piątek, 12 stycznia 2018

Wojciech Zabłocki

Ur.6 grudnia 1930 w Warszawie polski architekt,szermierz(olimpijczyk),wychowanek węgierskiego szablisty Jánosa Keveya,znawca architektury sportowej,wykładowca w Instytucie Architektury Politechniki Łódzkiej i na Wydziale Architektury WSEiZ w Warszawie.Mąż aktorki Aliny Janowskiej oraz ojciec Michała Zabłockiego,poety i reżysera.Specjalista szabli,brał udział w czterech igrzyskach olimpijskich,na których zdobył trzy medale dwa srebrne i brązowy.Zdobył dziewięć medali mistrzostw świata,a także pięć tytułów mistrza Polski.W 1953 r.został indywidualnym mistrzem świata juniorów.W czasie kilkunastoletniej kariery zawodniczej reprezentował kluby:MKS Katowice,Budowlani Kraków,Krakowski Klub Szermierzy i Marymont Warszawa.
Kariera sportowa
Starty olimpijskie:

  • Helsinki 1952 r.w drużynie zajął dzielone 5-8 miejsce,indywidualnie odpadł w ćwierćfinałowych walkach grupowych
  • Melbourne 1956 r.w drużynie zdobył srebrny medal,indywidualnie zajął 6 miejsce
  • Rzym 1960 r.w drużynie zdobył srebrny medal,indywidualnie zajął 5 miejsce
  • Tokio 1964 r.w drużynie zdobył medal brązowy,nie startował indywidualnie
Starty w mistrzostwach świata:
  • 1953 r.3 miejsce(drużynowo)
  • 1954 r.2 miejsce(drużynowo)
  • 1955 r.4 miejsce(indywidualnie)
  • 1957 r.3 miejsce(drużynowo)
  • 1958 r.3 miejsce(drużynowo)
  • 1959 r.1 miejsce(drużynowo)
  • 1961 r.1 miejsce(drużynowo),3 miejsce(indywidualnie)
  • 1962 r.1 miejsce(drużynowo)
  • 1963 r.1 miejsce(drużynowo)
Życie pozasportowe
Niezależnie od kariery sportowej pracował zawodowo jako architekt.W 1954 r.ukończył studia na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1955 r.został członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich.W 1968 r.obronił doktorat,a w 1980 r.habilitował się.Zajmował się przede wszystkim budownictwem sportowym(niektóre jego projekty to m.in.sala gier Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie,Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w Warszawie,kompleks sportowy w Koninie,Centrum Sportowe w Zgorzelcu,ośrodek sportowy w Puławach,ośrodek sportowy w Aleppo),jest także wraz z rzeźbiarzem prof.Gustawem Zemłą współtwórcą m.in.Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach(1964-1967,1968 r.nagroda resortowa).Był wielokrotnie nagradzany zarówno za sukcesy sportowe,jak i prace architektoniczne.W 1995 r.został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski,a w 1998 r.Krzyżem Komandorskim tego orderu.29 maja 2011 za wspaniałą karierę sportową,olbrzymią charyzmę w działaniu na rzecz sportowców i sportu oraz magiczne piękno zaklęte w Jego architekturze został uhonorowany Orderem Ecce Homo.Pięciokrotnie otrzymał złoty Medal„Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”,był laureatem szeregu architektonicznych nagród resortowych.W 1952 r.znalazł się na szóstym miejscu Plebiscytu„Przeglądu Sportowego”na najlepszych sportowców Polski,w 1954 r.był w tej klasyfikacji dziesiąty,a w 1955 r.siódmy.
Autor książek,m.in.:
  • "Z workiem szermierczym po świecie"(1962 r.)
  • "Podróże z szablą"(1965 r.)
  • "Piórkiem i szablą"(1982 r.)
  • "Architektura dla potrzeb czynnej rekreacji w aglomeracjach miejskich"(1968 r.)
  • "Cięcia prawdziwą szablą"(1989 r.)
  • "Polskie sztuki walki.Miecz oburęczny i szabla husarska"(2001 r.)
  • "Walczę więc jestem"(2006 r.)
  • "Architektura"(2007 r.)
  • "Szable świata"(2011 r.)
W latach 1982-1985 wystawiał swoje prace malarskie i rysunkowe w Warszawie,Aleppo i Damaszku.W 1987 r.brał udział w realizacji serialu dokumentalnego pt."Biała broń",jako konsultant i autor sekwencji pojedynków,w których brał udział razem ze swoim synem,Michałem.Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.

Władysław Loranc

Ur.5 grudnia 1930 w Biernej koło Żywca polski dziennikarz,działacz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej(PZPR).
Życiorys
Absolwent Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego(1955 r.)w 1973 r.obronił doktorat nauk humanistycznych.Początkowo pracownik naukowo-dydaktyczny UJ,następnie(1957-1968)pracownik etatowy Wydziału Nauki i Oświaty Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie;w latach 1968-1971 dziennikarz tamtejszej rozgłośni Polskiego Radia,1971-1972 pracownik etatowy Wydziału Nauki i Oświaty Komitetu Centralnego PZPR.W latach 1972-1973 zastępca przewodniczącego Radiokomitetu. Następnie(1974-1981)podsekretarz stanu(wiceminister)w Ministerstwie Kultury i Sztuki;w latach 1981-1982 przewodniczący Radiokomitetu,skąd przeszedł do KC PZPR na stanowisko kierownika Wydziału Ideologicznego.Od maja 1987 do sierpnia 1989 r.wchodził w skład rządów Messnera i Rakowskiego jako minister-kierownik Urzędu do Spraw Wyznań.W latach 1986-1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.Na antenie Telewizji Polskiej wygłaszał propagandowe pogadanki polityczne„Proste pytania”.Autor 9 książek i ponad 300 artykułów.

Andrzej Gąsienica Roj

Andrzej Stanisław Gąsienica Roj(ur.30 listopada 1930 w Zakopanem,zm.15 lipca(niektóre źródła podają 15 listopada)1989 r.tamże) narciarz alpejczyk,rajdowiec,trener,działacz narciarski,olimpijczyk z Oslo 1952 i Cortina d’Ampezzo 1956.
Kariera sportowa
Karierę narciarską rozpoczynał w 1946 r.od biegów narciarskich i skoków.Później startował w konkurencjach alpejskich.W latach 50 XX wieku jeden z czołowych alpejczyków świata w zjeździe.Na igrzyskach olimpijskich 1952 roku w Oslo zajął 22 miejsce w zjeździe,28 w slalomie specjalnym i 41 w slalomie gigancie.Na kolejnych igrzyskach w 1956 r.w Cortinie d’Ampezzo zajął 15.miejsce w zjeździe oraz 23 slalomie specjalnym i 54 w slalomie gigancie.
Wielokrotny mistrz Polski w:

  • zjeździe,w latach 1951,1953,1956,1959 i 1961
  • slalomie w roku 1953
  • kombinacji alpejskiej w roku 1961
oraz wicemistrz:w zjeździe w roku 1960,slalomie specjalnym w latach 1951 i 1952,slalomie gigancie w latach 1954 i 1960 oraz kombinacji w latach 1951,1959 i 1960.Zdobył również tytuł mistrza Polski w motocrossie w roku 1958 w kategorii 500 cm³.Dwukrotnie zwyciężył na Rajdzie Tatrzańskim.Reprezentował Polskę na mistrzostwach świata w 1954 r.zajmując 10 miejsce w zjeździe,10 miejsce w kombinacji alpejskiej,27 w slalomie gigancie i 34 w slalomie specjalnym.W mistrzostwach świata w 1958 r.wystartował tylko w kombinacji alpejskiej zajmując 20 miejsce.
Zdobywca siedmiu medali w Akademickich Mistrzostwach Świata:
  • złotego w zjeździe i kombinacji w roku 1953
  • srebrnego w zjeździe w latach 1951 i 1956,slalomie gigancie w 1951 r.oraz w slalomie specjalnym w 1956 r.
  • brązowego w kombinacji w roku 1951
Zwycięzca Memoriału B.Czecha i H.Marusarzówny w roku 1953 w zjeździe.W 1956 roku uległ wypadkowi drogowemu jadąc na motocyklu zaczepił nogą o oś nieoświetlonej stojącej na szosie furmanki.Miał nogę unieruchomioną w gipsie przez 7 miesięcy.W 1961 zakończył uprawianie sportu wyczynowego i poświęcił się pracy trenersko-szkoleniowej.W latach 1961-1971 był trenerem kadry narodowej.Od roku 1970 był członkiem komisji zjazdów FIS i delegatem technicznym.
Życie prywatne
Syn Stanisława i Karoliny z domu Krzeptowskiej;żona Krystyna;syn Andrzej fizykoterapeuta,tenisista.
Osiągnięcia sportowe
  • Olimpiada w 1952 r.w Oslo,zjazd,22 miejsce
  • Olimpiada w 1952 r.w Oslo,slalom specjalny,29,a następnie 28 miejsce
  • Olimpiada w 1952 r.w Oslo,slalom gigant,54 miejsce
  • Olimpiada w 1956 r.w Cortinie D’Ampezzo,zjazd,15 miejsce
  • Olimpiada w 1956 r.w Cortinie D’Ampezzo,slalom specjalny,23 miejsce
  • Olimpiada w 1956 r.w Cortinie D’Ampezzo,slalom gigant,54 miejsce
  • Mistrz Polski w zjeździe,1951 r.
  • Mistrz Polski w zjeździe,1953 r.
  • Mistrz Polski w slalomie,1953 r.
  • Mistrz Polski w zjeździe,1956 r.
  • Mistrz Polski w zjeździe,1959 r.
  • Mistrz Polski w zjeździe,1961 r.
  • Mistrz Polski w kombinacji alpejskiej,1961 r.
  • Mistrzostwa świata w 1954 r.w Are,zjazd,10 miejsce
  • Mistrzostwa świata w 1954 r.w Are,slalom gigant,27 miejsce
  • Mistrzostwa świata w 1954 r.w Are,slalom,34 miejsce
  • Mistrzostwa świata w 1954 r.w Are,kombinacja alpejska,10 miejsce
  • Mistrzostwa świata w 1958 r.w Badgestein,kombinacja,20 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1951 r.w Polanie,zjazd,2 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1951 r.w Polanie,kombinacja,3 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1953 r.w Semmeringu,zjazd,1 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1953 r.w Semmeringu,slalom gigant,2 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1953 r.w Semmeringu,kombinacja,1 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1956 r.w Zakopanem,zjazd,2 miejsce
  • Akademickie Mistrzostwa Świata 1956 r.w Zakopanem,slalom,2 miejsce
  • Zwycięzca Memoriału B.Czecha i H.Marusarzówny w 1953 r.zjazd
  • Mistrz Polski w motokrosie w kategorii do 500cm³ w 1958 r.
  • Główna nagroda zespołowa w Rajdzie Tatrzańskim w 1963 r.
Odznaczenia
  • Odznaka Zasłużony Mistrz Sportu

Zdzisław Łapiński

Ur.30 listopada 1930 w Wilnie polski historyk i teoretyk literatury,w latach PRL uczestnik inicjatyw niezależnych.
Życiorys
W 1955 r.ukończył studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim,po ukończeniu studiów pracował jako bibliotekarz,w latach 1963-1971 był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego.W 1971 r.obronił pracę doktorską.Od 1971 r.pracował w Instytucie Badań Literackich PAN.W 1975 r.podpisał List 59 przeciwko zmianom w Konstytucji PRL,od 1979 r.był wykładowcą,a od 1980 r.członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych.W 1983 r.habilitował się.W tym samym roku należał do założycieli pisma"Studia Norwidiana" i był członkiem jego redakcji.W 1990 r.został członkiem redakcji pisma"Teksty Drugie".W 1992 r.otrzymał tytuł profesorski.Od 1993 r.był członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk.Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Roman Dzwonkowski

Ur.30 listopada 1930 w Dzwonku polski rzymskokatolicki duchowny,pallotyn,socjolog,profesor nauk społecznych,nauczyciel akademicki.
Życiorys
W 1957 r.przyjął święcenia kapłańskie.W 1961 r.ukończył studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.W 1966 r.uzyskał na tej uczelni stopień doktora.W 1984 r.habilitował.W 2001 r.otrzymał tytuł naukowy profesora.Jest członkiem Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności.Specjalizuje się w historii Kościoła katolickiego w ZSRR i socjologii grup etnicznych.Został wykładowcą na KUL oraz w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie.Od 1994 do 2001 r.wykładał także w seminarium duchownym w Gródku Podolskim na Ukrainie.W 1992 r.wszedł w skład rady krajowej Stowarzyszenia"Wspólnota Polska".Jest publicystą m.in.Radia Maryja.Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków.W 2010 r.został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.Posiada także Krzyż Kawalerski tego Orderu.

 

Zdzisław Skrzeczkowski

Ur.23 listopada 1930 w Lubaniu polski koszykarz,reprezentant Polski.
Kariera sportowa
Karierę rozpoczął w klubie Unia Szczecin,występował też w OWKS Lublin i CWKS Warszawa(brak jest potwierdzenia,czy w warszawskim klubie grał w rozgrywkach I-ligowych).Od 1953 r.był graczem Włókniarza Łódź(od 1956 r.pod nazwą ŁKS Łódź),w 1960 r.przeszedł do drużyny Społem Łódź,z którym w rozgrywkach I-ligowych występował dwa sezony,do 1962 r.W 1957 r.wystąpił w 17 spotkaniach reprezentacji Polski,w tym na mistrzostwach Europy,  których polska drużyna zajęła 7 miejsce.W kadrze na tę imprezę znalazł się w ostatniej chwili,zastępując Zbigniewa Dregiera.
 

czwartek, 28 grudnia 2017

Eugeniusz Chmielewski

Ur.22 listopada 1930 w Grudziądzu,zm.11 marca 2008 tamże technik mechanik,grudziądzki historyk-regionalista.Syn Juliana Chmielewskiego,bankowca i Leokadii z d.Hinz,księgowej.Ojciec,zmobilizowany w 1939 r.jako porucznik rezerwy,był więźniem obozu w Starobielsku i został zamordowany w Charkowie.Eugeniusz Chmielewski w 1951 r.ukończył Liceum Mechaniczne.W latach 1951-1955 otrzymał nakaz pracy w Fabryce Wyrobów Metalowych w Kraśniku.Po powrocie do Grudziądza,1955-1991 był zatrudniony jako konstruktor i kierownik Pracowni Prototypowo-Badawczej w Pomorskiej Odlewni i Emalierni(POiE).Był członkiem zarządu Grudziądzkiego Towarzystwa Kultury(GTK),należał do rady redakcyjnej"Kalendarza Grudziądzkiego".Był też współzałożycielem(1986 r.)sekretarzem,a następnie przewodniczącym Koła Miłośników Dziejów Grudziądza(KMDG)przy GTK,gdzie był współredaktorem biuletynu"Grudziądz",ponadto działał m.in.w PTTK.Opublikował szereg artykułów historycznych,dotyczących m.in.infrastruktury technicznej Grudziądza(w tym komunikacji miejskiej),wygłosił szereg prelekcji o tej tematyce.Był bibliofilem,kolekcjonował ekslibrisy i pamiątki historyczne związane z Grudziądzem.Pochowany na cmentarzu przy ul.Cmentarnej.