wtorek, 25 sierpnia 2015

Karol Kalita

Karol Kalita de Brenzenheim(pseud.Rębajło)(ur.4 listopada 1830 w Komarnie k.Rudek,zm.25 maja 1919 we Lwowie)polski pułkownik,dowódca oddziału partyzanckiego w powstaniu styczniowym.Jego rodzina pochodząca z Inflant osiedliła się w Galicji po III rozbiorze.Już jako szesnastoletni uczeń gimnazjalny brał udział w pracach konspiracyjnych za co został w 1846 r.oddany do wojska.Zwolniony w 1847 r.powrócił do szkół,ale na krótko,gdyż w 1848 r.zaciągnął się do legionu Józefa Wysockiego i pod jego sztandarami brał udział w powstaniu węgierskim(1848-1849).Mimo amnestii,po powrocie do kraju został aresztowany i wcielony znów do wojska austriackiego,w którym dosłużył się stopnia nad porucznika,biorąc udział w wojnie włoskiej 1859 r.Na wieść o wybuchu powstania w Królestwie Polskim pośpieszył z 12 kolegami oficerami swego pułku do ojczyzny i oddał się do dyspozycji władz narodowych.Został mianowany majorem i skierowany do powiatu stopnickiego.Był organizatorem pułku stopnickiego,który wchodził w skład dywizji sandomierskiej korpusu gen.Józefa Hauke-Bosaka.Stoczył kilka zwycięskich bitew z Rosjanami,m.in.pod Mierzwinem(5 grudnia 1863)oraz pod Lubienią i Iłżą(17 stycznia 1864).Po tej ostatniej bitwie został awansowany na pułkownika.Z powodu choroby nie uczestniczył w bitwie opatowskiej,w której rozbity został jego pułk.Po upadku powstania udał się na emigrację do Turcji,skąd w 1871 r.wrócił do Lwowa.Ostatecznie znalazł pracę w szpitalu psychiatrycznym i ustatkował się.Zmarł doczekawszy wolnej Polski.Został pochowany na Górce powstańców na cmentarzu Łyczakowskim.Jest autorem książki Ze wspomnień krwawych walk,w której zawarł wspomnienia z kampanii powstańczej.
Zachowały się do naszych czasów jego dwie szable:

  1. znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie;austriacka kawaleryjska wz.1850,klinga ozdobiona jest nakładanym złotym wizerunkiem Tadeusza Kościuszki,datą 1794 r. i napisem:W twoją dzielną,bitną dłoń,wdzięczni bracia dają broń.Bij jak dotąd mężnie wroga,za Ojczyznę w imię Boga oraz Dzielnemu Rębajle życzliwi rodacy 1864 r.
  2. znajduje się w Muzeum Narodowym w Krakowie;rosyjska kawalerii wz.1826,po prawej stronie klingi jest inkrustowany srebrem napis:W Imię Boga Dobądź Szabli/A Moskali Wezmą Diabli,a po lewej stronie umieszczono dedykacje:Od Przyjaciół Rembajle 1864 r.

Rębajło był jednym z najdzielniejszych i najbardziej uzdolnionych oficerów powstania styczniowego;potrafił połączyć braterski stosunek do żołnierza przy równoczesnym zachowaniu surowej dyscypliny,a dając osobisty przykład w dzieleniu trudów życia partyzanckiego,zdobył sobie szacunek i popularność wśród własnych ludzi.

Sprowa

Wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim,w powiecie jędrzejowskim,w gminie Słupia.
Integralne części miejscowości Sprowa
Identyfikator miejscowości Nazwa Miejscowości Rodzaj miejscowości
                     0269357                             Stara Wieś                     część miejscowości
                     0269363                             Zawsie                             część miejscowości
Nazwa
Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Wsprowa villa oraz Sprowa wymienia w latach(1470-1480)Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis.
Historia
W połowie XV w.wieś była własnością rodu Odrowążów.Wywodził się stąd Jan Sprowski z rodu Odrowążów arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski.Około 1460 r.wojewoda i starosta lwowski Andrzej Odrowąż nadał połowę wsi klasztorowi w Mogile.W 1475 r.klasztor odsprzedał swoją część Pieniążkowi z Iwanowic za 350 grzywien.Ze pieniądze te zakupiono wieś Opatkowice.Według Długosza łany folwarczne w Sprowie dziesięcinę oddawały plebanowi w Szczekocinach.Natomiast 12 łanów kmiecych oddawało dziesięcinę prepozyturze krakowskiej.Było tu również 8 zagrodników i dwie karczmy z rolą oddające dziesięcinę także prepozyturze krakowskiej.W 1581 r.właścicielem wsi był Szczepanowski,który zapłacił podatek od 9 łanów kmiecych,5 zagrodników z rolą,5 komorników z bydłem,5 komorników bez bydła oraz ćwierci karczmy.W 1827 r.było tu 31 domów i 497 mieszkańców.4 grudnia 1863 miejsce zwycięskiej bitwy gen.Hauke-Bosaka w powstaniu styczniowym.

Władysław Rawicz

Ur.2 września 1832 w Warszawie,zm.21 listopada 1863 w Siedlcach,uczestnik powstania styczniowego,naczelnik cywilny województwa podlaskiego.Był synem Aleksandra Jana(bankiera i ziemianina) i Marianny Anny z Gutmanów,bratem Józefa(bankiera warszawskiego).Nauki początkowe pobierał w domu pod kierunkiem ojca Beniamina Szymańskiego,prowincjała kapucynów,przyszłego biskupa podlaskiego;kształcił się następnie na jednej z warszawskich pensji i IV Gimnazjum Realnym w Warszawie,które ukończył z patentem pochwalnym w 1850 r.Odbył studia w Akademii Rolniczej w Hohenheim pod Stuttgartem,gdzie oprócz zaangażowania w naukę(dwuletni kurs ukończył w rok)działał w polskich kółkach samopomocy i samokształcenia.Lata 1852–1853 spędził na podróży handlowej po Niemczech,Anglii,Francji,Danii,Belgii i Holandii.Po powrocie do kraju pracował w dobrach ziemskich Grochów na Podlasiu(powiat węgrowski),które podniósł do wysokiego poziomu gospodarczego.Aktywnie działał w lokalnym Towarzystwie Rolniczym,pełnił w nim funkcję sekretarza.Był zwolennikiem pracy organicznej.W działalności politycznej zaangażował się po stronie białych;był mężem zaufania na okręg węgrowski(lub okręg sokołowski).Po wybuchu powstania styczniowego wystosował memoriał do Tymczasowego Rządu Narodowego,w którym apelował o wstrzymanie działań wojennych wobec braku szans na powodzenie.Jednocześnie zapewnił o lojalności wobec rządu;pozostając naczelnikiem województwa podlaskiego w organizacji białych,wspierał powstańców dostarczając żywność i odzież;w maju 1863 r.został mianowany naczelnikiem powiatu siedleckiego,w czerwcu zastępcą naczelnika cywilnego województwa podlaskiego,a 29 lipca naczelnikiem tego województwa.Zorganizował m.in.oddział konnych strzelców w sile 40 żołnierzy.Sprawnie kierował przygotowaniami wojennymi na terenie województwa,we własnych zabudowaniach ziemskich zorganizował koszary,zapewnił swoim podkomendnym mundury.Utrzymywał także sprawnie działającą pocztę i administrację.Po klęsce większości oddziałów powstańczych na Podlasiu próbował powołać wzorcowy oddział,złożony z obywateli ziemskich,którzy mieli zobowiązać się pod przysięgą do nieopuszczania pola walki;próba stworzenia takiego oddziału nie powiodła się wobec zarzutu o jej niedemokratyczność(wyróżnienie stanu szlacheckiego).27 września 1863 Rawicz został aresztowany we wsi Proszewo pod Siedlcami.Rodzina starała się o jego uwolnienie,na co władze rosyjskie zareagowały przyspieszonym trybem procesu;po wydaniu wyroku śmierci w trybie przyspieszonym dokonano także egzekucji Rawicza(już po jego śmierci przyszło ułaskawienie carskie).Zbiorowa mogiła z jego ciałem znajduje się na terenie SzP nr 5,która jako patrona wybrała tego bohatera.Był żonaty od 1862 r.z Pauliną z Witwickich,córką oficera WP,bratanicą pisarza Stefana Witwickiego;miał syna Władysława(ur.1863 r.)Owiany legendą,stał się obok ks.Stanisława Brzóski bohaterem Podlasia.Wiersz poświęcił mu Teofil Lenartowicz,był również bohaterem dramatu Walerii Ciemniewskiej Władysław Rawicz.Dramat w 4 aktach(Lwów 1917 r.)W maju 1925 r.odsłonięto w Siedlcach jego pomnik,a w 1932 r.jego imię otrzymała Szkoła Podstawowa nr 5 w Siedlcach.

Rossosz(powiat bialski)

Wieś w Polsce położona w województwie lubelskim,w powiecie bialskim,w gminie Rossosz.W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bialskopodlaskiego.Przez miejscowość przepływa Zielawa,rzeka dorzecza Bugu,dopływ Krzny oraz Muława.Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 812.Miejscowość jest siedzibą gminy Rossosz oraz rzymskokatolickiej parafii św.Stanisława należącej do dekanatu Wisznice.Nazwa Rossosz wywodzi się do rozsochy(drzewa rozgałęziającego się na dwa konary z jednego pnia;tu rozchodzą się w formie rozsochy dwie główne rzeki Zielawa i Muława).Nad bezpieczeństwem w Rossoszu jak i całej gminie czuwają 4 jednostki OSP w tym OSP Rossosz znajdująca się w KSRG.
Historia
Rossosz alias Rossosze,w wieku XIX opisano jako osadę miejską,dawne miasto przy źródłach rzeki Zielonej(dopływ Krzny)w powiecie bialskim,gminie i parafii obrzędu wschodniego Rossosz,odległe 21 wiorst na południe od Biały.Osada posiadała wówczas cerkiew parafialną oraz kaplicę katolicką znajdującą się na cmentarzu,szkołę początkową,Urząd Gminny.W roku 1883 było tu 235 domy i 1903 mieszkańców oraz 361 osad i 8998 mórg ziemi należącej do osady Rossosz.W 1827 r.było 176 domów i 1092 mieszkańców.W wieku XVI Rossosz była w rękach Dębickich,którzy założyli tu parafię,wznieśli kościół(1599 r.Kacper Dębicki z żoną Maryą Kopciówną fundują mansyonarzy) i zapewne oni współcześnie uzyskali przywilej miejski dla osady.W roku 1624 Stanisław Koniecpolski,hetman,odstępuje dobra Rossosz Mikołajowi Firlejowi,kasztelanowi wojnickiemu.Miasto miało wtedy 242 domy na części dziedzica i kilkanaście na kościelnych placach a także 3 młyny,13 rzemieślników palących gorzałkę i 2 warzących piwo.Po spaleniu i rabunku przez Lisowczyków w 1640 r.Zbigniew Firlej ponowił dawne przywileje miasta co stało się w 1645 r.Dobra wraz z miastem przechodziły kolejno do Rysińskich,Potockich,Ossolińskich.Około 1862 r.posiadał miasto i dobra Jan Skibiczewski.Kościół katolicki pw.św.Stanisława biskupa został zniszczony przez pożar około 1861 r.nabożeństwo odprawiane było potem w kaplicy cmentarnej.W 1861 r.parafia Rossosz obejmowała 1009 rzymskich katolików,4630 greko-katolików i 270 izraelitów.Rossosz jako gmina obejmuje wówczas tylko samą osadę Rossosz.Graniczy z osadą Łomazy ma 1896 mieszkańców i 9750 mórg.Sąd gminny okręgu II w osadzie Łomazy(oddalonej o 6 wiorst).Najbliższa stacja pocztowa i droga żelazna w Biały.

Jan Rudowski

Herbu Prus II(ur.18 lutego 1840 w Rumoce(pow.mławski),zm.w maju 1905 r.w Ropczycach)pułkownik,naczelnik wojenny powiatu opoczyńskiego i radomskiego.Był synem Ignacego Rudowskiego i Julianny z Rościszewskich.Uczęszczał do szkoły w Mławie.Służył jako junkier,podchorąży w wojsku carskim w batalionie strzelców celnych Połockiego pułku piechoty w Piotrkowie Trybunalskim.W 1863 r.po wybuchu powstania styczniowego zbiegł z garnizonu piotrkowskiego do obozu powstańczego Ignacego Zawadzkiego, następnie Dionizego Czachowskiego.Walczył w radomskim,gdzie powierzono mu dowództwo kompanii strzeleckiej w randze kapitana.W uznaniu za waleczność,został w sierpniu 1863 r.mianowany majorem i naczelnikiem wojennym powiatu opoczyńskiego i radomskiego.Jesienią tegoż roku został mianowany przez gen.Bosaka podpułkownikiem,a w końcu roku dowódcą pułku Opoczyńskiego.8 listopada 1863 r.oddział ppłk.Jana Rudowskiego rozbroił rosyjską załogę Szydłowca.Wiosną 1864 r.kadrę organizacyjną pułku Jan Rudowski uzupełnił masowymi ochotnikami.Pułk Opoczyński tropiony przez Rosjan starł się z nimi pod Suchedniowem,Opocznem(10 marca 1864),Wąchockiem,Odrowążem i Radkowicami.50 kawalerzystów stanowiło osobistą eskortę J.Rudowskiego.W jednej z potyczek,z dragonami dostał się ranny do niewoli i jako ex-oficer rosyjski miał być rozstrzelany.Jednak pozostała część oddziału powstańczego,uderzywszy na powracających dragonów,odbiła swego dowódcę.Dopiero w maju 1864 r.ppłk.Jan Rudowski jako jeden z ostatnich i podwładny gen.Haukego Bosaka rozwiązał swój oddział.Nie mogąc wrócić do Rumoki,przebywał na emigracji we Francji,potem osiadł na Pomorzu,gdzie administrował majątkiem.Wypadek na polowaniu,na którym postrzelił śmiertelnie gajowego Niemca,zmusił go do opuszczenia Pomorza.Wyjechał wtedy do Lwowa,obejmując tam administrację dóbr książąt Sapiehów.
We Lwowie poślubił Stanisławę Narzymską,z którą miał troje dzieci:

  • Wanda za Zygmuntem Choromańskim,zam.w ciechanowskim
  • Michał,ożeniony z Kanigowską(zm.przy porodzie)a następnie z Marią Kosińską z Drogiszki k.Mławy(córką Zofii z Rudowskich Bronisławowej Kosińskiej z Głuszka)
  • Kazimiera,poślubiła w 1891 r.Jana Deskura

Jan Rudowski zmarł najprawdopodobniej w okolicach Ropczyc.

piątek, 21 sierpnia 2015

Adam Chmielowski

Adam Hilary Bernard Chmielowski CFA herbu Jastrzębiec,znany jako święty Albert Chmielowski oraz święty Brat Albert(ur.20 sierpnia 1846 w Igołomii,zm.25 grudnia 1916 w Krakowie)polski zakonnik franciszkański,założyciel zgromadzenia albertynów i albertynek,powstaniec,malarz,święty Kościoła katolickiego,znany z pełnej poświęcenia pracy dla biednych i bezdomnych.
Biografia
Dzieciństwo i młodość
Adam Chmielowski urodził się w Igołomii(wówczas powiat miechowski),jako najstarszy syn Józefy Borzysławskiej i Wojciecha Chmielowskiego,później naczelnika carskiej komory celnej w Szczypiornie pod Kaliszem.Był pierwszym dzieckiem w rodzinie,miał troje młodszego rodzeństwa(Stanisława,Mariana i Jadwigę).Ze względu na specyfikę tamtego okresu,ochrzczono go 26 sierpnia 1846 bez udziału księdza(tzw.chrzest z wody).Dopiero 17 czerwca 1847 roku,w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie,dopełniono ceremonii chrztu.25 sierpnia 1853 roku Adam utracił ojca.W 1855 r.otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do szkoły w Sankt Petersburgu,gdzie rozpoczął edukację w Korpusie Kadetów.Od 1858 r.po przeprowadzce do Warszawy,kontynuował naukę w Gimnazjum Realnym Jana Pankiewicza.W 1861 r.podjął studia w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Nowej Aleksandrii(Puławy),gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z wybitnym malarzem Maksymilianem Gierymskim.Po śmierci matki(28 sierpnia 1859 roku)rodzeństwo Adama przekazano pod opiekę siostry ojca Petroneli Chmielowskiej.Młody Chmielowski kontynuował naukę w Instytucie Politechnicznym w Puławach.W tym okresie włączył się w działalność konspiracyjną.W 1863 r.przyłączył się do powstania styczniowego.Walczył kolejno w oddziałach Leona Frankowskiego(pod Kurowem) i Mariana Langiewicza.Po wygranej bitwie pod Grochowiskami przeszedł z oddziałem Langiewicza do Galicji.Tu wzięty do niewoli przez Austriaków,został wywieziony do Ołomuńca na terenie ówczesnej monarchii habsburskiej.Wykorzystując sprzyjającą okazję zbiegł w maju 1863 r.przedostał się do kraju i włączył ponownie do walk powstańczych.Bojowy szlak Adam Chmielowski zakończył 30 września 1863 r.kiedy to jego powstańczy oddział,dowodzony przez płk.Zygmunta Chmieleńskiego stoczył przegraną bitwę pod Mełchowem(powiat częstochowski),a on ciężko ranny w nogę trafił powtórnie do niewoli.Po wykonanej w prymitywnych warunkach(bez znieczulenia)amputacji lewej kończyny,jego dalsze leczenie odbywało się w szpitalu w Koniecpolu.Zagrożony nasilającymi się represjami wobec powstańców,za staraniem rodziny,wydostał się z niewoli i w maju 1864 r.trafił do Paryża.Tu dzięki pomocy finansowej od Komitetu Polsko-Francuskiego mógł poddać się dalszemu leczeniu i otrzymał gutaperkową,najlepszą w tym czasie protezę.Po ogłoszeniu amnestii w 1865 r.powrócił do Warszawy.
Działalność malarska
Adam rozpoczął studia malarskie w Warszawie.Musiał je jednak przerwać z powodu sprzeciwu rady opiekuńczej,od której był zależny od śmierci obojga rodziców.Wyjechał na studia politechniczne do Gandawy.Po roku rozpoczął naukę na akademii sztuk pięknych w Monachium.Tam zaprzyjaźnił się z wieloma sławnymi artystami(Stanisławem Witkiewiczem,Józefem Chełmońskim,Aleksandrem Gierymskim,Leonem Wyczółkowskim i innymi).Wiele malował i wysyłał swoje obrazy na wystawy do Polski.Z tego okresu życia pochodzą pierwsze obrazy o tematyce religijnej,na przykład Wizja św.Małgorzaty,oraz najsłynniejszy religijny obraz Chmielowskiego Ecce Homo,który obecnie znajduje się w Krakowie w prezbiterium kaplicy sióstr Albertynek pw.Ecce Homo.Dorobek Adama Chmielowskiego to 61 obrazów olejnych,22 akwarele i 15 rysunków.Do najbardziej znanych prac należą m.in.Po pojedynku,Dziewczynka z pieskiem,Cmentarz,Dama z listem,Powstaniec na koniu,Wizja św.Małgorzaty,Zachód słońca,Amazonka.
Działalność zakonna
Wraz z namalowaniem obrazu Ecce Homo we wnętrzu Adama Chmielowskiego nastąpił przełom.24 września 1880 roku wstąpił do Zakonu Ojców Jezuitów w Starej Wsi.Po roku zrezygnował z powodu depresji i silnego załamania nerwowego.Spokój odnalazł dopiero w regule Zakonu św.Franciszka z Asyżu.W roku 1884 osiadł w Krakowie,przy ulicy Basztowej 4,gdzie dalej malował,ale zaangażował się coraz bardziej w opiekę nad nędzarzami i bezdomnymi.Po pewnym czasie porzucił całkowicie malarstwo,poświęcając się pomocy ubogim.Mieszkał w ogrzewalni miejskiej przy ul.Skawińskiej na Kazimierzu razem z bezdomnymi,alkoholikami i nędzarzami.Sprzeciwiał się jałmużnie,której nie uznawał za prawdziwą pomoc,ale nierozwiązującym problemu biedy doraźnym zabiegiem uspokajającym sumienie bogatszych.25 sierpnia 1887 roku w Kaplicy Loretańskiej kościoła Ojców Kapucynów w Krakowie Adam Chmielowski przywdział szary habit III Zakonu św.Franciszka i od tej pory znany jest jako brat Albert.Śluby zakonne złożył rok później,25 sierpnia 1888.Dał początek założonemu przez siebie Zgromadzeniu Braci Albertynów.W 1891 roku założył Zgromadzenie Sióstr Albertynek.W Krakowie prowadził przytułek,w którym mieszkał razem z ubogimi.Z czasem powstawały nowe ośrodki m.in.we Lwowie,Tarnowie,Zakopanem.
Ostatnie chwile
Po zachorowaniu na raka żołądka,23 grudnia 1916 roku przyjął sakrament chorych z rąk prepozyta kanoników regularnych laterańskich ks.Józefa Górnego.W południe 25 grudnia 1916 roku zmarł w opinii świętości.Miał wtedy 70 lat.Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim.Bezpośrednią przyczyną jego śmierci był rak żołądka.
Kult
Beatyfikacja i kanonizacja
W dniu 15 września 1932 przeprowadzona została ekshumacja szczątków i ponowne złożenie ich w metalowej trumnie.Po zakończeniu wojny,w 1946 roku,kardynał Adam Sapieha rozpoczął proces informacyjny trwający do 1950 roku.W trakcie procesu 31 maja 1949 ponownie ekshumowano szczątki Brata Alberta i złożono je w kościele Ojców Karmelitów Bosych.Dnia 15 września 1967 kardynał Karol Wojtyła rozpoczął proces apostolski,a w styczniu 1977 papież Paweł VI wydał dekret o heroiczności cnót przyszłego świętego.W dniu 22 czerwca 1983 roku,podczas mszy św.na krakowskich Błoniach papież Jan Paweł II ogłosił Brata Alberta Chmielowskiego błogosławionym,a następnie 12 listopada 1989 roku,podczas kanonizacji w Rzymie świętym).Jego doczesne szczątki znajdują się obecnie pod ołtarzem w Sanktuarium Ecce Homo św.Brata Alberta na Prądniku Czerwonym w Krakowie.
Dzień obchodów
W kalendarzu liturgicznym dla diecezji polskich obowiązkowe wspomnienie liturgiczne św.Alberta Chmielowskiego,zakonnika,przypada 17 czerwca(w diecezji sosnowieckiej,której jest on głównym patronem,obchód ten ma rangę uroczystości).
Patronat

  • Patron Gimnazjum nr 13 im.Adama Chmielowskiego św.Brata Alberta w Krakowie
  • Patron Gimnazjum im.Adama Chmielowskiego św.Brata Alberta w Żabnicy(k.Żywca)
  • W 1981 roku powstało Towarzystwo Pomocy im.św.Brata Alberta powołane do opieki szczególnie nad osobami bezdomnymi oraz zagrożonymi wykluczeniem społecznym
  • W 1987 roku powstała Fundacja im.Brata Alberta
  • Od 1999 roku święty Brat Albert Chmielowski jest patronem miasta Puławy
  • Jest też głównym patronem Diecezji Sosnowieckiej(od jej ustanowienia w roku 1992)
  • Św.Brat Albert jest także patronem Gimnazjum im.św.Brata Alberta w Gdowie
  • Patron Szkoły Podstawowej im.św.Brata Alberta w Narolu
  • Patron Gimnazjum im.św.Brata Alberta w Igołomi
  • Patron Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Sierockiem
  • W 1994 roku powstało Stowarzyszenie im.św.Brata Alberta w Słupcy(stowarzyszenie prawne,organizacja pozarządowa)
  • Patron Gimnazjum Niepublicznego im.św.Brata Alberta w Podłężu
  • Patron Gimnazjum im.św.Brata Alberta w Gdowie
  • Patron jednej z drużyn ZHR:7 Lubelskiej Drużyny Harcerzy„Grot”im.Św.Brata Alberta

Brat Albert według Leona Wyczółkowskiego
Brat Albert jako artysta był otoczony wieloma znanymi malarzami,między innymi był bliskim przyjacielem Leona Wyczółkowskiego.Podczas rozpoczętego procesu beatyfikacyjnego Wyczółkowski otrzymał zlecenie namalowania obrazu świętego.Obraz nie został dokończony,o czym świadczy lewa ręka świętego na obrazie.Obraz znajduje się w domu generalnym braci albertynów w Krakowie.
Brat Albert w literaturze

  • Stefan Żeromski pisząc powieść„Walka z szatanem”inspirował się założeniem przez Brata Alberta pustelni dla sióstr albertynek na zakopiańskich Kalatówkach
  • Brat Albert jest bohaterem dramatu Karola Wojtyły Brat naszego Boga
  • Beata Obertyńska wiersz„Brat Albert”
  • Marek Sołtysik„Znak miłości.Opowieść o św.Bracie Albercie”(2005 r.)
  • Adam Bunsch„Gołębie Brata Alberta”(1943 r.)później wydane pod tytułem„Przyszedł na ziemię Święty”(1947 r.)

Mełchów

Wieś w Polsce położona w województwie śląskim,w powiecie częstochowskim,w gminie Lelów.W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Historia
Podczas powstania styczniowego w bitwie pod Mełchowem ranny został młody podoficer Adam Chmielowski późniejszy Brat Albert,założyciel dwóch zgromadzeń:Braci Albertynów i Sióstr Albertynek.