poniedziałek, 20 marca 2017

Krzysztof Chamiec

Właściwie Krzysztof Jaxa-Chamiec(ur.2 lutego 1930 w Andrudze,zm.11 października 2001 w Warszawie)polski aktor,teatralny,filmowy i telewizyjny. 
Życiorys
Urodził się 2 lutego 1930 we wsi Andruga(ukr.Андруга)w gminie Włodzimierzec,powiat Sarny,Województwo wołyńskie,na Wołyniu.Obecnie Rejon krzemieniecki Obwodu tarnopolskiego.Syn ziemianina i hodowcy rolnego Bronisława Jaxy-Chamca i Jadwigi Chamiec z domu Mierzejewskiej,pisarki.W latach 1945–1948 mieszkał w Bystrzycy Kłodzkiej,gdzie jego matka była nauczycielką języka polskiego i francuskiego.Po II wojnie światowej był dwukrotnie aresztowany za przynależność jego rodziny do AK,najpierw przez Rosjan,a następnie przez UB.Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.1 marca 1949 zadebiutował w lubelskim Teatrze Muzycznym,gdzie grał do 1951 r.Później przeniósł się do Szczecina,gdzie występował w Teatrze Polskim(1951–1952).W latach 1952–1953 grał w Teatrze im.Aleksandra Fredry w Gnieźnie,a w latach 1954–1955 w Teatrze im.Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.W 1954 r.zdał aktorski egzamin eksternistyczny w PWST w Krakowie.W latach 1955–1957 ponownie aktor Teatrów Dramatycznych w Szczecinie.Występował na deskach Starego Teatru(1957–1959) i Teatru im.Juliusza Słowackiego w Krakowie(1959-62),a następnie w Teatrze im.Stefana Jaracza w Łodzi(1962–1967).Od 1967 r.związany z teatrami warszawskimi:Klasycznym(1967–1968),Ateneum(1968–1971),Narodowym(1971–1974 i 1981–1990),Polskim(1974–1981),Na Woli(1990–1991)oraz z Centrum Sztuki im.Stanisława Ignacego Witkiewicza(1991–1992).Występował w Teatrze Telewizji i Teatrze Sensacji"Kobra"oraz w Teatrze Polskiego Radia.
O swoim zawodzie mówił: 
Teatr jest dla aktora nie wysychającym źródłem emocji.Nawet jeśli chwilowo mam go dosyć,po pewnym czasie powraca jeszcze silniejsza fascynacja.Liczyłem,że w końcu się od niej uwolnię,ale nic z tego!Udaje mi się to tylko do momentu,póki nie wejdę do teatru.Alina Budzińska,"Rodzynki,migdały",Katowice:KAW,Katowice,1986 r.
Na ekranie filmowym zadebiutował w 1961 r.rolą hrabiego Alfreda Łaskiego w Komediantach Mari Kaniewskiej.Wystąpił w kilkudziesięciu filmach polskich i zagranicznych.Jego emploi(męski,wyniosły,pewny siebie)predestynowało go do grania ról mundurowych,zwłaszcza oficerów,ludzi wykształconych,dyplomatów,arystokratów,cudzoziemców;często odtwarzał postaci historyczne.Członek SPATiF-ZASP,w latach 1957–1982 członek Zarządu Oddziału Warszawskiego tego stowarzyszenia.W latach stanu wojennego aktor działał jako organizator„nowego”ZASP-u,„związku cechowego”(jak to sam określa),powołanego wówczas wraz z innymi,podobnymi„cechami”a warto przypomnieć,że inspirację do sprowadzenia związków twórczych do funkcji cechów,czyli stowarzyszeń rzemieślniczych,zawdzięczał reżim stanu wojennego koncepcjom niemieckim z lat 30,kiedy analogicznym sposobem rozprawiano się z niewygodnymi organizacjami intelektualistów i artystów.W tychże latach 80,otrzymał Chamiec szereg wysokich odznaczeń(Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1984 r.)srebrny medal„Za Zasługi dla Obronności Kraju”(1985 r.)Złoty Ekran(1983 r.)Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia(1985 r.)nagroda na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych(1986 r.)Nagroda Prezydenta Warszawy(1986 r.))Reakcję środowiska na„zasługi”jednego ze swych przedstawicieli,opisuje sam Chamiec w wywiadzie zamieszczonym w książce"Komedianci.Rzecz o bojkocie"wywiad dominuje rozgoryczenie aktora,spowodowane ostracyzmem społeczności teatralnej dawni przyjaciele na jego widok przechodzili na drugą stronę ulicy,albo mijali go,udając,że nie widzą.Zmarł na raka płuc,a został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Krężnicy Jarej k.Lublina.
Życie prywatne
Był synem Jadwigi Chamiec i Bronisława Jaxa-Chamca.Miał czworo rodzeństwa.Był mężem Aleksandry Grzędzianki-Chamiec,Joanny Jędryki,Joanny Sobieskiej i Laury Łącz.
Filmografia(wybór)
Polski dubbing
Odznaczenia i nagrody
Autor: o Brak komentarzy:

Zbigniew Makowski

Ur.31 stycznia 1930 w Warszawie polski malarz współczesny.W latach 1950–1956 studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Kazimierza Tomorowicza.W latach 60 poznał w Paryżu André Bretona i środowisko ówczesnych surrealistów,z którymi do dziś czuje się związany.Zajmuje się malarstwem,rysunkiem,poezją oraz tworzeniem unikatowych książek.Otrzymał m.in.Nagrodę Krytyki Artystycznej im.Cypriana Kamila Norwida w 1973 r.oraz Nagrodę im.Jana Cybisa w 1992 r.Jego kompozycja Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus została podarowana przez rząd polski genewskiej siedzibie ONZ.Ojciec Mirosława Makowskiego.
Autor: o Brak komentarzy:

Sobiesław Zasada

Życiorys
Osiągnięcia:
  • jako młody chłopak rzucał oszczepem(rekord życiowy 55,65 m w 1951 r.)
  • 3 złote medale mistrza Europy w rajdach 1966,1967,1971 r.
  • 3 srebrne medale wicemistrza Europy w rajdach 1968,1969,1972 r.
  • 11-krotny rajdowy mistrz Polski
  • zwycięzca 148 rajdów samochodowych
Kierowca fabryczny Steyr Puch(3 lata),Porsche(5 lat),BMW(2 lata) i Mercedes-Benz(3 lata).
  • Autor wielu książek m.in.„Samochód,Rajd,Przygoda” i „Moje rajdy”,opisujących jego rajdowe przygody oraz„Szybkość bezpieczna”,„Szybkość bezpieczna Safari”,a także ich poszerzonej wersji„Szerokiej drogi.Doskonalenie techniki jazdy”
W 1977 r.założył w Krakowie działającą do dziś firmę polonijną„Alpha”produkującą głównie zamki błyskawiczne,obecnie zajmującą się również przetwórstwem tworzyw sztucznych.W latach 1981–1986 był konsultantem w pionie rozwoju firmy Porsche AG.Od 1990 r.współpracuje z przedsiębiorstwem Mercedes-Benz(do 1996 r.był generalnym przedstawicielem koncernu w Polsce).Utworzył grupę kapitałową,która w latach 90 XX wieku przejęła kontrolę nad największymi polskimi producentami ciężarówek i autobusów i kontrolowała wówczas m.in.przedsiębiorstwa Autosan i Jelcz,w ramach spółki Polskie Autobusy.Obecnie Sobiesław Zasada jest prezesem rady nadzorczej Grupy Zasada,jednej z większych grup kapitałowych w Polsce,która działa w branżach:motoryzacyjnej,deweloperskiej,produkcyjnej i lifestylowej.Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010 r.oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.
Nagrody
Laureat Nagrody Kisiela 1996 r.W 2009 r.Sobiesław Zasada otrzymał nagrodę Laur Magellana za całokształt działalności zawodowej.
Odznaczenia
W 2000 r.odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski,został również odznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim tego orderu.Pięciokrotnie został odznaczony złotym Medalem„Za wybitne osiągnięcia sportowe”.
  • 2009 r. miejsce 33(800 mln zł)
  • 2008 r.miejsce 32(1000 mln zł)
  • 2007 r.miejsce 25(1000 mln zł)
  • 2006 r.miejsce 43(400 mln zł)
  • 2005 r.miejsce 38(405 mln zł)
  • 2004 r.miejsce 35(450 mln zł)
  • 2003 r.miejsce 32(420 mln zł)
  • 2002 r.miejsce 29(400 mln zł)
  • 2001 r.miejsce 20
  • 2000 r.miejsce 14
  • 1999 r.miejsce 11
  • 1998 r.miejsce 5
  • 1997 r.miejsce 5
  • 1996 r.miejsce 5
  • 1995 r.miejsce 19
  • 1994 r.miejsce 7
  • 1993 r.miejsce 14
  • 1992 r.miejsce 11
  • 1991 r.miejsce 7
  • 1990 r.miejsce 2
Publikacje książkowe
  • 1970 r.„Samochód,Rajd,Przygoda”,wyd.Sport i Turystyka,s.267
  • 1970,1992,1993,2002 r.„Szybkość bezpieczna.Rajdy świata”,wyd.Motorpress,s.366.ISBN 83-923153-1-6(tłumaczona na języki:czeski 1974 i 1975 r.bułgarski 1977 r.litewski 1979 i 2002 r.łotewski 1982 r. i 2004 r.rosyjski)
  • 1978 r.„Uwagi i rady Sobiesława Zasady”,wyd.WKŁ,s.165(współautor:Dariusz Piątkowski)
  • 1996 r.„Moje rajdy”,wyd.Moto-Press.ISBN 83-905612-1-2
  • 2004 r.„Szybkość bezpieczna Safari”,wyd.Przedsiębiorstwo Zagraniczne ALPHA,Kraków,s.224.ISBN 83-902196-1-1
  • 2009 r.„Szerokiej drogi.Doskonalenie techniki jazdy”,wyd.STO,s.202.ISBN 978-83-60003-29-9
Autor: o Brak komentarzy:

Helena Raszka

Ur.24 stycznia 1930 w Bydgoszczy,zm.17 maja 2016 w Szczecinie polska poetka.Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim.Od 1951 roku mieszkała w Szczecinie w dzielnicy Pogodno przy ulicy Żwirki i Wigury.Debiutowała jako poetka w 1956 roku na łamach tygodnika"Ziemia i Morze".Od 2015 roku jej imieniem nazwana jest szkoła podstawowa nr 7 w Szczecinie.Pochowana została na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie(kwatera 20E).
Twórczość
  • "Okruchy bursztynu"(1959 r.)
  • "Inny kraj"(1962 r.)
  • "Bliżej dna"(1965 r.)
  • "Portret zdziwiony sobą"(1966 r.)
  • "Liczba pojedyncza"(1970 r.)
  • "Miłość"(1981 r.)
  • "Liczba mnoga"(1982 r.)
  • "Biała Muzyka"(1994 r.)
  • "Wybrane wiersze"(1996 r.)
  • "Na poboczu"(2000 r.)
  • "Korzeń i skała"(2000 r.)
  • "Głosy w przestrzeni"(2011 r.)
  • "Imię własne"(2011 r.)
Nagrody i odznaczenia
  • 1957 r.II nagroda na konkursie Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie za zbiory wierszy"Słowa najcichsze" i "Okruchy bursztynu"
  • 1961 r.wyróżnienie na Kłodzkiej Wiośnie Poetyckiej
  • 1965 r.nagroda„Pióra”w konkursie Zrzeszenia Studentów Polskich i Klubu Studentów Wybrzeża„Żak”w Gdańsku dla tomiku"Bliżej dna"
  • 1996 r.Nagroda Artystyczna Miasta Szczecina
  • 2010 r.Brązowy Medal„Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
  • 2012 r.nominacja do Nagrody Poetyckiej im.K.I.Gałczyńskiego Orfeusz za tomik"Głosy w przestrzeni"
Autor: o Brak komentarzy:

Teresa Żylis-Gara

Teresa Gerarda Żylis-Gara(ur.23 stycznia 1930 w Landwarowie k.Wilna)polska śpiewaczka(sopran),na stałe mieszkająca w Monako.
Życiorys
Po II wojnie światowej razem z rodziną przeprowadziła się do Łodzi,gdzie uczyła się śpiewu,a od 1952 r.studiowała w WSM u Olgi Olginy.W 1953 r.zwyciężyła w Ogólnopolskim Konkursie Młodych Wokalistów w Warszawie.W 1956 r.zadebiutowała w Operze Krakowskiej jako Halka w"Halce"Stanisława Moniuszki.W 1960 r.otrzymała III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Monachium.Następnie śpiewała w teatrach operowych w Oberhausen,Dortmundzie i Düsseldorfie.Przełomem w jej karierze były występy w Paryżu w 1966 r.oraz na Festiwalu Mozartowskim w Salzburgu w 1968 r.W 1968 r.występowała w londyńskiej Covent Garden,w 1969 r.została zaangażowana do nowojorskiej Metropolitan Opera,a w 1976 r.do mediolańskiej La Scali.Od 1980 r.mieszka w Monako.Laureatka tytułów doktora honoris causa wrocławskiej Akademii Muzycznej im.K.Lipińskiego oraz Akademii Muzycznej w Łodzi.W jej repertuarze są wielkie role w operach Giuseppe Verdiego,Ryszarda Straussa,Giacomo Pucciniego i Wolfganga Amadeusa Mozarta.Występuje również w repertuarze pieśniarskim,m.in.popularyzuje utwory Karola Szymanowskiego.Odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski(2011 r.)
Dyskografia(lista niepełna)
  • "Handel:Water&Fireworks Music;Coronation Anthems"
  • "Essential Handel"
  • "Bach:Oratorio De Noël;Oratorio De Pâques;Oratorio De L'Anscension;Messe En Si Mineur"
  • "Gala Au Metropolitan Opera De New York"
  • "Rossini:Mosč"
  • "Mozart:Don Giovanni"
  • "Massenet:Manon"
  • "Berlioz:Benvenuto Cellini"
  • "Mozart:Requiem K.626;Exsultate,Jubilate,K.165"
  • "Metropolitan Opera Gala Honoring Sir Rudolf Bing"
  • "Handel:Coronation Anthems;Dixit Dominus"
  • "Handel:Water&Fireworks Music;Coronation Anthems"l
  • "Mahler:Symphony No.2 Resurrection"
  • 2010 r."Chausson:Le Roi Arthus"(CD)
  • 2010 r."Chopin:Masterworks II"(CD)
  • 2009 r."Arie operowe"(CD)
  • 2003 r."Requiem"(CD)
  • 1989 r."Teresa Żylis-Gara Cilea,Mascagni,Moniuszko,Puccini,Verdi The Gala Concert"
  • 1981 r."Teresa Zylis-Gara-Famous Polish Singers VOL 3"
  • "Teresa Żylis-Gara Kolędy Polskie"
Autor: o Brak komentarzy:

czwartek, 16 marca 2017

Henryk Samsonowicz

Henryk Bohdan Samsonowicz(ur.23 stycznia 1930 w Warszawie)polski historyk,mediewista,profesor nauk humanistycznych(1969 r.)w latach 1980–1982 rektor Uniwersytetu Warszawskiego,w latach 1989–1991 minister edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego;odznaczony Orderem Orła Białego(2010 r.)
Życiorys
Wykształcenie i kariera naukowa
W 1950 r.ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego,po których podjął pracę na stanowisku asystenta tej uczelni.W 1954 r.otrzymał stopień doktora nauk historycznych,na podstawie pracy kandydackiej przygotowanej pod kierunkiem profesora Mariana Małowista,zatytułowanej Rzemiosło wiejskie w Polsce w XIV–XVI w.W 1960 r.habilitował się w oparciu o rozprawę Badania nad kapitałem mieszczańskim Gdańska w drugiej połowie XV wieku.W 1969 r.otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.Profesorem nadzwyczajnym został w 1971 r.a dziewięć lat później profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych.W latach 1964–2009 prowadził seminarium magisterskie,w 1969 r.zaczął kierować mediewistycznym i nowożytnym seminarium doktorskim w Instytucie Historycznym.Wypromował łącznie 11 doktorów.Od 1967 r.był prodziekanem Wydziału Historycznego UW,w okresie 1970–1973 pełnił funkcję dziekana tej jednostki.W latach 1975–1980 był dyrektorem Instytutu Historycznego,z którym zawodowo związany był nieprzerwanie od 1950 r.Od 1 października 1980 do 8 kwietnia 1982 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Warszawskiego.W latach 1991–1996 był wiceprzewodniczącym Komitetu Badań Naukowych,w 1994 r.został członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Nauk,w latach 1999–2006 przewodniczył Wydziałowi I Nauk Społecznych PAN.W 2002 r.został członkiem rzeczywistym PAN,zasiadł też w jej prezydium.Został wykładowcą Akademii Humanistycznej w Pułtusku,a także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności,Academia Europaea i innych instytucji naukowych.Wszedł w skład m.in.jury Nagrody Naukowej KLIO.Zasiadał w Komitecie Nauk Historycznych PAN.Opublikował około 800 prac naukowych,głównie z zakresu historii Polski okresu Średniowiecza,w tym 16 książek i podręczników uniwersyteckich.Bywał też ekspertem teleturnieju"Wielka gra".W 1975 r.organizował pierwszą olimpiadę historyczną.Do grona jego uczniów zaliczają się: Agnieszka Bartoszewicz,Wojciech Fałkowski,Ewa Koczorowska-Bielińska,Adam Kasperowicz,Zbigniew Morawski,Grzegorz Myśliwski,Andrzej Olejarczuk,Jerzy Pysiak,Paweł Żmudzki.
Działalność polityczna
Od 1956 r.należał do PZPR,usunięty z partii po wprowadzeniu stanu wojennego.W 1968 r.był jedynym z pięciu orzekających członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej przy Ministrze Oświaty i Szkolnictwa Wyższego dla pracowników naukowo-dydaktycznych szkół wyższych,który zagłosował przeciwko podtrzymaniu decyzji uczelnianej komisji dyscyplinarnej,na mocy której zwolniono z pracy profesora Damazego Tilgnera.Od 1980 r.działał w„Solidarności”.W 1989 r.brał udział w obradach plenarnych Okrągłego Stołu.Po wyborach do Sejmu kontraktowego w tym samym roku został ministrem edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego.Jedną z podjętych wówczas decyzji była ta o wprowadzeniu nauczania religii do szkół publicznych.Urząd ministra sprawował do stycznia 1991 r.Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015 r.
Odznaczenia i wyróżnienia
Odznaczony francuskim Krzyżem Oficerskim Orderu Narodowego Legii Honorowej(1984 r.)a także Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski(1974 r.) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski(1998 r.)W 2010 r.prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego,a 25 lutego 2011 powołał go w skład kapituły tego orderu.W listopadzie 2015 r.w proteście przeciwko decyzji prezydenta RP Andrzeja Dudy o ułaskawieniu Mariusza Kamińskiego zrezygnował z członkostwa w tej kapitule.Wyróżniony również Odznaką Honorową„Zasłużony dla Mazowsza”.Otrzymał tytuły doctora honoris causa Duquesne University w USA(1981 r.)Akademii Pedagogicznej w Krakowie(1994 r.)Uniwersytetu Mikołaja Kopernika(1998 r.)Uniwersytetu im.Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie(2002 r.)Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach(wówczas Akademii Świętokrzyskiej,2005 r.)Uniwersytetu Wrocławskiego(2007 r.)oraz Uniwersytetu Opolskiego(2009 r.)Uniwersytetu Gdańskiego(2009 r.)Akademii im.Jana Długosza w Częstochowie(2010 r.)Uniwersytetu im.Adama Mickiewicza w Poznaniu(2014 r.) i Uniwersytetu Jagiellońskiego(2015 r.)W 2004 r.został honorowym obywatelem Sandomierza,w 2008 r.honorowym obywatelem Ostrowca Świętokrzyskiego i Pułtuska,a w 2015 r.honorowym obywatelem miasta stołecznego Warszawy.W 2014 r.otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki(w kategorii nauka).
Życie prywatne
Pochodzi z rodziny pieczętującej się w przeszłości herbem Lis.Jest synem geologa Jana Samsonowicza i bratem Andrzeja Samsonowicza,porucznika AK,powstańca warszawskiego i żołnierza batalionu„Zośka”.
Autor: o Brak komentarzy:

czwartek, 9 marca 2017

Tadeusz Cepak

Ur.21 stycznia 1930 w Chodenicach generał brygady WP.Do 1948 r.uczeń liceum w Bochni,następnie wstąpił do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Jeleniej Górze.Od grudnia 1949 r.kapral podchorąży i dowódca plutonu,od maja 1950 r.podporucznik,od 1951 r.dowódca kompanii.W latach 1953-1956 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie,później służył w Zarządzie II(wywiadzie)Sztabu Generalnego WP.W 1960 r.skończył studia prawnicze w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie.1961-1965 zastępca attaché wojskowego w Ambasadzie PRL w Kairze,1969-1972 szef wydziału rozpoznawczego sztabu 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie i później w Oddziale Rozpoznawczym Sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego.W 1970 r.został doktorem prawa na UMK w Toruniu i pułkownikiem.1972-1974 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im.K.Woroszyłowa w Moskwie,po czym został starszym inspektorem ds.rozpoznania wojskowego w Zarządzie II Sztabu Generalnego WP 1974-1975 dowódca drugiej zmiany Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej ONZ na Bliskim Wschodzie(Egipt i Syria),później zastępca szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP ds.rozpoznania wojskowego i docent w katedrze Strategii Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie.1979-1983 zastępca pełnomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds.specjalnych.Zastępca szefa polskiej delegacji na rokowania wiedeńskie w sprawie redukcji zbrojeń w Europie Środkowej.1984-1987 szef Zarządu II Rozpoznania Wojskowego w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego WP,a 1987-1990 szef Biura ds.Specjalnych Sztabu Generalnego WP i Stały Przedstawiciel MON do Specjalnej Komisji ds.Rozbrojenia Państw Układu Warszawskiego.Jesienią 1988 r.mianowany generałem brygady;nominację wręczył mu w Belwederze Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen.armii Wojciech Jaruzelski.1990-1992 szef Zarządu XV Wojskowych Spraw Zagranicznych SG WP,1992-1993 szef Zarządu Wojskowych Spraw Zagranicznych MON.Od marca 1993 r.w stanie spoczynku.Od września 1999 r.prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Kombatantów Misji Pokojowych ONZ.Zastępca przewodniczącego Rady Fundacji"Servi Pacis".
Odznaczenia
Autor: o Brak komentarzy:
Subskrybuj: Posty (Atom)