmierci mieszkał w Krakowie.
W latach 1970-75 Marek Skwarnicki opracował na podstawie tłumaczenia filologiczno-naukowego poetycki przekład psalmów na potrzeby posoborowej reformy liturgicznej. Przekład ten został zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu Polski i wprowadzony do liturgii mszalnej w postaci psalmów responsoryjnych, a także do Liturgii Godzin[1].
W kwietniu 2006 r., za tom poezji Wygnani z raju, który ukazał się nakładem krakowskiego wydawnictwa Biały Kruk, został uhonorowany Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca.
Marek Skwarnicki wydał następujące zbiory poezji:
  • "Papierowy dzwon" 1961
  • "Rdza" 1967
  • "Cierń" 1971
  • "Wiersze wybrane" 1974 – zawiera wiersze z tomów poprzednich oraz nowe z lat 1971-1973
  • "Zmierzch" 1979
  • "Poza czasem" 1982 – zawiera m.in. cykle: Pieśni pokutne, Hymny do Matki Bożej Kalwaryjskiej oraz Akathistos polski. Hymn ku czci Bogurodzicy.
  • "Spotkamy się w słońcu. Wiersze z lat 1956-1985" 1989
  • "Intensywna terapia" 1993
  • "Pieśni" 1993 – zawiera cykle" Za mało kochałem Cię Panie...; Idziemy za Tobą Matko...; Pieśni świętych, Pieśni mszalne; Pieśni pokutne; Akathistos polski.
  • "Początek świata" 1997
  • "Wiersze Warszawskie powstałe 1956-1957" 2000
  • "Ptaki" 2002
Dorobek prozatorski Skwarnickiego
Powieści i opowiadania:
  • "Marcin" z 1967 roku, wyróżniona przez M. Danielewiczową, K. Jeleńskiego, T. Nowakowskiego, R. Palestra i K. Wierzyńskiego na antenie Radia Wolna Europa jako trzecia książka roku 1967.
  • "Wesele w Sioux City" 1974
  • "Spotkanie w Lozannie" 1977
Utwory dramatyczne dla dzieci:
  • Skarby króla Dropsa (prapremiera Teatr Lalki i Aktora "Baj pomorski" Toruń 1962)
  • W krainie Filatelii (prapremiera teatralna Teatr Lalki i Aktora "Kaperek" Rzeszów 1972)
  • Czarny rycerz Zawisza (prapremiera Teatr Lalki i Aktora "Baj pomorski" Toruń 1970)
Felietony:
  • Szkoła mędrców 1972
  • Co trwa, co przemija 1995
Dzienniki:
  • "Dziś ciężka noc. Dziennik 1982", 1989
  • "Dzienniki 1982-1990", 1998
Wspomnienia:
  • "Minione a bliskie" 1999
  • "Mój Miłosz" 2004
  • "Czas ucieka, wieczność czeka" 2007
  • "Sen o wolności" 2009
Publicystyczne książki o Janie Pawle II i jego pontyfikacie:
  • "Podróże po Kościele" 1983, 1990
  • "Australijska wiosna" 1988 - Reportaże z pielgrzymki Jana Pawła II do Australii
  • "Papież w górach" 1998
  • "Listy do Ojca Świętego" 2001
  • "Jan Paweł II" 2002 - monografia
  • "Niezapomniane lata 1978-2003" 2003
  • "Czas bólu i radości. Listy do Ojca Świętego - część II" 2003
  • "Z papieżem po świecie" 2005
  • "Requiem dla Jana Pawła II" 2005
  • "Namiot Karola Wojtyły" 2009
  • "Ogród wiary. Listy do Ojca Świętego" 2010
Utwory o tematyce religijnej:
  • "Franciszek z Asyżu" oratorium 1976
  • "Misterium – utwór dramatyczny w trzech częściach z epilogiem" 1982
  • "Wśród kalwaryjskich tajemnic. Hymny. Pieśni. Rozmyślania" 1987
  • "Myśli Maryjne" 1994 - rozmyślania religijne
  • "Kościół żywy" 1997 – teksty pogadanek wygłoszonych na antenie Polskiego Radia w latach 1992-94.
  • "Tajemnice Ziemi Świętej" wraz z Adamem Bujakiem, 2005
  • "Przyciskam krzyż do serca. Drogi krzyżowe i pasyjne medytacje" wraz z Leszkiem Aleksandrem Moczulskim, 2006
  • "Tajemnica różańca" 2007
  • "Wysławiajmy Pana. Hymny - pieśni - oratoria" 2008
  • "Księga pociechy: Modlitwy dla chorych" 2011
Skwarnicki jest autorem opublikowanej w 2002 roku książki biograficznej "Jan Paweł II", której pierwszy egzemplarz przesłał Papieżowi. Otrzymał wówczas od niego list, w którym znalazły się m.in. te słowa: "... Bardzo dziękuje Autorowi książki Jan Paweł II za ten ciepły jeszcze egzemplarz, którego niestety nie mógł sam wręczyć osobiście (po ciężkiej operacji Skwarnicki przebywał w szpitalu). Chętnie porozmawiałbym na interesujące nas tematy, np. o poezji...". Wielką przygodą współpracy poetyckiej Skwarnickiego i Ojca Świętego stała się praca nad wydaniem poezji Jana Pawła II, która ukazała się pt. "Tryptyk Rzymski". Zaczęła się, kiedy ten pierwszy otrzymał ręcznie napisany list z Watykanu z datą 30 września 2002 r., do którego Papież dołączył tekst swoich poezji. W liście czytamy m.in.: "Drogi Panie Marku! Niech Pan będzie łaskaw rzucić okiem na teksty, które mu zostaną przekazane. Nie wiem czy ma to coś wspólnego z poezją, od której właściwie odszedłem, ale która od czasu do czasu wciąż mnie kusi". Marek Skwarnicki został zaproszony do Rzymu, gdzie znalazł się 19 listopada 2002. roku. Wcześniej przesłał coś w rodzaju recenzji o tekstach poetyckich przesłanych przez Papieża. W Watykanie sześć razy rozmawiali o poezji, przeważnie przy posiłkach, a spotkania te nie trwały krótko. W czasie pierwszego spotkania Skwarnicki otrzymał nieznane mu wcześniej "Posłowie" z dramatycznymi słowami skierowanymi do kardynałów przyszłego konklawe, które się zbierze w Kaplicy Sykstyńskiej na tle Sadu Ostatecznego, "... wizji, którą Michał Anioł pozostawił. Tak było w sierpniu, a potem w październiku pamiętnego roku dwóch konklawe, i tak będzie znów, gdy zajdzie potrzeba, po mojej śmierci. Trzeba, by przemawiała do nich wizja Michała Anioła". To wspaniałe dzieło malarskie musiało wywrzeć na Papieżu wielkie wrażenie, skoro powołał się na nie w apelu do kardynałów. Podczas następnego spotkania padło pytanie pod adresem gościa z Polski: "No i co dalej robimy?". "Drukujemy" – odpowiedział stanowczym tonem Marek Skwarnicki, co go samego zdziwiło. Później Papież dodał jeszcze fragment tekstu łacińskiego znad bramy wadowickiego gimnazjum. Na koniec uzgodniono pełny tytuł, a dodatek rzymski to propozycja Skwarnickiego, by odróżnić poezje poprzednie, głównie tworzone w Polsce, od Tryptyku powstałego w Rzymie. Skwarnicki zastrzega, że był tylko redaktorem tekstu Papieża.
Z okazji 30-lecia powstania PRL został odznaczony w 1974 roku[2]. Pośmiertnie w marcu 2013 r. za wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia poetyckie i prozatorskie, za wieloletnią pracę dziennikarską w „Tygodniku Powszechnym” i „Znaku” oraz krzewienie wartości chrześcijańskich związanych z myślą i nauczaniem Jana Pawła II został postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]
Przypisy
  1. Skocz do góry PSALMY KANTYKI, Społeczny Instytut Wydawniczy ZNAK, wydanie I, Kraków 1975; nota Od tłumaczy
  2. Skocz do góry Roman Graczyk, Cena przetrwania? SB wobec Tygodnika Powszechnego, Warszawa 2011, s. 58.
  3. Skocz do góry Order Odrodzenia Polski dla Marka Skwarnickiego. prezydent.pl, 20 marca 2013. [dostęp 2013-03-28].
Bibliografia[edytuj]

Marek Kwiatkowski(historyk sztuki)

Ur.25 kwietnia 1930 w Caen,zm.10 sierpnia 2016 w Warszawie polski historyk sztuki,profesor nauk humanistycznych(1992 r.)muzealnik,varsavianista,w latach 1960–2008 kustosz i następnie pierwszy dyrektor(1970 r.)Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie;członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego(1983 r.)honorowy obywatel m.st.Warszawy(2003 r.)
Życiorys
Ukończył studia w zakresie historii sztuki w Uniwersytecie Warszawskim.W 1960 r.został kuratorem,a w 1970 r.kustoszem Pałacu w Łazienkach Królewskich w Warszawie,gdzie m.in.zorganizował pierwszą w Polsce Galerię Rzeźby Polskiej.Był wieloletnim dyrektorem zespołu pałacowo-ogrodowego w Łazienkach do października 2008 r.W 1992 r.uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.W pobliżu swojego XVIII-wiecznego dworu w Suchej utworzył skansen budownictwa staropolskiego prywatne Muzeum Architektury Drewnianej Regionu Siedleckiego.W 1983 r.został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.Był również działaczem Stronnictwa Demokratycznego.W wyborach w 1988 r.ubiegał się o mandat radnego Stołecznej Rady Narodowej.Od 2003 r.był Wielkim Mistrzem Kapituły Orderu Świętego Stanisława(z ramienia Stowarzyszenia Dam i Kawalerów Orderu św.Stanisława w Polsce).Był Kawalerem Orderu Uśmiechu,a od lipca 2003 r.Honorowym Obywatelem m.st.Warszawy.W 2005 r.został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.Został pochowany 17 sierpnia 2016 na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Halina Dobrowolska(aktorka)

Ur.25 kwietnia 1930 w Wilnie,zm.13 października 1999 w Warszawie polska aktorka.
Życiorys
Absolwentka PWST w Krakowie(1955 r.).W latach 1951-52 występowała w Teatrze Ziemi Opolskiej,w latach 1955-61 w Teatrze Dramatycznym we Wrocławiu.W latach 1961-92 była aktorką w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.Była także autorką czterech sztuk teatralnych.Zmarła 13 października 1999,po długiej chorobie.Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Filmografia
  • 1956 r."Nikodem Dyzma"jako córka Kunickiego
  • 1997–1999:"Klan"jako Maria Lubicz

czwartek, 20 lipca 2017

Jerzy Próchnicki

Ur.20 kwietnia 1930 w Ozorkowie,zm. 4 lutego 2016 w Warszawie polski aktor teatralny i filmowy.
Życiorys
Urodził się w Ozorkowie,przez całe dorosłe życie był związany z warszawskim Marymontem.Zadebiutował w 1953 r.w spektaklu"Poemat pedagogiczny".Występował m.in.w Teatrze Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze w latach 1953-1954, Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu w latach 1954–1955,Teatrze Ziemi Mazowieckiej(od 1978 r.T.Popularnym)w Warszawie w latach 1956-1987.Ostatni raz w teatrze wystąpił w 1990 r.Pierwszy występ filmowy Jerzego Próchnickiego to rola w etiudzie filmowej pt."Filozof",wyprodukowanej przez PWSFTviT.Zagrał również w kolejnej etiudzie z 1963 r.zatytułowanej"Opowiadanie niemoralne".Pierwszym filmem kinowym w dorobku Jerzego Próchnickiego był film pt."Długa noc"(reż.Janusz Nasfeter),który wszedł do kin dopiero w 1989 r.Potem zagrał wiele ról filmowych i serialowych.W ostatnich latach występował w serialu"M jak miłość".Udzielał się także w teatrze.Na swoim koncie ma też gościnne występy w serialach:"Polskie drogi","Dom","Klan","Kryminalni" i "Plebania".10 lutego 2016 został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.
Filmografia
Rok
Tytuł
Rola
Uwagi
1961
"Filozof"
wartownik
etiuda,reżyseria:Jan Budkiewicz
1963
"Opowiadanie niemoralne"
 
etiuda,reżyseria:Jan Budkiewicz
1967
"Długa noc"
 
film wojenny,reżyseria:Janusz Nasfeter
1968
"Pożarowisko"
gość Rojeckich
horror,reżyseria:Ryszard Ber
1969
"Polowanie na muchy"
gość w Nieporęcie
film komediowy,reżyseria:Andrzej Wajda
1970
"Krajobraz po bitwie"
więzień
film wojenny,reżyseria:Andrzej Wajda
1970
"Brzezina"
Żyd
film dramatyczny,reżyseria:Andrzej Wajda
1971
"Dekameron 40 czyli cudowne przytrafienie pewnego nieboszczyka"
mężczyzna
film komediowy,reżyseria:Jan Budkiewicz
1972
"Trzeba zabić tę miłość"
mężczyzna prowadzący Andrzeja do przewodniczącego komisji
film psychologiczny,reżyseria:Janusz Morgenstern
1976
"Polskie drogi"
Niemiec rzucający nocnikiem z okna(odcinek:2)
serial telewizyjny,reżyseria:Janusz Morgenstern
1976
"Olśnienie"
technik naprawiający telewizor Skowronka
film obyczajowy,reżyseria:Jan Budkiewicz
1977
"Śmierć prezydenta"
poseł prawicy
film biograficzny,reżyseria:Jerzy Kawalerowicz
1977
"Rekord świata"
działacz sportowy
film obyczajowy,reżyseria:Filip Bajon
1978
"Okruch lustra"
mężczyzna
film obyczajowy,reżyseria:Andrzej Zajączkowski
1978
"Do krwi ostatniej..."
oficer II korpusu
film wojenny,reżyseria:Jerzy Hoffman
1978
"Do krwi ostatniej..."
oficer II korpusu
serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Hoffman
1978
"...Gdziekolwiek jesteś panie prezydencie..."
Adam Próchnik
film historyczny,reżyseria:Andrzej Trzos-Rastawiecki
1979
"Tajemnica Enigmy"
kolejarz(odcinek:2)
serial telewizyjny,reżyseria:Roman Wionczek
1980-1982,1996
"Dom"
Walenciak,pracownik FSO i robotnik w fabryce Jędrysa(odcinki:1,11,13)
serial telewizyjny,reżyseria:Jan Łomnicki
1980
"Zamach stanu"
działacz PSL„Wyzwolenie”
film historyczny,reżyseria:Ryszard Filipski
1980
"Constans"
mężczyzna
film dramatyczny,reżyseria:Krzysztof Zanussi
1981
"Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy"
kupiec w piwiarni(odcinek:3)
serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1984
"Lato leśnych ludzi"
(odcinek:5)
serial telewizyjny,reżyseria:Władysław Ślesicki
1985
"111 dni letargu"
 
film dramatyczny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1986
"Kryptonim„Turyści”"
oficer kontrwywiadu(odcinki:1,3)
serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Obłamski
1987
"Rzeka kłamstwa"
(odcinek:6)
serial telewizyjny,reżyseria:Jan Łomnicki
1987
"Jedenaste przykazanie"
mieszkaniec wsi
film psychologiczny,reżyseria:Janusz Kondratiuk
1989
"Odbicia"
dyrektor na studiach zaocznych(odcinki:3,4)
serial telewizyjny,reżyseria:Jakub Ruciński
1989
"Lawa"
gość na balu u Senatora
film poetycki,reżyseria:Tadeusz Konwicki
1990
"Eminent domain"
członek biura politycznego PZPR
film polityczny,reżyseria:John Irvin
1990
"Jan Kiliński"
mężczyzna
film biograficzny,reżyseria:Marian Kubera
1991
"Rozmowy kontrolowane"
żołnierz wyrzucający śmieci
film komediowy,reżyseria:Sylwester Chęciński
1991
"Spokojny żywot"
chirurg
film kryminalny,reżyseria:Filip Bajon
1994
"Spółka rodzinna"
pan prezydent(odcinek:10)
serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1994
"Bank nie z tej ziemi"
drwal(odcinek:12)
serial telewizyjny,reżyseria:Paweł Sala
1995
"Pułkownik Kwiatkowski"
mężczyzna
film komediowy,reżyseria:Kazimierz Kutz
1995
"Docteur Semmelweis"
członek komisji
film biograficzny,reżyseria:Roger Andrieux
1995
"Nowe przygody Madeline"
(polski dubbing)
serial animowany,reżyseria dubbingu:Ilona Kuśmierska
1996
"Ekstradycja"
bosman(odcinek:1,sezon:2)
serial telewizyjny,reżyseria:Wojciech Wójcik
1997
"Bandyta"
pielęgniarz
film sensacyjny,reżyseria:Maciej Dejczer
1999
"Dług"
mężczyzna kupujący samochód
film dramatyczny,reżyseria:Krzysztof Krauze
2000-2001
"Klan"
działacz Stowarzyszenia Przyjaciół Kresów
serial telewizyjny,reżyseria:różni
2001
"Marszałek Piłsudski"
(odcinek:5)
serial telewizyjny,reżyseria:Andrzej Trzos-Rastawiecki
2003
"Zaleporaxin"
klient
etiuda,reżyseria:Zbigniew Bzymek
2004-2013
"M jak miłość"
Włodzimierz Kisiel(odcinki:260-1014)
serial telewizyjny,reżyseria:różni
2004
"Kryminalni"
emerytowany właściciel psa(odcinek:1)
serial telewizyjny,reżyseria:Ryszard Zatorski
2004
"Korytarz"
pan Mirek
etiuda,reżyseria:Anna Jadowska
2004
"Mój Nikifor"
portier w Zachęcie
film biograficzny,reżyseria:Krzysztof Krauze
2005
"Tulipany"
staruszek
film obyczajowy,reżyseria:Jacek Borcuch
2005-2006
"Plebania"
uczestnik kursu tańca i członek rady parafialnej(odcinki:540,722)
serial telewizyjny,reżyseria:różni
 

Stanisław Poburka

Ur.19 kwietnia 1930 w Mikulińcach polski siatkarz i trener siatkówki,m.in.trener żeńskiej reprezentacji Polski,z którą zdobył brązowe medale mistrzostw świata(1962 r.) i igrzysk olimpijskich(1964 r.)oraz wicemistrzostwo Europy w 1963 r.
Życiorys
Jako zawodnik Wisły Kraków wywalczył brązowy medal mistrzostw Polski w 1946 r.w 1949 r.był zawodnikiem Olszy Kraków,w 1950 r.Kolejarza Kraków.Również w 1950 r.dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski.Pierwsze sukcesy trenerskie osiągnął z męską drużyną CWKS Warszawa(następnie Legii Warszawa),zdobywając brązowy medal mistrzostw Polski w 1955 r.wicemistrzostwo Polski w 1956,1957,1958 i 1959 r.ponownie brązowe medale mistrzostw Polski w 1960 i 1961 r.W 1963 r.zdobył także wicemistrzostwo.W 1962 r.został trenerem reprezentacji Polski seniorek i poprowadził tę drużynę do brązowego medalu mistrzostw świata w 1962 r.wicemistrzostwa Europy w 1963 r. i brązowego medalu igrzysk olimpijskich w 1964 r.Jesienią 1965 r.zastąpił go na stanowisku trenera Benedykt Krysik.W kolejnych latach prowadził żeńską reprezentację Meksyku,z którą zajął siódme miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w 1968 r.W latach 70 został trenerem żeńskiej drużyny Wisły Kraków.Zdobył z nią wicemistrzostwo Polski w 1976 r. i 1977. W 1980 został ponownie trenerem reprezentacji Polski seniorek, poprowadził ją w udanych kwalifikacjach do mistrzostw Europy w 1981 r.ale w czerwcu 1981 r.zrezygnował z prowadzenia kadry(zastąpił go Andrzej Dulski).W sezonie 1984/1985 ponownie był trenerem żeńskiej drużyny Wisły Kraków,zdobywając wicemistrzostwo Polski.

Jan Ciechanowski(historyk)

Jan Mieczysław Ciechanowski pseud.Jastrząb(ur.16 kwietnia 1930 w Warszawie,zm.13 stycznia 2016 w Londynie)polski historyk,nauczyciel akademicki,profesor nauk humanistycznych,powstaniec warszawski,od 1946 r.na emigracji w Wielkiej Brytanii.
Życiorys
Był synem Bolesława Ciechanowskiego.W 1943 r.został żołnierzem Armii Krajowej w zgrupowaniu„Siekiera”,używał pseudonimu Jastrząb.Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.Walczył w powstaniu warszawskim,w trakcie którego został ranny.Po jego upadku znalazł się w niewoli niemieckiej.Po wojnie osiadł w Wielkiej Brytanii,gdzie w późniejszych latach zajął się pracą naukową jako historyk,dochodząc do stanowisk profesorskich na University College London.Publikował m.in.prace naukowe poświęcone powstaniu warszawskiemu.W wydanej po raz pierwszy w Londynie w 1971 r. i następnie wielokrotnie wznawianej książce sprzeciwiał się przekonaniu o konieczności wybuchu powstania,które ocenił jako błąd i klęskę.Krytykował również Normana Daviesa za jego podejście do powstania warszawskiego zaprezentowane w publikacji"Powstanie'44".W latach 90 Jan Ciechanowski brał udział w pracach Polsko-Brytyjskiej Komisji Historycznej.Brał udział w założeniu Wyższej Szkoły Humanistycznej im.Aleksandra Gieysztora w Pułtusku,został dyrektorem Centrum Studiów Europejskich i wykładowcą Wydziału Nauk Politycznych tej uczelni.Był współpracownikiem„Zeszytów Historycznych”.
Odznaczenia
W 1944 r.odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych.W 2005 r.w uznaniu wybitnych zasług w propagowaniu polskiej historii i tradycji narodowych,za osiągnięcia w upamiętnianiu polsko-brytyjskiej współpracy wywiadowczej w czasie II wojny światowej,prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.