Ur.4 marca 1928 w Ciotczy,zm.29 kwietnia 2009 w Warszawie polski pedagog specjalizujący się w pedagogice wojskowej,prof.zw.dr hab.o specjalności dydaktyka ogólna,pedagogika wojskowa.Pułkownik Wojska Polskiego.Nauczyciel akademicki m.in.w Wyższej Szkole Zawodowej„Kadry dla Europy”w Poznaniu,Elbląskiej Uczelni Humanistyczno-Ekonomicznej i Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie.
Kariera zawodowa
W latach 1941–1944 był uczestnikiem podziemia zbrojnego w szeregach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej.W latach 1946–1948 był członkiem Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego(OMTUR) i Polskiej Partii Socjalistycznej(PPS),a w latach 1948–1990 członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.W 1960 r.ukończył studia wyższe,a w 1964 r.uzyskał doktorat w Wojskowej Akademii Politycznej(WAP)w Warszawie.Habilitował się tamże w 1970 r.a w 1978 r.został
profesorem nauk humanistycznych.W WAP pracował od 1960 r.od 1969 r.jako
kierownik Katedry Dydaktyki Ogólnej i Wojskowej,a w latach 1975–1984
jako szef Katedry Pedagogiki.Był członkiem rad naukowych i
redakcyjnych,m.in.Komisji Postępu Dydaktycznego Rady Głównej Nauki,Szkolnictwa Wyższego i Techniki(1969–1979),Ruchu Pedagogicznego(1983–1995)oraz Pedagogiki Szkoły Wyższej(1995–2000).W latach 1983–1988 był dyrektorem Instytutu Badań Problemów Młodzieży,a od 1991 r.dyrektorem Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.Był członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk(1981–1992) i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds.Kadr Naukowych
przy Prezesie Rady Ministrów(1984–1990),a w latach 1986–1991 był
doradcą naukowym Ministra Obrony Narodowej.Od 2005 do 2006 r.był rektorem
Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa w Poznaniu,a od 2006 r.pracował w Wyższej Szkole Zawodowej„Kadry dla Europy”w Poznaniu i Elbląskiej Uczelni Humanistyczno-Ekonomicznej.
Zainteresowania naukowe
Zainteresowania
naukowe Jana Bogusza obejmowały głównie problemy związane z dydaktyką
wojskową,dotyczyły stosowania metod aktywizujących nauczania
żołnierskiego różnych wojsk i służb,a także ujawniania,rozwijania i
wykorzystania uzdolnień przydatnych w warunkach wojskowych.Autor ponad
360 prac naukowych,w tym 15 publikacji książkowych z zakresu
pedagogiki,pedagogiki specjalnej,dydaktyki i andragogiki oraz systemu i norm życia społecznego młodzieży.
Odznaczenia
Jan Bogusz został odznaczony m.in.Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Medalami za Zasługi dla Obronności Kraju.
Publikacje(wybór)
- Nauczanie problemowe w zespołach żołnierskich,1967 r.
- Metody aktywizujące studentów w procesie dydaktycznym szkoły wyższej,1978 r.
- Kształcenie postaw patriotyczno-obronnych młodzieży,1979 r.
- Dydaktyka wojskowa,1983 r.
- Młodzież i jej świat wartości,1986 r.
- Wychowanie patriotyczne młodzieży,współautor,1991 r.
- Autorytet nauczyciela a wyniki kształcenia i wychowania,1995 r.
- Problemy edukacji dorosłych,kierunki ich rozwoju i zmian,2008 r.
Ur.4 marca 1928 w Nowym Tomyślu,zm.1 czerwca 2014 w Toruniu generał brygady WP.Do 1939 r.uczeń szkoły powszechnej w Ostrowie Wielkopolskim.Podczas okupacji na przymusowych robotach w Niemczech.W 1949 r.skończył
gimnazjum i liceum dla dorosłych.Dostał się na Wydział Lotniczy
Politechniki Wrocławskiej,jednak został wcielony do Szkolnej Baterii
Oficerów Rezerwy Artylerii w Węgorzewie.1951-1953 dowódca baterii,później pomocnik szefa sztabu ds.zwiadu 140 Pułku Artylerii Haubic w Orzyszu.1953-1955 dowódca dywizjonu artylerii w brygadzie artylerii haubic.W 1959 r.skończył studia w Akademii Sztabu Generalnego WP i został szefem sztabu 101 Pułku Artylerii Przeciwpancernej w Kwidzynie.1966-1972 dowódca pułku artylerii w tym mieście.1972-1974 na studiach w ZSRR,potem do 1978 r.dowódca 2 Pomorskiej Brygady Artylerii w Choszcznie.W czasie gdy dowodził tą brygadą,otrzymała ona bardzo dobre oceny i
tytuł"Mistrza Gospodarności WP".W czerwcu 1978 r.został
komendantem-rektorem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i
Artylerii w Toruniu,która za jego kierownictwa zdobyła dwukrotnie tytuł"Przodującej WSO w
WP"dzięki jego modernizacjom i innowacjom.Przekształcił Bibliotekę
Główną tej uczelni w typowo akademicką placówkę i przyczynił się do
uzyskania stopni naukowych przez kilkudziesięciu oficerów.Jesienią 1984 r.został awansowany na generała brygady;nominację wręczył mu w
Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof.Henryk Jabłoński.Jesienią 1991 r.przeszedł w stan spoczynku,pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadm.Piotra Kołodziejczyka.Autor wielu opracowań z zakresu dowodzenia i szkolenia w wojskach rakietowych i artylerii.
Odznaczenia i wyróżnienia
I wiele innych medali państwowych i resortowych.
C.Pierre Zaleski;ur.2 marca 1928 w Paryżu polski fizyk mieszkający we Francji,specjalista od spraw energii jądrowej,profesor uniwersytetów we Francji i USA.Obecnie jest także prezesem Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego we Francji zarządzającego Biblioteką Polską w Paryżu.Syn Zygmunta Lubicz-Zaleskiego(1882–1967)historyka literatury,krytyka,poety i publicysty oraz Marii z domu Zdziarskiej(1898–1987),brat przedsiębiorcy i biznesmena Romana(Romaina)Zaleskiego.Urodzony w Paryżu,spędzał co roku wakacje letnie w Polsce w posiadłościach rodzinnych.W 1939 r.wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu powrót do Francji.Uczęszczał na tajne komplety w liceach im.Stefana Batorego i Stanisława Staszica.W 1942 r.wstąpił do Związku Walki Zbrojnej późniejszej Armii Krajowej.Po zdaniu tajnej matury wstępuje do partyzantki(30 dywizja poleska).Do sierpnia 1944 r.jego oddział brał udział w ciężkich walkach,przechodząc m.in.parokrotnie przez front niemiecko-rosyjski,by działać
za niemiecką linią.Po rozbrojeniu dywizji przez wojsko sowieckie w
sierpniu 1944 r.uciekł z Majdanka(gdzie Rosjanie zatrzymali żołnierzy i podoficerów 30 dywizji) i stara się przedostać do walczącej Warszawy.Zostaje aresztowany przez NKWD koło Garwolina
i przesłuchiwany.Przekazany polskim władzom komunistycznym,został za
przynależność do AK skazany na 10 lat więzienia na zamku w Lublinie,gdzie warunki podobne były do obozów niemieckich,a potem zostaje przeniesiony do więzienia we Wronkach(Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie unieważnił ten wyrok w 1993 r.)Zwolniony warunkowo w lutym 1946 r.dostał się na Politechnikę Warszawską(siedziba w Łodzi).Wraca następnie do Francji,gdzie studiuje na Wydziale nauk ścisłych w Paryżu i w Instytucie Radu pod kierownictwem Ireny Joliot-Curie.W listopadzie 1950 r.podjął pracę w Commissariat à l'energie atomique(CEA)przy reaktorze ZOE pierwszym reaktorze francuskim zbudowanym w
1948 r.Rozpoczął studia z zakresu fizyki;studiował nową metodę mikro dystrybucji potoków neutronowych.Publikacje na ten temat wydał
m.in.dla Francuskiej Akademii Nauk.Pracował w tym czasie nad nowym
paliwem dla reaktora,który pozwoliłby zwiększyć dwudziestokrotnie moc
ZOE.W 1954 r.polecono mu założenie zespołu,który miał uruchomić pierwszą
francuską centralę atomową wytwarzającą prąd i plutonium(G1).W tym
okresie wielkie mocarstwa zachowywały w sprawach nuklearnych tajemnicę i
Francja nie miała krytycznego eksperymentu mocy zerowej,potrzebnego
przed konstrukcją reaktora dużej mocy.W 1957 r.zorganizował w ramach CEA dział badawczo-naukowy rozwijający
koncept reaktorów na szybkich neutronach i zostaje mianowany jego
kierownikiem.Był również głównym projektantem pierwszego reaktora tego
typu we Francji.Kierował zespołem CEA Euratome prowadzącym w Centrum badawczym Cadarache
doświadczenia dotyczące reaktorów na szybkich neutronach do regeneracji
paliwa.Wydał liczne publikacje na ten temat.Był także delegatem
francuskim na konferencje atomowe ONZ w Genewie(1955,1958 i 1964 r.)Pod koniec lat 60 prowadził m.in.wykłady w Massachusetts Institute of Technology MIT(USA).Był konsultantem amerykańskich federalnych władz bezpieczeństwa atomowego NRC(Nuclear Regulation Commission)w Waszyngtonie.Pełnił przez 4 lata we francuskiej służbie dyplomatycznej funkcję
doradcy do spraw atomowych(ambasada francuska w Waszyngtonie).Pracował
przez wiele lat dla EDF(Electricité de France),kierując m.in.działem
badawczo-naukowym pracującym nad centralami na szybkich neutronach.Był
dyrektorem firmy Technicatome,odpowiedzialnej za koncepcję i
zbudowanie reaktorów Phénix i Superphénix,jak również silników
atomowych dla marynarki narodowej.Był przedstawicielem Francji w GBRA(Gaz Breeder Reactor Association)europejskim stowarzyszeniu central
na szybkich neutronach chłodzonych gazem.W latach 80 XX w.był dyrektorem stowarzyszenia ANRT(Association
Nationale des Recherches Techniques)stowarzyszenie to było wówczas
swego rodzaju akademią inżynieryjną we Francji,gdyż istniejące akademie
nie obejmowały tej dziedziny.Stworzył firmę Europtica Service
International Communication(ESIC).Równocześnie pomagał byłemu
francuskiemu ministrowi przemysłu,André Giraud,stworzyć ośrodek geopolityki energii i surowców CGEMP(Centre de
Geopolitique de l’Energie et des Matières Premières)na Uniwersytecie
Paris IX Dauphine.Obecnie jest prezesem Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego we Francji,mającego w swej pieczy słynną Bibliotekę Polską w Paryżu.Jest Administratorem Generalnym Ośrodka Badawczego Geopolityki Energii i
Surowców na Uniwersytecie Paris IX Dauphine i wykładowcą tej uczelni.Członek Biura i były prezes Międzynarodowej Akademii Energii Jądrowej(INEA;USA).Członek Biura Global Foundation(Miami,USA),wiceprezes i
członek-fundator Moscow International Energy Club.Dyrektor i
administrator holdingu finansowego w Amsterdamie.Były prezes European
Nuclear Society(ENS)organizacji grupującej ok.15 tysięcy uczonych
inżynierów i technologów europejskich.Członek honorowy i fundator
Société Française d’Energie Nucléaire(SFEN).Były dyrektor American
Nuclear Society(USA).Mieszka w Paryżu.Autor opracowania pt.Kryzys energetyczny.Zmiany klimatyczne wyczerpywanie zasobów ekonomia polityka(Instytut Europy Środkowo-Wschodniej,Lublin 2009 r.ISBN 978-83-60695-20-3;seria:"Analizy Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej")
Odznaczenia i nagrody
Bogusław Kazimierz Nizieński(ur.2 marca 1928 w Wilnie)polski prawnik,sędzia,w latach 1999–2004 Rzecznik Interesu Publicznego.Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
Urodził się w Wilnie.Jego rodzicami byli ppłk Kazimierz Nizieński(1892-1952,legionista,oficer Wojska Polskiego II RP) i Wanda Nizieńska;po 1945 r.oboje byli prześladowani i więzieni przez władze komunistyczne PRL(ojciec zmarł w 1952 r.krótko po wyjściu z zakładu karnego we Wronkach,matka była dwukrotnie więziona).W czasie II wojny światowej w ramach tajnego nauczania ukończył szkołę podstawową i gimnazjum,jako 16-latek walczył w szeregach Armii Krajowej pod pseudonimem„Sokół”,był łącznikiem komendanta obwodu AK.W szeregach plutonu Władysława Koby uczestniczył w bitwach pod Szówskiem oraz pełnił funkcję łącznika w pięciodniowej bitwie o Jarosław.W trakcie wojny należał do Narodowej Organizacji Wojskowej(NOW).Po wojnie zdał maturę.Za radą ojca podjął i ukończył studia prawa i politologii na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego z najwyższymi ocenami.Podczas studiów działał w Zrzeszeniu„Wolność i Niezawisłość”(WiN).Przez siedem lat pracował jako urzędnik w Akademickim Związku Sportowym(AZS)w Krakowie.Czynnie uprawiał sport(piłkę nożną i hokej na lodzie na pozycji bramkarza).Po odwilży gomułkowskiej w latach 1957-1959 odbył aplikację sędziowską ukończoną z wynikiem bardzo dobrym,odmówił wstąpienia do PZPR,po czym przez 2,5 roku był asesorem.Następnie został sędzią powiatowym,następnie wojewódzkim(1964 r.)orzekał w w wydziałach karnych sprawach kryminalnych.W latach 1971–1981 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości w departamencie nadzoru sądowego.Wraz z Adamem Strzemboszem organizował w ministerstwie struktury„Solidarności”,działając na stanowisku wiceprzewodniczącego Komisji Zakładowej.Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.Jest autorem publikacji pt.Orzekanie i wykonywanie kary ograniczenia wolności(wraz z Czesławem Łukaszewiczem i Wiesławem Wychowskim)wydanej w Wydawnictwie Prawniczym w 1980 r.Po 1981 r.zmuszony do odejścia z ministerstwa,przeniesiony do Wydziału Karno-Rewizyjnego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie.W 1985 r.zrzekł się stanowiska sędziego
i przeszedł do pracy w prywatnej firmie"Unikum"na stanowisko radcy
prawnego.Po 1989 r.krótkotrwale pełnił urząd Pełnomocnika Ministra
Sprawiedliwości ds.Reformy Wymiaru Sprawiedliwości.Od lipca 1990 r.był sędzią Sądu Najwyższego,zasiadał w Izbie Karnej(przewodniczący Wydziału II).Przeszedł w stan spoczynku w 1998 r.16 października 1998 został powołany na nowo utworzone stanowisko ds.lustracji Rzecznika Interesu Publicznego.Nominacji dokonał Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego Adam Strzembosz w ostatnim dniu swojego urzędowania.Funkcję Rzecznika Interesu Publicznego objął 1 stycznia 1999 i pełnił ją przez 6-letnią kadencję do 31 grudnia 2004(został zastąpiony przez Włodzimierza Olszewskiego).Następnie przeszedł na emeryturę.Publikował artykuły o tematyce historyczno-wspomnieniowej w
czasopismach„Jarosławski Kwartalnik Armii Krajowej”,„Rocznik
Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia”.Podjął działalność w Towarzystwie Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej,wiele lat był prezesem oddziału TMWiZM w Warszawie.Od 16 stycznia 2010 członek Zarządu Głównego Związku Piłsudczyków.Został członkiem Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia oddziału warszawskiego.30 marca 2016 został powołany przez marszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego
w skład Zespołu Ekspertów do Spraw problematyki Trybunału
Konstytucyjnego,który otrzymał za zadanie podjęcie kwestii powodujących
zaistniały w 2015 r.kryzys wokół TK(zespół złożył raport 1 sierpnia 2016).Żonaty,ma syna.
Lista Nizieńskiego
Odchodząc z urzędu,pozostawił zestawienie osób,które zarejestrowane były przez SB jako tajni współpracownicy,lecz co do których nie zachowały się w archiwum IPN-u materiały operacyjne,będące dowodem w procesie lustracji przed sądem lustracyjnym w świetle obowiązującej poprzednio ustawy lustracyjnej(tzw."lista Nizieńskiego").Na liście znajduje się ponad 550 osób:335 adwokatów,81 sędziów,47
posłów,43 ludzi mediów,16 ministrów i wiceministrów,13 prokuratorów,12 wojewodów i wicewojewodów,8 dyrektorów generalnych urzędów
państwowych,6 senatorów oraz 2 przedstawicieli Kancelarii Prezydenta(8
innych).
Odznaczenia,wyróżnienia i upamiętnienie
W 1991 r.został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.W 1998 r.za wybitne zasługi na rzecz wymiaru sprawiedliwości,prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.11 listopada 2008,w
uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej,a w
szczególności dla przemian demokratycznych i wolnej Polski,za
działalność państwową i publiczną został odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego,a następnie został powołany do Kapituły tego orderu.Zrezygnował z członkostwa w niej w 2010 r.protestując przeciwko odznaczeniu przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Orderem Orła Białego m.in.Adama Michnika.Został honorowym obywatelem Jarosławia w 2009 r.Otrzymał tytuł„Człowiek Roku”przyznawany przez„Gazetę Polską”oraz Nagrodę Grzegorza I Wielkiego za rok 2015,przyznaną przez czasopismo„Niezależna Gazeta Polska Nowe Państwo”.W 2013 r.Alina Czerniakowska stworzyła film dokumentalny poświęcony osobie Bogusława Nizieńskiego.
Roman Włodzimierz Kulikowski(ur.1 marca 1928 w Nowym Mieście Lubawskim)polski profesor nauk technicznych,naukowiec,teoretyk sterowania.
Życie i działalność naukowa
Pochodzi z rodziny inteligenckiej.Jego ojciec Edward Jan Kulikowski był naczelnikiem poczty w Nowym Mieście Lubawskim,zaś matka Genowefa Helena Kulikowska(z d.Zelek)nauczycielką
Publicznej Szkoły Powszechnej w tej miejscowości.Za działalność
patriotyczną zostali w pierwszych miesiącach II wojny światowej
aresztowani przez Selbstschutz i rozstrzelani 30 października 1939.Osierocili dwoje dzieci:wspomnianego Romana i Juliusza Lecha(ur.1931 r.)W latach 1945-1949 studiował radiolokację na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej.W 1952 roku został magistrem nauk technicznych.Od grudnia 1950 r.do lutego 1954 r.odbył studia aspiranckie w Związku Radzieckim w Moskiewskim Elektrotechnicznym Instytucie Łączności,uzyskując w grudniu 1953 r.stopień naukowy kandydata nauk technicznych.Pracę zawodową rozpoczął w kwietniu 1954 r.w Politechnice Warszawskiej
na Wydziale Łączności, początkowo w Katedrze Radiolokacji.Następnie
pracuje w Katedrze Automatyki i Telemechaniki oraz w Zakładzie Teorii
Łączności IPPT PAN.Otrzymał przy tym tytuł zastępcy profesora,a w kwietniu 1956 r.tytuł naukowy docenta.Od lipca 1961 do sierpnia 1962 r.przebywał w Nowym Jorku jako visiting associate professor
w Columbia University,prowadząc wykłady dla doktorantów z zagadnień
teorii układów optymalnych.Po powrocie do kraju objął funkcję p.o.kierownika Zakładu Teorii Łączności IPPT PAN.W styczniu 1964 r.został profesorem nadzwyczajnym Politechniki Warszawskiej.W roku akademickim 1964-1965 jako visiting professor
prowadził wykłady seminaryjne z zagadnień teorii układów optymalnych i
adaptacyjnych.Prowadził tam również badania z zakresu teorii systemów
wielkich.W roku 1970 przez 3 miesiące przebywał w USA jako visiting professor w University of Minneasota w Minneeapolis.Od stycznia 1966 r.przeszedł do pracy w Instytucie Automatyki PAN,gdzie został kierownikiem Zakładu Teorii Optymalizacji.Od marca 1969 do maja 1971 r.był zastępcą dyrektora ds.naukowych w tym instytucie.W grudniu 1967 r.został członkiem korespondentem PAN,zaś w grudniu 1976 r.został członkiem rzeczywistym PAN.W lipcu 1970 r.otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.Od czerwca 1971 do listopada 1976 r.był dyrektorem Centrum Obliczeniowego PAN.Od stycznia 1972 do grudnia 1974 r.był zastępcą Sekretarza Naukowego PAN.Od stycznia 1972 do grudnia 1977 r.był członkiem prezydium PAN.1 grudnia 1976 został dyrektorem powoływanego Instytutu Badań Systemowych PAN,był nim do maja 1998 r.W latach 1978-1979 pracował w Międzynarodowym Instytucie Stosowanej Analizy Systemowej w Austrii w Laxemburgu.Zajmował się tam modelami rozwoju kraju oraz modelami regionalnymi na przykładzie rozwoju regionu Górnej Noteci.W 1991 r.został przewodniczącym rady Fundacji Krzewienia Nauk Systemowych,powstałej z inicjatywy Leszka Kuźnickiego,Wiceprezesa i Sekretarza
Naukowego PAN.W połowie 1995 r.z jego inicjatywy powstało zaoczne studium zarządzania,marketingu i teleinformatyki dla pracowników TP S.A.współtworzone przez Instytutu Badań Systemowych PAN,Akademię Obrony Narodowej oraz Telekomunikację Polską S.A.W 1996 r.z jego inicjatywy jako przewodniczącego rady Fundacji Krzewienia Nauk Systemowych postała zorganizowana przez tę Fundację Wyższa Szkoła Informatyki Stosowanej i Zarządzania, prowadząca studia zawodowe na 2 kierunkach:informatyka oraz zarządzanie i marketing.Siedzibą tej uczelni jest Instytut Badań Systemowych PAN,a rektorem został Roman Kulikowski.Na dorobek naukowy Romana Kulikowskiego do roku 1999
składa się 219 publikacji i opracowań naukowych,w tym 7 książek
monograficznych(w tym 2 wydania zagraniczne),18 książek powstałych pod
jego redakcją,192 artykuły i referaty oraz 2 patenty.Większość
publikacji(czyli 138)jest w języku angielskim.
Zainteresowania naukowe
Kulikowskiego skupiały się w następujących grupach tematycznych:
- teoria układów elektrycznych(27 prac,w tym monografia:Wstęp do syntezy liniowych układów elektrycznych)
- optymalne i adaptacyjne układy automatyki(27 prac,w tym
monografia:Optymalne i adaptacyjne procesy w układach regulacji
automatycznej,przetłumaczona na język rosyjski i niemiecki)
- teoria systemów wielkich(25 prac,w tym monografia:Sterowanie w wielkich systemach)
- analiza systemowa(52 prace,w tym monografia:Analiza systemowa i jej zastosowanie)
- modelowanie rozwoju kraju(35 prac)
- wspomaganie podejmowania decyzji(34 prace,w tym monografia:Wspomaganie decyzji inwestycyjnych)
- zarządzanie nauką i jej upowszechnianie(19 prac)
Poszerzony został później m.in.o współredakcję dwóch prac zbiorowych.Jako dyrektor IBS PAN optował za kolegialnym kierownictwem,realizując najczęściej decyzje podjęte przez kolegium instytutowe.Dokonał kilku reorganizacji tego instytutu.W styczniu 1986 r.zlikwidował istniejące pracownie naukowe,zastępując je tematami badawczymi z nowymi kierownikami.W styczniu 1991 r.koordynację tematów badawczych przekazał kierownikom 8 nowo utworzonych kierunków badawczych.W styczniu 1994 r.zlikwidował zakłady naukowe i wprowadził piony badawcze.Po upływie
jego kadencji zlikwidowano piony badawcze i wprowadzono pracownie.W komitetach PAN był przewodniczącym,zastępcą przewodniczącego lub
członkiem:Komitetu Nauk Organizacji i Zarządzania,Komitetu
Informatyki,Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju,Komitetu
Problemów Energetyki,Komitetu ds.Eksploatacji Majątku Trwałego,Komitetu Prognozowania Rozwoju Kraju„Polska 2000”,Komitetu Automatyki,Komitetu Automatyki i Robotyki,oraz Komitetu Transportu.Działał również w Radzie Naukowej Instytutu Automatyki PAN,Radzie
Naukowej Instytutu Cybernetyki Stosowanej PAN,Radzie
Naukowo-Programowej IOK PAN i MNSzWiT,Radzie Naukowej Centrum
Cybernetyki Stosowanej i Informatyki IOK,Radzie Naukowej IPPT PAN oraz
Radzie Naukowej IBS PAN.Był członkiem Komitetu Nagród Państwowych w latach 1971-1991.Do roku 1999 był promotorem 12 doktoratów.Żonaty z Wandą z Wyszyńskich,ma 2 synów.
Nagrody
- Państwowa:Nagroda indywidualna II stopnia w dziedzinie nauki za
osiągnięcia z dziedziny teorii optymalnych układów automatyki,lipiec 1964 r.
- Nagroda Sekretarza Naukowego za kierowanie zespołem i udział w
badaniach problemów optymalnego sterowania,badań operacyjnych i
wielkich systemów,listopad 1972 r.
- Nagroda Polskiego Towarzystwa Matematycznego za prace opublikowane w latach 1970-1971,maj 1973 r.
- Nagroda Sekretarza Naukowego za kierowanie zespołem i udział w
opracowaniu metod optymalizacji i sterowania złożonych systemów rozwoju i
produkcji,czerwiec 1973 r.
- Nagroda Sekretarza Naukowego za kierowanie zespołem i udział w
opracowaniu modelowania i optymalizacji procesu produkcji wyrobów z
metali szlachetnych,czerwiec 1974 r.
- Nagroda Sekretarza Naukowego za opracowanie monografii pt.Zastosowanie metod analizy systemowej do modelowania i kontroli
środowiska,czerwiec 1975 r.
Odznaczenia państwowe
Ur.27 lutego 1928 w Warszawie,zm.13 sierpnia 1993 tamże polski aktor i piosenkarz.
Życiorys
W czasie II wojny światowej był więźniem obozu koncentracyjnego Stutthof.Po wojnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.W 1949 r.przerwał studia medyczne i zaangażował się do chóru lubelskiego Teatru Muzycznego.22 listopada tego roku zadebiutował w roli Literata w spektaklu Romans z wodewilu
Władysława Krzemińskiego(w reż.Kazimierza Dembowskiego)na scenie
Teatru Muzycznego w Lublinie.W 1960 r.zdał aktorski egzamin
eksternistyczny.Występował na deskach scen warszawskich:Teatru Domu Wojska Polskiego(1950−1951),Estrady Stołecznej(1951−1955)Teatru Buffo(1956−1958),Teatru Syrena(1958−1964),Teatru Komedia(1964−1973),Teatru Rozmaitości(1973−1979)oraz Teatru Współczesnego(1979−1990).Śpiewał w zespole muzycznym Czwórka Szacha.Występował w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego"Owca".Był znany z wykonania piosenki"Zła zima"na podstawie wiersza Marii Konopnickiej.Często występował na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu.Występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.Zmarł 13 sierpnia 1993 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim(kwatera 38 H-4-6).
Życie prywatne
Był mężem piosenkarki Barbary Gospodarczyk(ps.Barska)(znanej z zespołu Siostry Triola),ojcem Tomasza Stockingera,również aktora i Katarzyny,śpiewaczki Operetki Warszawskiej.
Filmografia(wybór)
Odznaczenia i nagrody
Gabriela Teresa Cwojdzińska z domu Goślińska(ur.21 lutego 1928 w Poznaniu)polska pedagog,pianistka,działaczka społeczna,opozycjonistka w okresie PRL,senator I kadencji.
Życiorys
Urodziła się w rodzinie o tradycjach muzycznych,od 1938 r.w poznańskim konserwatorium uczyła się gry na fortepianie.Od 1943 r.zajmowała się działalnością kolporterską w ramach Armii Krajowej.Jednocześnie w latach okupacji kontynuowała edukację muzyczną na prywatnych lekcjach u Haliny Ekier(siostry Jana Ekiera)w Krakowie.Po wojnie nadal była jej uczennicą w Średniej Szkole Muzycznej w Krakowie.Od 1949 r.występowała w chórze Filharmonii Krakowskiej,od 1955 r.zajmowała się redakcją programów koncertowych(w Łodzi i Krakowie).W 1958 r.ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie w specjalności teoria muzyki,pracę dyplomową przygotowując pod kierunkiem Aleksandra Frączkiewicza.Do 1964 r.pracowała w szkołach muzycznych w Lublinie w liceum muzycznym uczyła przedmiotów teoretycznych,w szkole
podstawowej muzycznej prowadziła lekcje gry na fortepianie,akompaniowała w audycjach szkolnych w Filharmonii Lubelskiej.Następnie
do 1978 r.była pedagogiem w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia w Koszalinie,a także pianistką w Filharmonii Koszalińskiej.Prowadziła z mężem studium organistowskie w Wyższym Seminarium
Duchownym w Koszalinie.Wchodziła w skład Koszalińskiego Trio
Fortepianowego.W 1980 r.zaangażowała się w tworzenie miejskiego Klubu Inteligencji Katolickiej i „Solidarności”.Była wiceprzewodniczącą komisji zakładowej w swoim miejscu pracy,wchodziła w skład regionalnego komitetu zajmującego się więźniami
politycznymi.Po wprowadzeniu stanu wojennego
współpracowała z podziemiem.3 maja 1982 została internowana,zwolniono
ją 31 sierpnia tego samego roku.Kontynuowała działalność na rzecz
pomocy represjonowanym i ich rodzinom(we współpracy m.in.z Komitetem Prymasowskim).Kierowała diecezjalnym komitetem biskupim zajmującym się taką
działalnością.W swoim domu zorganizowała punkt dystrybucji nielegalnych
wydawnictw.Zajmowała się też redagowaniem,drukiem i kolportażem pism„CDN” i „Gazety Wojennej”.W 1984 r.ponownie została zatrzymana za przewożenie ulotek,a także sztandaru ufundowanego przez byłych internowanych.Od 1989 do 1991 r.była senatorem I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego,reprezentując województwo koszalińskie.W wyborach parlamentarnych pokonała m.in.ówczesnego ministra,Aleksandra Kwaśniewskiego.W trakcie kadencji należała do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego,później przystąpiła do Parlamentarnego Klubu Unii Demokratycznej.Brała udział w pracach Komisji Kultury,Środków Przekazu,Nauki i
Edukacji Narodowej oraz Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą.Nie ubiegała się o reelekcję,rezygnując z aktywności politycznej.W 1990 r.była wśród założycieli Stowarzyszenia„Wspólnota Polska”,przez trzynaście lat zasiadała w jego władzach krajowych i
regionalnych.Prowadziła aktywną działalność społeczną jako pedagog
muzyczny w Koszalinie:organizowała koncerty umuzykalniające dla dzieci i
młodzieży(w tym w 1992 r.zainicjowała Warsztaty Artystyczne Chórów
Polonijnych),sesje naukowo-artystyczne pedagogów muzycznych,kursy metodyczne dla
nauczycieli szkół muzycznych.Udzielała się także w takich
organizacjach,jak Związek Zawodowy Pracowników Kultury i Sztuki,Związek Nauczycielstwa Polskiego,Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków(członek zarządu Sekcji Pedagogów).
Odznaczenia
Odznaczona m.in.Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski(1981 r.)Złotym Krzyżem Zasługi(1973 r.)Medalem Polonia Mater Nostra Est(1997 r.)Odznaką Honorową„Zasłużony Działacz Kultury”oraz odznakami Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków.
