Zbigniew Tadeusz Zielonka(ur.12 sierpnia 1929 w Kcyni)prozaik,eseista,publicysta oraz scenarzysta telewizyjny.
Życiorys
W roku 1950 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Kcyni.Absolwent filologii polskiej na UAM.W 1974 r.uzyskał tytuł doktora.Debiutował jako pisarz w 1954 r.na łamach czasopisma"Wici".W latach 1954-1974 pracował jako nauczyciel w szkołach średnich Opola.Od 1974 r.był pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku.W 1964 r.otrzymał nagrodę miesięcznika"Odra",zaś w 1968 r.nagrodę miasta Opola.
Twórczość literacka
- W Jemielnicy sądny dzień(1956 r.)
- Orły na sarkofagu(1964 r.)
- Klucz ziemi(1965 r.)
- Ziemie wschodząca(1973 r.)
- Księga Henrykowska(1979 r.)
- Śląsk ogniwo tradycji:rozważania o historii i kulturze(1981 r.)
- Henryk Prawy(1982 r.)
- Jakub Kania(1998 r.)
- Papa Musioł:rzecz o Karolu Musiole i Opolu mieście(1993 r.)
Ur.4 kwietnia 1929 w Czarbarówce,województwo tarnopolskie polski sadownik,pomolog,profesor zwyczajny,doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu.
Życiorys
Tadeusz
Hołubowicz urodził się 4 kwietnia 1929 roku w Czabarówce.Rodzice Jan i
Julia z domu Podgóreczna byli z zawodu rolnikami.W roku 1945 rodzina
Hołubowiczów w ramach repatriacji przyjechała do Polski i osiedliła się
we wsi Skarbiewo koło Koronowa.W czerwcu 1949 roku po ukończeniu Liceum Rolniczego w Bydgoszczy
uzyskuje świadectwo dojrzałości oraz tytuł Technika Rolnika.Od 1 października 1949 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego.Po wyodrębnieniu Wyższej Szkoły Rolniczej przeszedł na Studium
Ogrodnicze,na którym w 1953 roku uzyskał dyplom inżyniera ogrodnictwa,a
w 1955 r.inżyniera magistra rolnictwa.Już w trakcie studiów od 1953 roku
został zatrudniony na etacie starszego asystenta w Katedrze Sadownictwa
WSR w Poznaniu.W 1965 r.broniąc pracy na temat"Dynamika azotu
organicznego w pąkach kwiatostanowych i wegetatywnych jabłoni corocznie i
przemiennie owocujących"napisanej pod kierunkiem prof.dr hab.Jerzego
Wierszyłłowskiego uzyskał stopień naukowy doktora nauk rolniczych.Stopień doktora habilitowanego uzyskał w październiku 1970 roku i w
kolejnym roku(z dniem 1 maja 1971 r.)został powołany na stanowisko
docenta.Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych uzyskał
we wrześniu 1976 roku a tytuł profesora zwyczajnego w lutym 1985 roku.W
1998 roku profesor Hołubowicz przeszedł na emeryturę.W dniu 14 grudnia 2005 r.w uznaniu zasług profesora Senat Akademii
Rolniczej im.Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu nadał profesorowi tytuł doktora honoris causa.
Działalność naukowa
Głównym kierunkiem działalności naukowej prof.dr hab.Tadeusza Hołubowicza były zagadnienia wytrzymałości na mróz roślin sadowniczych.Stworzył on w Katedrze Sadownictwa Uniwersytetu Przyrodniczego
specjalistyczne laboratorium do badań nad mrozoodpornością.Jest autorem
oryginalnej metody oznaczania wytrzymałości na mróz jednorocznych pędów
drzew i krzewów owocowych(1977 r.)oraz metody testu przeżyciowego do
określenia wytrzymałości na mróz korzeni drzew i krzewów owocowych(1997 r.)Są one stosowane w laboratoriach zajmujących się problematyką
mrozoodporności w kraju i za granicą.Na forum międzynarodowym w latach
1976-1990 pełnił funkcję Przewodniczącego Grupy Roboczej"Mrozoodporność"w ramach Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych
i w roku 1974 był organizatorem w Poznaniu I międzynarodowego sympozjum
w zakresie mrozoodporności roślin drzewiastych.Jednocześnie w Polsce z
jego inicjatywy powołano od roku 1984 przy Komitecie Nauk Ogrodniczych
PAN w Warszawie,ogólnopolski Zespół"Mrozoodporności",który pod jego
przewodnictwem spotyka się regularnie co 2 lata dla przedyskutowania
problematyki mrozoodporności roślin.Drugim głównym kierunkiem działalności prof.dr Tadeusza Hołubowicza
były badania nad rozbudową zaplecza sadowniczego dla miasta Poznania
oraz stworzeniem w Wielkopolsce intensywnego sadownictwa.On był
projektodawcą pierwszych intensywnych sadów w Państwowych Gospodarstwach
Rolnych wokół Poznania i w Wielkopolsce a poprzez założenie w roku 1973
pierwszego w Polsce super intensywnego sadu,znanego w kraju i w
świecie pod nazwą sadu łanowego,dał podwaliny pod rekonstrukcję i
modernizację nasadzeń sadowniczych oraz ich intensyfikację po surowej
zimie 1986/87.Od początku lat dziewięćdziesiątych prof.dr Tadeusz Hołubowicz
poszerzył jeszcze swoje zainteresowania badawcze o problemy ochrony
środowiska.W rejonie Huty Miedzi Głogów prowadzi on jeszcze dotychczas
doświadczenia nad wpływem emisji Huty Miedzi Głogów na wzrost drzew i
skażenie owoców metalami ciężkimi.Dorobek publikacyjny prof.dr T.Hołubowicza do 2005 roku liczył 346
pozycji z tego:109 to oryginalne publikacje naukowe,oparte na wynikach
własnych doświadczeń,122 artykuły naukowe,przeglądowe i
popularnonaukowe opublikowane w czasopismach zawodowych.Także jest
autorem lub współautorem 14 monografii i podręczników akademickich,takich jak:Fizjologia roślin sadowniczych(II wydania,1974,1984 r.)Uprawa roli i nawożenie roślin ogrodniczych(II wydania 1990,1997 r.)Sadownictwo(1995 r.)Uprawa czereśni i wiśni(1995 r.)oraz autorem skryptu"Sadownictwo"dla studentów Wydziału Rolniczego(II wydania 1993 i
1999 r.)Jest promotorem 7 prac doktorskich,w tym dwóch obcokrajowców:z
Egiptu i z Ukrainy.Po przejściu na emeryturę w dalszym ciągu prowadzi działalność publikacyjną i dydaktyczną.
Działalność organizacyjna
Przez cały okres pracy oraz także po przejściu na emeryturę prof.Tadeusz Hołubowicz angażował się w sprawy uczelni,Wydziału Ogrodnictwa i Katedry Sadownictwa.Był jednym z pierwszych w Polsce kierowników grantu w ramach programu Tempus(lata 1995–1998),w ramach którego na Wydziale Ogrodniczym UP podjęto
się modernizacji i dostosowania programów nauczania do wymagań Unii Europejskiej.Zainicjował włączenie się Uniwersytetu Przyrodniczego do międzynarodowego programu Sokrates Erasmus,nawiązując szeroką współpracę z krajami Unii Europejskiej.Prof.Hołubowicz pełnił na Uniwersytecie szereg funkcji:w latach
1970-1978 był dyrektorem Instytutu Produkcji Ogrodniczej,przez trzy
kadencje(1972–1981)pełnił funkcję dziekana Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu,przez 20 lat(1978–1997)był kierownikiem Katedry Sadownictwa.W latach
1990–1995 był członkiem z wyboru i wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk
Ogrodniczych PAN.W latach 1981–1987 pełnił funkcję przewodniczącego
Rady Naukowej Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach,będąc jej członkiem rzeczywistym.Był w grupie inicjatorów i współzałożycieli Polskiego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych
a w latach 1990–1995 jego wiceprezesem.W latach 1993–1996 pełnił
funkcję przewodniczącego Komisji do Spraw Rejestracji Odmian drzew i
krzewów owocowych.
Ur.10 sierpnia 1929 w Warszawie polski lekarz,specjalista w zakresie chirurgii onkologicznej,profesor nauk medycznych.Uczeń Tadeusza Koszarowskiego.
Życiorys
W okresie II wojny światowej uczestniczył w konspiracyjnym harcerstwie,następnie w Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej.Po powrocie do Warszawy ukończył Liceum im.Stefana Batorego.W 1953 r.został absolwentem studiów medycznych na Akademii Medycznej w Warszawie.W tym samym roku podjął pracę w Klinice Chirurgicznej Instytutu Onkologii im.Marii Skłodowskiej-Curie
kierowanej przez Tadeusza Koszarowskiego.Andrzej Kułakowski
specjalizował się w zakresie chirurgii(I stopnia w 1959 r.)oraz chirurgii
onkologicznej(1961 r.)Stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego
uzyskiwał odpowiednio w 1964 i w 1978 r.Obejmował stanowiska profesora
nadzwyczajnego(1978 r.) i zwyczajnego(1986 r.)W 1993 r.otrzymał tytuł profesora nauk medycznych.W 1972 r.objął kierownictwo kliniki,był zastępcą dyrektora,a w latach 1991–1998 dyrektorem Centrum Onkologii Instytutu im.Marii Skłodowskiej-Curie.Specjalizował się m.in.w leczeniu nowotworów piersi z uwzględnieniem operacji odtwórczych po mastektomii
i rehabilitacji pooperacyjnej,leczeniu nowotworów głowy i szyi,raka
przełyku,operacjach jelita grubego i resekcjach miąższu wątroby.Był także prezydentem Organizacji Europejskich Instytutów Onkologii.Członek Towarzystwa Chirurgów Polskich i Polskiego Towarzystwa Chirurgii
Onkologicznej,założyciel i prezes Towarzystwa Marii Skłodowskiej-Curie
w Hołdzie.Odznaczony m.in.Krzyżem Komandorskim(1995 r.) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą(2001 r.)Orderu Odrodzenia Polski.Wyróżniony tytułem doktora honoris causa Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie.
Czesław Stanisław Bartnik(ur.9 sierpnia 1929 w Źrebcach koło Szczebrzeszyna)katolicki prezbiter,prałat honorowy Ojca Świętego,profesor nauk teologicznych,dogmatyk,filozof,publicysta społeczno-polityczny,historiolog,poeta,twórca tzw.personalizmu uniwersalistycznego,profesor zwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II,pracownik naukowy KUL(1956-2004),w latach 2006-2013 wykładowca WSKSiM w Toruniu,kanonik honorowy Kapituł Katedralnych:Lubelskiej i Zamojskiej.Związany ze środowiskiem Radia Maryja.
Życiorys
W
latach 1936–1940 był uczniem Szkoły Powszechnej w Źrebcach,w
następnych trzech latach w Szczebrzeszynie.W lipcu 1943 r.przeżył
wysiedlenie wraz z całą rodziną,z którą wyjechał do Gorajca-Starej Wsi.Wiosną 1944 r.uczęszczał do tajnego Gimnazjum w Radecznicy zorganizowanego przez Armię Krajową i Bataliony Chłopskie,następnie do Gimnazjum w Szczebrzeszynie.W latach 1947–1948 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im.św.Stanisława Kostki w Lublinie.Po maturze,w 1948 r.rozpoczął studia na KUL-u jako kleryk.21 czerwca 1953 w Lublinie przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Piotra Kałwy.W latach 1948–1953 studiował filozofię i teologię(KUL),wyrazem tego była praca magisterska Rzym a stosunki czesko-polskie za Władysława Jagiełły napisana pod kierunkiem ks.prof.Mieczysława Żywczyńskiego.W 1954 r.pod kierunkiem ks.prof.Bolesława Radomskiego napisał prace licencjacką:Romano Guardini.Metoda witalistyczno-fenomenologiczna zaś w 1956 r.doktorską z religiologii:Formacja światopoglądowa Niemieckiego Ruchu Młodzieżowego w pismach Romana Guardiniego,ale jednocześnie uczęszczając na dwa inne seminaria naukowe,uwieńczył je pracami:z historii Kościoła napisał pod kierunkiem ks.prof.Mieczysława Żywczyńskiego pracę Franciszek Sawicki jako historiozof,a z biblistyki pod kierunkiem ks.prof.Feliksa Gryglewicza Perykopa o Marii i Marcie(Łk 10,38-42)w egzegezie Ojców Kościoła.Od 1957 r.wykładowca filozofii,teologii i historii Kościoła na KUL i w seminariach duchownych,1959–1966 prefekt Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie,w latach 1966–1973 wice rektor tegoż seminarium,od 1973 r.tylko prace na KUL.Od 1966 r.doktor habilitowany teologii historii i teologii fundamentalnej na podstawie rozprawy Teologia historii według Leona Wielkiego.W latach 1967–1968 dzięki stypendium od kardynała Karola Wojtyły studiował historię i teologię na Gregorianum w Rzymie,w Instytucie Katolickim w Paryżu i w Uniwersytecie Katolickim w Leuven.Od 1969 r.kierownik Katedry Teologii Historii na KUL,przemianowanej w 1971 r.na Katedrę Historii Dogmatów.W latach 1973–1975 prodziekan Wydziału Teologii KUL,w 1974 r.uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego.W 1979 r.otrzymał tytuł naukowy profesora.
Działalność i dorobek
Profesor zwyczajny KUL,w latach 1956-2004 pracownik naukowy KUL,od 2006 do 2013 r.profesor politologii w WSKSiM w Toruniu.Od 1984 do 1989 r.członek Komitetu Nauk Filozoficznych PAN,od 1989 do 1990 r.członek Komisji Metodologii Historii i Historii
Historiografii Komitetu Nauk Humanistycznych PAN,od 1990 do 2002 r.członek Centralnej Komisji ds.Stopni i Tytułów,od 2004 do 2007 r.członek Komitetu Nauk Teologicznych PAN,od 1996 do 2010 r.konsultor Komisji Nauki Wiary przy Konferencji Episkopatu Polski.Od 1956 r.członek czynny Towarzystwa Naukowego KUL
i były długoletni skarbnik.W latach 1979–1997 dyrektor Sekcji Teologów
Dogmatycznych KUL.Członek Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL.Od 1968 do 2002 r.współpracownik Encyklopedii Katolickiej i redaktor działu teologii dogmatycznej,w latach 1976–2000 redaktor naczelny Roczników Teologiczno-Kanonicznych,po 1992 r.Roczników Teologicznych.Od 2001 r.redaktor naczelny pół rocznika Personalizm,wydawanego w wersji dwujęzycznej,polskiej i angielskiej.Twórca
oryginalnego kierunku filozoficznego tj.personalizmu
uniwersalistycznego.
Zaangażowanie społeczno-polityczne
Od wielu lat stały publicysta"Naszego Dziennika".Propagator zmian określanych przez niego jako społeczne i religijne"odrodzenie"Polski,Europy i całej Kultury Zachodniej,także Kościoła
katolickiego w duchu systemu personalistycznego.Zwolennik o. Tadeusza Rydzyka oraz aktywnego udziału ludzi Kościoła w życiu politycznym.Jest zdecydowanym przeciwnikiem ideologii liberalnej.Znany jest ze swojego negatywnego nastawienia do zbyt szerokiej
integracji europejskiej,czemu daje wyraz w licznych publikacjach.Przeciwnik Traktatu z Lizbony,zmiany,które wprowadził on do mechanizmu działania Unii Europejskiej,Bartnik określił jako wprowadzanie poddaństwa Polski w stosunku do
Niemiec i Unii Europejskiej,gdzie do wprowadzenia owego stanu niewoli
ateizmu ciągną Polskę mniejszości narodowe:Żydzi polscy,Ukraińcy,Niemcy i jeszcze inni,którzy nie czują w Polsce swojej Ojczyzny i
prezentują normalne resentymenty mniejszości przeciwko większości.Zwolennik przywrócenia zniesionej w nowoczesnych systemach prawnych kary za bluźnierstwo.Publikuje także w"Mojej Rodzinie".
Dorobek naukowy
O
jego twórczości naukowej napisano ok.80 rozpraw naukowych,w tym 18
doktorskich w kraju i za granicą.Do 2014 r.jego 46 uczniów uzyskało
stopień doktora habilitowanego,10 zostało biskupami i jeden kardynałem.Promotor 63 doktoratów oraz 479 magisteriów,autor 260 recenzji
doktorskich,habilitacyjnych i profesorskich,a ponadto 4 recenzji na
doktorat honoris causa,w tym kardynała Józefa Ratzingera,kard.Camillo Ruiniego,czy kard.Henryka Gulbinowicza.Z okazji jubileuszu 60 rocznicy święceń kapłańskich w czerwcu 2013 r.otrzymał list gratulacyjny od papieża Franciszka.
Publikacje
Autor ponad 3300 publikacji,w tym ponad 100 książek.
Najważniejsze to:
- Kościół Boży,Lublin 1970 r.
- Problem historii uniwersalnej w teilhardyzmie,Lublin 1972 r.
- Teologia historii według Leona Wielkiego,Lublin 1972 r.
- Teilhardowska wizja dziejów,Lublin 1975 r.
- Spotkać Kogoś,Kraków 1977 r.
- Teologia pracy ludzkiej,Warszawa 1977 r.
- Łaska drogi,Warszawa 1978 r.Lublin 2009 r.
- Teologiczne rozumienie zbawienia,Lublin 1979 r.
- Kościół Jezusa Chrystusa,Wrocław 1982 r.
- Chrystus jako sens historii,Wrocław 1987 r.
- Dogmatyka katolicka 2 tomy(Lublin 1999–2003,2012 r.)określana współczesną Sumą Teologiczną
- Personalizm(1995,2000,2001,2008,2013 r.)
- Hermeneutyka personalistyczna,Lublin,1994 r.
- Walka o Kościół w Polsce,Lublin 1995 r.ISBN 83-85684-50-6
- Metodologia teologiczna,Lublin 1998 r.
- Historia filozofii,Lublin 2001 r.ISBN 83-88615-11-4
- Kościół,Lublin 2009 r.
- Matka Boża,Lublin 2003,2012 r.ISBN 83-77024-44-6
- Filozofia historii,Lublin 2013 r.ISBN 978-83-88458-08-8
Nagrody,odznaczenia,wyróżnienia
Pseud.Tomasz Latecki,ur.7 sierpnia 1929 r.w Warszawie,zm.5 listopada 2007 r.tamże,polski prozaik,dziennikarz,reportażysta,autor utworów dla młodzieży.Syn Romualda Zimeckiego i Kazimiery Kowalskiej.Od 1941 r.przebywał wraz z rodziną w Radomiu,gdzie ukończył Szkołę Techniczną(w 1950 r.otrzymał dyplom technika budowlanego).Debiutował w 1947 r.jako reportażysta.Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.Od 1947 do 1951 r.redaktor"Życia Warszawy"(mutacja kielecko-radomska pt."Życie Radomskie").W latach 1951-1953 dziennikarz Polskiej Agencji Prasowej.Od 1953 do 1982 r.dziennikarz i redaktor Polskiego Radia(m.in.Naczelnej Redakcji Publicystyki Krajowej oraz redakcji"Warszawska fala" i "Muzyka i aktualności").W latach 1958-1960 w Zielonej Górze,gdzie zajmował się organizacją redakcji literackiej nowo powstałego
oddziału Polskiego Radia.Był także współtwórcą i sekretarzem pisma"Nadodrze".Z Polskiego Radia odszedł w wyniku zwolnienia po ogłoszeniu stanu wojennego w Polsce.Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich(1947-1982 i 1989-2007),Związku Literatów Polskich(1969-1983),Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich(1989-2007).Pochowany 13 listopada 2007 r.na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Nagrody i odznaczenia
Twórczość
Ur.7 sierpnia 1929 we Lwowie polska aktorka.W latach 1948–1953 była adeptką w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze.W latach 1953–1954 występowała w Teatrze Bałtyckim w Koszalinie,a w latach 1954–1967 w Teatrze Rozmaitości we Wrocławiu.W latach 1967–1990 była aktorką Teatru Współczesnego we Wrocławiu(powstałego w miejsce Teatru Rozmaitości).
Wybrana filmografia
Ur.4 sierpnia 1929 w Krakowie,zm.11 czerwca 2012 w Warszawie scenarzysta i reżyser.W 1948 r.ukończył klasę humanistyczną w I Liceum Ogólnokształcącym im.Jana Smolenia w Bytomiu,a w 1954 r.Państwową Wyższą Szkołę Filmową w Łodzi.
Filmografia
- Jest autorem programu,który nadawany był codziennie w TVP 1"Był taki dzień",przypomniał on wydarzenia z rozmaitych dziedzin,które miały miejsce tego dnia w różnych krajach i różnych epokach
- 2002 r."Tajne taśmy SB"scenariusz
- 1990 r."Kramarz"reżyser II
- 1989 r."Kanclerz"reżyser II
- 1988 r."Niezwykła podróż Baltazara Kobera"współpraca reżyserska
- 1987 r."Komediantka"(serial tv)reżyser II
- 1985 r."Osobisty pamiętnik grzesznika przez niego samego spisany"reżyser II
- 1984 r."Pismak"współpraca reżyserska
- 1983 r."Thais"reżyser II
- 1983 r."Marynia"współpraca reżyserska(przy serialu)
- 1983 r."Dom świętego Kazimierza"reżyser II
- 1982 r."Nieciekawa historia"współpraca reżyserska
- 1981 r."Karabiny"scenariusz
- 1980 r."Zamach stanu"reżyser II
- 1980 r."Krach operacji terror"reżyser II
- 1978 r."Rodzina Połanieckich"współpraca reżyserska
- 1977 r."Lalka"(1977 r.serial tv)współpraca reżyserska
- 1976 r."Zagrożenie"współpraca reżyserska
- 1975 r."Doktor Judym"reżyser II
- 1974 r."Ile jest życia"reżyser II
- 1973 r."Hubal"współpraca reżyserska
- 1972 r."Poślizg"reżyser II
- 1972 r."Kaprysy Łazarza"scenariusz
- 1971 r."Agent nr 1"współpraca reżyserska
- 1970 r.:"Pejzaż z bohaterem"współpraca reżyserska
- 1966 r."Cierpkie głogi"reżyseria,scenariusz
- 1964 r."Obok prawdy"reżyseria,scenariusz
- 1964 r."Koniec Naszego świata"reżyser II
- 1962 r."Między brzegami"reżyser II
- 1961 r."Kwiecień"reżyser II
- 1959 r."Tysiąc talarów"reżyser II
- 1958 r."Dezerter"reżyser II
- 1956 r."Zemsta"asystent reżysera
- 1954 r."Autobus odjeżdża 6.20"asystent reżysera
