środa, 13 września 2017

Leszek Moczulski

Właśc.Robert Leszek Moczulski(ur.7 czerwca 1930 w Warszawie)polski dziennikarz,publicysta,polityk,historyk i geopolityk,doktor habilitowany nauk humanistycznych.Działacz opozycji w okresie PRL,wielokrotnie aresztowany,łącznie przez około sześć lat więziony w tym okresie z przyczyn politycznych.Współzałożyciel Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela,założyciel i wieloletni przywódca Konfederacji Polski Niepodległej.Kandydat w wyborach prezydenckich w 1990 r.poseł na Sejm I i II kadencji.Używał pseudonimów Lem,Leszek Karpatowicz,Natalia Naruszewicz,Rt.Robert Trzywdar.
Życiorys
 
 
 

Okres Polski Ludowej[edytuj]
 
Leszek Moczulski w swoim gabinecie w warszawskim mieszkaniu. Zdjęcie wykonane między październikiem 1978 a wrześniem 1980
W 1946 uczestniczył w młodzieżowej podziemnej zbrojnej organizacji antykomunistycznej w Sopocie. W 1947 wstąpił do Związku Walki Młodych, przekształconego rok później w Związek Młodzieży Polskiej. Również w 1948 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej i następnie współtworzonej przez nią Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Z PZPR został wykluczony w 1950[2].
W 1952 ukończył studia prawnicze, a w 1958 studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim.
Od początku lat 50. pracował jako dziennikarz, początkowo w „Życiu Warszawy” i „Dookoła Świata”. Po raz pierwszy tymczasowo aresztowano go w 1957 pod zarzutem szkalowania władz PRL w prasie zagranicznej, został jednak uniewinniony od tego zarzutu[3]. Przez parę lat był objęty zakazem wykonywania pracy dziennikarza, publikował wówczas pod pseudonimami, w tym jako Leszek Karpatowicz współpracował z miesięcznikiem „Więź”. Od 1961 do 1977 kierował działem historycznym tygodnika „Stolica”. W 1972 opublikował – wycofywaną później z bibliotek przez władze – książkę Wojna Polska 1939, w której m.in. bronił postępowania rządzących Polską piłsudczyków w okresie kampanii wrześniowej oraz polityki zagranicznej prowadzonej przez Józefa Becka.
Leszek Moczulski podaje, że w latach 50. nawiązał kontakt z osobami z przedwojennego środowiska piłsudczyków, mających tworzyć konspiracyjny „nurt niepodległościowy” (m.in. z generałem Romanem Abrahamem). Według niego w połowie lat 60. został kierownikiem Akcji Historycznej „nn”[4]. W 1973 wziął udział w pracach nad powołaniem Konwentu (weszli do niego też Romuald Szeremietiew, Andrzej Szomański, Ryszard Zieliński i Restytut Staniewicz)[5]. Konwent zadeklarował się jako komórka „nn” prowadząca do powołania jawnego ruchu politycznego, jego założenia Leszek Moczulski przedstawił 11 listopada tego samego roku w Poznaniu na zebraniu uczestników w prywatnym mieszkaniu[6]. W 1976 opracował dokumenty programowe (Program 44 i Memoriał) w ramach działań prowadzących do utworzenia jawnej organizacji. Uczestniczył też w pracach nad powołaniem tajnego Nurtu Niepodległościowego (NN), wszedł w skład jego kierownictwa (Rombu). Brał udział w poświęconych współpracy rozmowach z przedstawicielami Komitetu Obrony Robotników[7].
 
„Droga” (pismo ROPCiO, potem KPN) nr 22 z 1986, zawierające materiały z II procesu przywódców KPN
Prace te w marcu 1977 zakończyły się założeniem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, którego Leszek Moczulski został rzecznikiem (obok Andrzeja Czumy). W kwietniu tego samego roku wszedł w skład redakcji nowo powstałego periodyku ROPCiO, pisma „Opinia”. Wkrótce zaczął narastać konflikt między nim i Andrzejem Czumą, co doprowadziło w 1978 do rozwiązania NN w czerwcu i usunięcia Leszka Moczulskiego z redakcji „Opinii”[8]. W tym samym miesiącu grupa skupiona wokół niego zaczęła wydawać drugoobiegowe czasopismo „Droga”[9], a w 1979 kolejny periodyk pod nazwą „Gazeta Polska”.
W 1978 stronnicy Leszka Moczulskiego utworzyli w ramach ROPCiO Zespoły Inicjatywy Obywatelskiej (ZINO). W grudniu tego samego roku doszło do ostatecznego rozłamu w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, kiedy to odbyły się odrębne spotkania ogólnopolskie zwolenników obu rzeczników tej organizacji[10]. W siódmym numerze „Drogi” z czerwca 1979 Leszek Moczulski opublikował tekst Rewolucja bez rewolucji, stanowiący manifest programowy kształtującej się wówczas nowej organizacji[11]. Nazywał w nim PRL „formą władztwa radzieckiego nad Polską”, postulując stopniową budowę „Trzeciej Rzeczypospolitej” na drodze pokojowej.
 
Leszek Moczulski w Białym Domu w czasie spotkania z wiceprezydentem USA George’em Bushem (27 kwietnia 1987). Pierwszy z lewej: Marek Ruszczyński
We wrześniu tego samego roku założył Konfederację Polski Niepodległej, którą kierował w okresie PRL i następnie w III RP przez ponad 20 lat. Równocześnie współpracował z Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża, dostarczając prasę i pisząc pozwy do sądu, m.in. w obronie Anny Walentynowicz[12]. W lutym 1980 był jedną z ośmiu osób, które KPN bez powodzenia usiłowała zarejestrować jako kandydatów w wyborach do Sejmu PRL[8]. W sierpniu tego samego roku przebywał w Gdańsku, opracował broszurę Walka strajkowa w Polsce – rok 1980, stanowiącą szeroką instrukcję dla strajkujących robotników. 20 sierpnia 1980 Moczulski został tymczasowo aresztowany, zwolniono go 1 września 1980 po podpisaniu porozumień sierpniowych (przewidujących uwolnienie wszystkich więźniów politycznych)[13]. Już 23 września 1980 został ponownie aresztowany; od tego czasu przebywał w więzieniu (z kilkoma przerwami) do czasu ogłoszenia amnestii w lipcu 1986. Pretekstem do jego zatrzymania stał się wywiad udzielony zachodnioniemieckiemu dziennikowi „Der Spiegel”. Wkrótce po aresztowaniu we wrześniu 1980 oświadczenia domagające się uwolnienia Leszka Moczulskiego wydały KPN, KSS KOR, RMP, ROPCiO, a Ruch Wolnych Demokratów wystosował w tej sprawie list do MSW[14]. Leszek Moczulski został zwolniony 6 czerwca 1981 (na okres do 9 lipca 1981) po akcjach protestacyjnych zorganizowanych przez Komitety Obrony Więzionych za Przekonania oraz działaniach prymasa Stefana Wyszyńskiego[15]. We wrześniu tego samego roku opracował Plan stabilizacji gospodarki. Ponownego aresztowania przywódcy KPN miał domagać się osobiście Leonid Breżniew w czasie rozmów ze Stanisławem Kanią w połowie czerwca i na początku lipca 1981[16][17]. 15 czerwca 1981 rozpoczął się tzw. pierwszy proces KPN, początkowo przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie, a po wprowadzeniu stanu wojennego przed Sądem Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Wyrokiem z 8 października 1982 Leszek Moczulski został skazany na karę 7 lat pozbawienia wolności za to, że „działając w celu obalenia przemocą ustroju PRL, osłabienia kraju przez zerwanie jedności sojuszniczej z ZSRR, podjął czynności przygotowawcze do osiągnięcia tego celu przez utworzenie nielegalnego związku pod nazwa Konfederacja Polski Niepodległej (…)”[18]. Karę tę odbywał w zakładzie karnym w Barczewie do sierpnia 1984, kiedy to został zwolniony na mocy amnestii. Po zwolnieniu przystąpił do reaktywacji struktur ogólnopolskich KPN. Na drugim kongresie (22 grudnia 1984 w Warszawie) został ponownie wybrany na przewodniczącego rady politycznej. Już 9 marca 1985 ponownie go aresztowano, a 22 kwietnia 1986 skazano na karę 4 lat pozbawienia wolności w tzw. drugim procesie kierownictwa KPN. Zwolniono go na mocy kolejnej amnestii we wrześniu 1986.
 
Plakat wyborczy Leszka Moczulskiego z wyborów kontraktowych w 1989 drukowany techniką powielaczową – KPN
Po interwencji brytyjskich parlamentarzystów w Warszawie Leszek Moczulski dostał paszport celem leczenia za granicą. W pierwszej połowie 1987 przebywał w Wielkiej Brytanii, Francji, USA i Kanadzie. Spotkał się m.in. z wiceprezydentem USA George’em Bushem, innymi politykami, środowiskami polonijnymi. Wygłosił wykłady na kilku uczelniach, a „The Washington Post” wydrukował jego artykuł[19].
Nie wziął udziału w rozmowach Okrągłego Stołu, pozostał krytyczny do poczynionych tam ustaleń. Wziął jednak udział w tzw. wyborach kontraktowych, bezskutecznie kandydując jako reprezentant KPN w jednym z krakowskich okręgów, w którym z ramienia Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie startował Jan Rokita.
III Rzeczpospolita[edytuj]
W 1990 wystartował w wyborach prezydenckich. Zajął ostatnie, 6. miejsce, zdobywając 411 516 głosów, czyli 2,50%[20]. W latach 1991–1997 sprawował mandat posła na Sejm I i II kadencji, wybieranego w okręgach krakowskich: nr 33 i nr 21 z ramienia Konfederacji Polski Niepodległej. Występując w Sejmie, rozwinął skrót PZPR jako Płatni Zdrajcy, Pachołki Rosji[21].
W 1994 wraz z frakcją parlamentarną KPN organizował pomoc dla Czeczenii, był współzałożycielem Czeczeńskiego Ośrodka Informacyjnego. Po licznych rozłamach w partii i nieudanym akcesie do AWS wycofał się z aktywnej polityki. Bez powodzenia parokrotnie kandydował w kolejnych wyborach (w tym w 2004 do PE z listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców).
W 1992 został umieszczony na tzw. liście Macierewicza. Po uchwaleniu ustawy lustracyjnej w 1999 jako pierwszy w Polsce złożył wniosek do sądu o tzw. autolustrację[22]. W 2001 sąd I instancji uznał, że jego oświadczenie lustracyjne zaprzeczające współpracy z SB jest prawdziwe, jednak sąd II instancji uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W 2005 sąd lustracyjny I instancji stwierdził, że Leszek Moczulski w latach 1969–1977 jednak był tajnym współpracownikiem SB i otrzymywał za to wynagrodzenie. Wyrok ten uprawomocnił 12 września 2006 sąd II instancji, odrzucając tezę lidera KPN o fałszowaniu dokumentów. Kasacja Leszka Moczulskiego została ostatecznie oddalona przez Sąd Najwyższy 17 kwietnia 2008[23]. W ustnych motywach tego orzeczenia stwierdzono, że „przekazywane informacje nie muszą być dla SB szczególnie istotne”. Nadto wskazano, iż „(…) nie można mówić, by był on jednocześnie agentem i działaczem opozycji”[24]. W kwietniu 2011 Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł, że proces lustracyjny Leszka Moczulskiego naruszał prawo do rzetelnego procesu gwarantowane postanowieniami EKPC poprzez ograniczenie prawa do obrony[25]. W związku z tym wyrokiem Sąd Najwyższy w 2012 uchylił orzeczenia stwierdzające, że Leszek Moczulski współpracował z SB w latach 1969–1977, a jego sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Warszawie jako sądowi I instancji do ponownego rozpoznania[26]. W czerwcu 2013 rozpoczął się trzeci proces autolustracyjny Leszka Moczulskiego[27].
W 2005 obronił na Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku pracę doktorską pt. Geopolityka. Dzieje myśli i stan obecny dyscypliny[28], której promotorem był profesor Bronisław Geremek[29], uzyskując stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce. Praca doktorska została oparta na publikacji Geopolityka. Potęga w czasie i przestrzeni, stanowiącą podstawową współczesną polską syntezę geopolityki. Habilitował się w 2009, w tym samym roku został honorowym prezesem Polskiego Towarzystwa Geopolitycznego.
W 2014 współzałożyciel i członek Komitetu Obywatelskiego Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[30].
Odznaczenia[edytuj]
28 lipca 2015 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył Leszka Moczulskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1].
3 maja 1987 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Kazimierza Sabbata Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[31][32][33].
Wybrane publikacje[edytuj]
  • Dylematy. Wstęp do historii Europy Zachodniej 1945–1970, Wydawnictwo MON, Warszawa 1971
  • Wojna Polska 1939, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1972, Bellona, Warszawa 2009
  • Rewolucja bez rewolucji, „Droga” (pierwodruk) 1979
  • Geopolityka. Potęga w czasie i przestrzeni, Warszawa 1999
  • Lustracja. Rzecz o teraźniejszości i przeszłości, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2001
  • Narodziny Międzymorza, Bellona, Warszawa 2008
  • Przerwane powstanie polskie 1914, Bellona, Warszawa 2010
Przypisy

Andrzej Perepeczko

Andrzej Wincenty Perepeczko(ur.5 czerwca 1930 we Lwowie)polski marynarz,pisarz i publicysta,oficer floty handlowej,wieloletni wykładowca w Państwowej i Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni(dzisiaj Akademia Morska w Gdyni).
Rodzina
Rodzina Perepeczko to gałąź rodziny Brałkowskich herbu Nowina.Przodek pisarza wziął czynny udział w powstaniu listopadowym,za co został później skazany na śmierć przez powieszenie.Rodzinny majątek(Brałkowszczyzna)w ramach przeprowadzanych przez władze rosyjskie po powstaniu represji został skonfiskowany.Syn powstańca Florian Brałkowski został siłą wcielony do wojska i dla zrusyfikowania zmieniono mu nazwisko na Perepeczko;po 25 latach służby wojskowej osiadł on na Wileńszczyźnie(w okolicach Oszmiany).Ojciec Andrzeja Perepeczki,Florian Perepeczko był porucznikiem Wojska Polskiego,6 Dywizjonu Samochodowego we Lwowie.Urodzony się w 1903 roku Jekaterinodarze,w wieku 16 lat trafił do oddziałów generała Żeligowskiego.W wojnie polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 14 Pułku Ułanów.Ukończył oficerską szkołę kawalerii w Grudziądzu.Andrzej Perepeczko jest spokrewniony z aktorem Markiem Perepeczko(w czasie okupacji mieszkał u ojca Marka Perepeczki swojego stryja).

Życiorys
Urodzony we Lwowie.Naukę szkolną rozpoczął w 1936 roku w Szkole Rodziny Wojskowej,kolejne klasy ukończył w szkole imienia Józefa Piłsudskiego.Wybuch II wojny światowej zastał rodzinę Perepeczków na wakacjach na Huculszczyźnie w leśniczówce Szybene,niedaleko ówczesnej granicy polsko-węgierskiej,skąd najpierw ewakuowano ich przez Lwów i Warszawę do Modlina,a następnie do wsi Luszawa nad Wieprzem,(niedaleko Kocka).Andrzej Perepeczko pod koniec wojny został członkiem Szarych Szeregów.Po powstaniu warszawskim znalazł się w Stobiecku Szlacheckim pod Radomskiem,gdzie zastał go koniec okupacji niemieckiej.W Radomsku uczęszczał do gimnazjum,jednak po udanym zamachu,którego dokonano na życie dyrektora szkoły,będącego jednocześnie członkiem sądów doraźnych,postanowił wyjechać do Gdańska w obawie przed ewentualną odpowiedzialnością za swoje oficerskie pochodzenie.W Gdańsku ukończył Liceum Budowy Okrętów("Conradinum");po drugim roku nauki w tej szkole(13 września 1948 roku)dostał się w ramach praktyki zawodowej na statek.Następnie ukończył Wydział Mechaniczny Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni i Politechniki Gdańskiej.W latach 1950-1953 przeszedł przez wszystkie szczeble okrętowej służby mechanicznej,od palacza do mechanika wachtowego.Ze względów politycznych został pozbawiony prawa pływania na statkach i wysiedlony z Wybrzeża.W 1953 roku w ramach służby wojskowej został wcielony do 1 Batalionu Pracy,stacjonującego w Oświęcimiu i skierowany jako żołnierz do przymusowej pracy w kopalni węgla kamiennego.Nałożono również na niego zakaz pływania,który zdjęto dopiero po odwilży na przełomie lat 1956 i 1957.Od roku 1962 był wykładowcą w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni(później WSM,obecnie Akademia Morska).  1987 roku uzyskał dyplom morski oficera mechanika I klasy.Od 1988 r.był profesorem WSM.W latach 1991-1994 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego tej uczelni.Od roku 1994 przebywa na emeryturze.Już na emeryturze obronił pracę doktorską z historii na Uniwersytecie Gdańskim.Debiutował anonimowo pod pseudonimem"Absolwent"w konkursie na powieść,ogłoszonym przez Wydawnictwo Morskie w październiku 1956 roku.Książka nosiła tytuł"Kurs na świt".Nawiązywał on do nieoficjalnego"hymnu"Wydziału Mechanicznego Państwowej Szkoły Morskiej.Publikował również na łamach pisma"Morze"jako prozaik.Otrzymał w 1970 roku nagrodę im.Mariusza Zaruskiego.W roku 2002 otrzymał Medal Księcia Mściwoja II.Autor szeregu książek,m.in.dla dzieci i młodzieży;dużą popularność zyskał cykl,w którym głównym bohaterem jest"Dzika Mrówka".Mieszka w Gdańsku.
Twórczość
  • Kurs na świt(Wydawnictwo Morskie 1966 r.)
  • Opowieści z mesy(Wydawnictwo Morskie 1967,1972 r.)
  • Listy z morza(Wydawnictwo Morskie 1968 r.)
  • Z obu stron...(Wydawnictwo Morskie 1969 r.)
  • Bój o Atlantyk(Wydawnictwo Morskie 1972 r.seria"Wojny Morskie")
  • Wojna za kręgiem polarnym(Wydawnictwo Morskie 1973 r.seria"Wojny Morskie")
  • Chłopcy z Morskiej Szkoły(Wydawnictwo Morskie 1974 r.)
  • Biała fregata.Kronika"Daru Pomorza"1929-1972(Wydawnictwo Morskie 1974 r.)
  • O panowaniu na Morzu Śródziemnym(Wydawnictwo Morskie 1974 r.seria Wojny Morskie)
  • Dzika Mrówka i tam-tamy(Wydawnictwo Morskie 1977,1982 r.)
  • Komandosi w akcji(Wydawnictwo Morskie 1978,1982 r.)
  • Od Mers el-Kebir do Tulonu(Wydawnictwo Morskie 1979 r.seria"Wojny Morskie")
  • Dzika Mrówka pod żaglami(Wydawnictwo Morskie 1981 r.Wydawnictwo Cypniew 1996 r.)
  • Oni dwaj przez cały ten rejs(KAW 1983 r.)
  • Podwodny świat Dzikiej Mrówki(Wydawnictwo Morskie 1983,1984 r.)
  • Wojtek Warszawiak(MAW 1984 r.)
  • Dzika Mrówka i Jezioro Złotego Lodu(Wydawnictwo Morskie 1986 r.)
  • Dzika Mrówka i tajemnica U-2002(Wydawnictwo Morskie 1987 r.)
  • Pana Jędrusia wyprawa po zielone runo(Wydawnictwo Morskie 1989 r.)
  • Coronel I Falklandy(Wydawnictwo Morskie 1990 r.seria"Wojny Morskie")
  • Pięciu z szalupy nr 3(Graf 1991 r.)
  • Bitwa u ujścia Rio de la Plata(Wyd.Lampart 1994 r.)
  • Morze Śródziemne w ogniu(Wyd.Lampart 1995 r.)
  • Okrętowe maszyny i urządzenia pomocnicze(współautor:Zygmunt Górski;Wyd.Trademar 1997 r.)
  • Niemieckie krążowniki typu Admiral Hipper cz.1(AJ-Press,2003 r.)
  • Niemieckie krążowniki typu Admiral Hipper cz.2(AJ-Press,2004 r.)
  • Niemieckie krążowniki typu Admiral Hipper cz.3(AJ-Press,2004 r.)
  • Z błękitów mórz w mrok kopalni(AJ-Press,2006 r.)
  • Groźne bliźniaki(Wyd.VIK 2007 r.z serii"Miniatury Morskie")
  • Opowieści mórz popołudniowych(2008 r.)
  • U-booty II wojny światowej(2012 r.Instytut wydawniczy Erica ​ISBN 978-83-62329-41-0​)
  • Dzika Mrówka i wenecki Doża Dandolo(2014 r.wydawnictwo Siesta DeLibro,​ISBN 978-83-939721-0-4​)
  • Dzika Mrówka na kurierskim szlaku(2015 r.wyd.Literatura,​ISBN 978-83-7672-388-4​)
Nagrody
  • 2015 r.Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury
 

Zbigniew Sudolski

Zbigniew Janusz Sudolski(ur.2 czerwca 1930 w Sierpcu)polski literaturoznawca,epistolograf,historyk literatury polskiej,profesor nauk humanistycznych.Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim.Uzyskiwał stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego,a następnie tytuł profesora nauk humanistycznych.Zawodowo był związany z Uniwersytetem Warszawskim,pracował na Wydziale Polonistyki.Został członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.W pracy naukowej zajmował się przez wiele lat badaniem życia i twórczości Zygmunta Krasińskiego i innych literatów okresu romantyzmu.Efektem jego prac był szereg publikacji stanowiących opatrzone komentarzem i usystematyzowane zbiory korespondencji poety,m.in."Listy do Jerzego Lubomirskiego"(1965 r.)"Korespondencja Zygmunta Krasińskiego:studium monograficzne"(1968 r.)"Listy do Adama Sołtana"(1970 r.)"Listy do Konstantego Gaszyńskiego"(1971 r.)"Listy do Delfiny Potockiej"(1975 r.)"Nowe listy Krasińskiego:do Ignacego Wąsowicza"z 1828 r. i Jana Zamoyskiego z 1.1834-1858(1975 r.)Napisał również biografię Zygmunta Krasińskiego zatytułowaną"Krasiński:opowieść biograficzna"(1977 r.)opracował także jego"Poezje wybrane"(1975 r.)Opublikował także m.in.zbiór listów Wincentego Pola(2004 r.)biografię Adama Mickiewicza oraz Juliusza Słowackiego(1978 r.)a także poświęconą mu pracę(wspólnie ze Stanisławem Makowskim"W kręgu bliskich poety.Listy rodziny Juliusza Słowackiego"(1960 r.)Odznaczony m.in.Krzyżem Oficerskim(2003 r.) i Krzyżem Komandorskim(2011 r.)Orderu Odrodzenia Polski.

Kajetan Hądzelek

Ur.26 maja 1930 w Ostrowie Wielkopolskim polski historyk sportu,działacz sportowy.Od 1956 roku należał do PZPR.Doktor,docent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.W latach 1971-1973 prodziekan,a w latach 1973-1975 i 1977-1981 prorektor.1984-1987 dziekan Wydziału Wychowania Fizycznego.Kierownik Katedry Sportu i Turystyki oraz prodziekan Wydziału Pedagogicznego Wyższej Szkoły Suwalsko-Mazurskiej w Suwałkach.Prezes Fundacji Centrum Edukacji Olimpijskiej,prezes honorowy Polskiego Związku Koszykówki,wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego.W 1999 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski,a w 2005 roku Krzyżem Komandorskim tego orderu.30 września 2010 roku został uhonorowany tytułem Honorowego Obywatela Miasta Ostrowa Wielkopolskiego.W marcu 2013 r.na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie otrzymał Medal„Kalos Kagathos".

Sylwester Chęciński

Ur.21 maja 1930 w Suścu polski scenarzysta i reżyser filmowy.
Życiorys

W 1950 r.ukończył I Liceum Ogólnokształcące im.Jędrzeja Śniadeckiego w Dzierżoniowie,a w 1956 r.Wydziału Reżyserii łódzkiej PWSF.Najbardziej znany jest z trylogii"Sami swoi","Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć".Pierwszy film,"Historię żółtej ciżemki",wyreżyserował w 1961 r.W latach 1976-1980 był zastępcą kierownika artystycznego zespołu filmowego„Iluzjon”,a w latach 1988-1991 zastępcą kierownika artystycznego zespołu filmowego„Kadr”.Za całokształt twórczości otrzymał„Platynowe Lwy”na 39 Festiwalu Filmowym w Gdyni(2014 r.) i Nagrodę Orła za osiągnięcia życia(2017 r.)Zagrał w jednym filmie("Baśń o ludziach stąd"2003 r.)
Filmografia
  • "Historia żółtej ciżemki"(1961 r.)
  • "Agnieszka 46"(1964 r.)
  • "Katastrofa"(1965 r.)
  • "Sami swoi"(1967 r.)
  • "Tylko umarły odpowie"(1969 r.)
  • "Legenda"(1970 r.)
  • "Diament radży"(1971 r.)
  • "Pierwsza miłość"(1971 r.)
  • "Droga"(1973 r.)
  • "Nie ma mocnych"(1974 r.)
  • "Kochaj albo rzuć"(1977 r.)
  • "Roman i Magda"(1978 r.)
  • "Bo oszalałem dla Niej"(1980 r.)
  • "Wielki Szu"(1982 r.)
  • "Rozmowy kontrolowane"(1991 r.)
  • "Przybyli ułani"(2006 r.)
Odznaczenia i nagrody
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski(2014 r.)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1974 r.)
  • Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki II stopnia
  • Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis(2005 r.)
  • Platynowe Lwy 39 Festiwal Filmowy w Gdyni(2014 r.)za całokształt twórczości
  • Honorowy Obywatel Dolnego Śląska(2015 r.)
Literatura
  • Rafał Bubnicki,Andrzej Dębski(red.)"Sylwester Chęciński"Wrocław:Wydawnictwo GAJT,2015 r.​ISBN 978-83-62584-71-0

Leszek Kubicki

Leszek Mariusz Kubicki(ur.19 maja 1930 w Pruszkowie)polski prawnik,profesor nauk prawnych,sędzia Sądu Najwyższego w stanie spoczynku,w latach 1981–2012 redaktor naczelny miesięcznika„Państwo i Prawo”,minister sprawiedliwości i prokurator generalny w latach 1996-1997.
Życiorys
Uczeń Jerzego Sawickiego.W 1952 r.ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.W 1960 r.uzyskał stopień doktora nauk prawnych,w 1975 r.w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk uzyskał stopień doktora habilitowanego.W 2000 r.otrzymał tytuł profesora nauk prawnych.Specjalizuje się w zakresie prawa karnego i prawa medycznego.W latach 50 był sekretarzem zarządu Zrzeszenia Prawników Polskich.Przyczynił się do powstania wydawanego od 1956 r.czasopisma„Prawo i Życie”,do 1957 r.pracował w jego redakcji.Wcześniej,od 1953 do 1954 r.był zatrudniony w redakcji„Nowego Prawa”.W latach 1956-1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.Od 1951 do 1968 r.pracował w Katedrze Prawa Karnego Materialnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.W 1965 r.został zatrudniony w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk,w latach 1981-1983 pełnił funkcję zastępcy sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych PAN.W latach 1999-2004 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk,podczas kadencji 2011-2014 jest członkiem Komitetu Bioetyki PAN.Był również przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych,wiceprezesem Komitetu Nauk Prawnych oraz członkiem Komitetu Badań Naukowych PAN.Od 1989 do 1991 r.zasiadał w Trybunale Stanu.W latach 1990-1999 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego.Od lutego 1996 do października 1997 r.sprawował urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza.W 1998 r.zasiadł w Międzynarodowej Akademii Prawa Porównawczego,w 1999 r.w zarządzie Międzynarodowego Stowarzyszeniach Prawa Karnego.Obejmował również szereg funkcji w organach doradczych.W 1980 r.zasiadał w komisji etycznej przy zarządzie głównym Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.W 1989 r.był doradcą w Komitecie Badań Naukowych,a w 1997 r.w Krajowej Radzie Transplantacyjnej.Był członkiem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów,Komisji ds.Reformy Prawa Karnego przy ministrze sprawiedliwości,Rady Naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej oraz od 2004 r.Rady ds.Uchodźców przy prezesie Rady Ministrów.Jest stałym konsultantem Sejmu w zakresie kodyfikacji prawa karnego oraz członkiem zespołu eksperckiego ds.reformy szkolnictwa wyższego przy ministrze nauki i szkolnictwa wyższego Barbarze Kudryckiej.W latach 1981-2012 był redaktorem naczelnym wydawanego przez Komitet Nauk Prawnych PAN periodyku„Państwo i Prawo”.W 2001 r.został pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im.Leona Koźmińskiego w Warszawie(przekształconej później w ALK),w której objął stanowisko kierownika Katedry Prawa Karnego.Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.Był sekretarzem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski.W 2011 r.uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Życie prywatne
W latach 1951-2017 był żonaty z profesor Krystyną Kubicką,z którą ma jedną córkę.Jego stryjem był Marian Aleksander Kubicki(1908-1972),literat,działacz ruchu ludowego i poseł na Sejm PRL.

Janina Traczykówna

Ur.16 maja 1930 we Włodawie polska aktorka teatralna,filmowa i telewizyjna.
Życiorys
Była związana z teatrami Szczecina i Warszawy.Za rolę matki w"Dniu świra"nominowana do nagrody filmowej Polskie Orły.Jej mężem był aktor Witold Skaruch.W 1978 roku odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Wybrana filmografia
  • "Pod gwiazdą frygijską"(1954 r.)
  • "Walet pikowy"(1960 r.)
  • "Ludzie z pociągu"(1961 r.)
  • "Barbara i Jan"(1964 r.serial)
  • "Noce i dnie"(1975 r.)
  • "Brunet wieczorową porą"(1976 r.)
  • "Noce i dnie"(serial telewizyjny)(1977 r.)
  • "Hotel klasy lux"(1979 r.)
  • "Miś"(1981 r.)
  • "Pogranicze w ogniu"(1991 r.)hrabina Przeździecka(odc.12)
  • "Dzień świra"(2002 r.)mama Adasia Miauczyńskiego
  • "Wszyscy jesteśmy Chrystusami"(2006 r.)