Barbara Horawianka

 Ur.14 maja 1930 w Katowicach polska aktorka teatralna i filmowa.

Życiorys

Pracę aktorską rozpoczęła 8 grudnia 1951 w Teatrze Rapsodycznym w Krakowie,ukończyła Studio Dramatyczne Teatru,będąc m.in.uczennicą prof.Józefa Gaczyńskiego.Występowała w krakowskim Starym Teatrze(1954–1955) i w Teatrze im.Juliusza Słowackiego(1955–1957),następnie w zespole Kazimierza Dejmka w Teatrze Nowym w Łodzi(1957–1963 i 1974–1976).W 1957 zdała aktorski egzamin eksternistyczny.Od 1963 występowała na deskach teatrów warszawskich:Narodowego(1963–1966),Dramatycznego(1966–1974 i 1976–1979),Na Woli(1979–1985),Na Targówku(1985–1988) i Polskiego(1988–1990).Została członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010 oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.Żona aktora Mieczysława Voita.

Kariera zawodowa

• Teatr Rapsodyczny w Krakowie 1951–1953
• Teatr Poezji w Krakowie 1953–1954
• Stary Teatr w Krakowie 1954–1957
• Teatr Nowy w Łodzi 1957–1963
• Teatr Narodowy w Warszawie 1963–1966
• Teatr Dramatyczny w Warszawie 1966–1974
• Teatr Nowy w Łodzi 1974–1976
• Teatr Dramatyczny w Warszawie 1976–1979
• Teatr na Woli w Warszawie 1979–1985
• Teatr na Targówku w Warszawie 1985–1988
• Teatr Polski w Warszawie 1988–1990

Filmografia(wybór)

• Pociąg(1959)żona Jerzego
• Zobaczymy się w niedzielę(1959)Wanda
• Krzyżacy(1960)służka krzyżackich zakonników porywająca Danusię z dworu księcia mazowieckiego
• Czas przeszły(1961)Klara,sekretarka i kochanka von Steinhagena
• Milczące ślady(1961)Barbara Romańska,łączniczka„Pioruna”w aptece Walczaka
• Godzina pąsowej róży(1963)wychowawczyni Felicja
• Pasażerka(1963)więźniarka-pielęgniarka
• Drewniany różaniec(1964)siostra Modesta,wychowawczyni dziewcząt
• Barwy walki(1964)aptekarka Hanka
• Kochankowie z Marony(1966)Ola Czekaj,nauczycielka w Maronie
• Marysia i Napoleon(1966)królowa Ludwika
• Cześć kapitanie(1967)kapitan Orlik
• Stawka większa niż życie(serial telewizyjny)(1968)Anna-Maria Elken(odc.17 Spotkanie)
• Samotność we dwoje(1968)Edyta,żona Hubiny
• Agnieszka(1972)matka Agnieszki
• Jezioro osobliwości(1972)Anna,matka Marty
• Daleko od szosy(serial telewizyjny)(1976)Wiesława Popławska,matka Anki
• Życie na gorąco(serial telewizyjny)(1978)Greta Emke,siostra Rolfa(odc.5 Monachium)
• Bez miłości(1980)matka Ewy
• Jeśli się odnajdziemy(1982)profesor Kowalewska
• Pensja pani Latter(1982)Emma Latter,właścicielka pensji
• Hania(1984)matka Henryka
• Rycerze i rabusie(serial telewizyjny)(1984)matka Heleny(odc.3 Miłość do Heleny)
• Nadzór(1985)strażniczka więzienna
• W labiryncie(serial telewizyjny)(1988–1990)Maria Jarosz,laborantka w pracowni
• Modrzejewska(serial telewizyjny)(1989)Józefa Bendowa,matka Modrzejewskiej
• Historia niemoralna(1990)lekarz ginekolog
• Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza(1993)gosposia„Dzidziusia"
• Pułkownik Kwiatkowski(1996)właścicielka pensjonatu w Spale
• M jak miłość(serial telewizyjny)(2000-2004)Jadwiga Zduńska,matka Krzysztofa
• Samo życie(serial telewizyjny)(2002–2010)Wanda Zalesińska,znajoma rodziny Wolińskich,właścicielka psa Czorta
• Czwarta władza(serial telewizyjny)(2004)siostra przełożona
• Plebania(serial telewizyjny)(2004)Irena Rozicka,pensjonariuszka Domu Spokojnej Starości w Starej Wiośnie
• Klinika samotnych serc(2005)Sabina Rowicka,właścicielka biura matrymonialnego„Serenada"
• Zgorszenie publiczne(2009)Wtorcyno
• Trzy siostry(2012)Anfisa
• Miłość na Krymie(2013)Anastazja Pietrowna Batiuszkowa
• Obywatel(2014)matka Jana
• Arbiter uwagi(2014)babcia
• Na dobre i na złe(2016)babcia Agaty(gościnnie)

Order i odznaczenia

• 2013 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury polskiej i osiągnięcia w twórczości artystycznej,za działalność na rzecz przemian demokratycznych w Polsce.Udekorowania orderem dokonał prezydent Bronisław Komorowski 3 maja 2013 r.podczas uroczystości na Zamku Królewskim z okazji Święta Narodowego 3 Maja
• 2013 Nagroda Heroiny Polskiego Kina 2013
• 2007 Srebrny Medal„Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
• 1970 Odznaka Honorowa m.st.Warszawy
• 1956 Srebrny Krzyż Zasługi

Zbigniew Maziej

Ur.9 maja 1930 w Oleszowie generał brygady LWP.Do 1939 skończył szkołę podstawową w Oleszowie,a do 1945 6 klas średniej szkoły kolejowej w Stanisławowie.Po zmianie granic polsko-sowieckich przeniósł się do Kędzierzyna,a w 1947 do Opola,gdzie w 1950 ukończył liceum handlowe.Po maturze pracował krótko w zakładach azotowych w Kędzierzynie,po czym został wcielony do WP.Od 25 XI 1952 sierżant i dowódca plutonu czołgów w 2 Pułku Czołgów w Opolu.1954-1957 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie,po czym został porucznikiem,a niemal natychmiast potem kapitanem.1957-1960 pomocnik i starszy pomocnik szefa sztabu 13 Pułku Czołgów Średnich w Opolu,1960-1964 pomocnik i starszy pomocnik szefa wydziału 2 Dywizji Zmechanizowanej w Nysie,od 1963 w stopniu majora.1960-1966 studiował ekonomię w Katowicach.Od stycznia 1965 szef sztabu 10 Pułku Czołgów Średnich w Opolu,jesienią 1966 mianowany podpułkownikiem i dowódcą tego pułku.28 V 1968 zaliczony do Bohaterów Czasu Pokoju po zorganizowaniu pokazu forsowania przeszkody wodnej przez czołgi po dnie w nocy dla Śląskiego Okręgu Wojskowego.Od 1968 do 1970 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im.K.Woroszyłowa w Moskwie.Od jesieni 1971 pułkownik i zastępca dowódcy ds.liniowych,a od marca 1973 dowódca 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie.Jesienią 1976 mianowany generałem brygady;nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek.1976-1977 zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds.liniowych w Bydgoszczy,a 1976-1980 radny Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze.1987-1989 szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Szczecinie i od 1988 dowódca garnizonu Szczecin.W 1989 przeszedł w stan spoczynku.

Odznaczenia

• Order Sztandaru Pracy II klasy(1989)
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski(1979)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1972)
• Złoty Krzyż Zasługi(1967)
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Złoty Medal„Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”(1972)
• Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju(1975)
• Złota Odznaka Za zasługi w ochronie porządku publicznego(1979)
• Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR(ZSRR)(1978)
• Medal Za umacnianie braterstwa broni(ZSRR)(1980)
• Order Znak Chwały(ZSRR)(1973)
• Złoty Medal Braterstwa Broni NRD(Niemiecka Republika Demokratyczna)(1984)
• i wiele innych

Wojciech Giełżyński

Wojciech Stefan Giełżyński(ur.9 maja 1930 w Warszawie,zm.3 marca 2015 tamże)polski dziennikarz i reportażysta.Debiutował w wieku 16 lat na łamach„Gazety Ludowej”,niezależnego dziennika,którego naczelnym był jego ojciec,Witold Giełżyński.Ukończył studia ekonomiczne,po których został reporterem działu sportowego tygodnika„Dookoła Świata”.Sportowiec,dwukrotny mistrz Polski w wioślarstwie.Następnie pracował w pismach:„Współczesność”,„Panorama”,„Kontynenty”(prowadził dział Azji),współpracował blisko z„Polityką”(z której odszedł po strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980)W stanie wojennym przeszedł do prasy drugiego obiegu,redagował miesięcznik„Vacat”,współredagował„Przegląd Wiadomości Agencyjnych”.Ostatnim jego etatowym miejscem pracy w dziennikarstwie był„Tygodnik Solidarność”w latach 1989–1992.W 1987 uczestniczył w reaktywacji PPS,a w 1988 r.w majowym i sierpniowym strajku w Stoczni Gdańskiej.Był członkiem Rady Programowej Unii Pracy.Związany z masonerią(obecnie z Wielkim Wschodem Polski),której wybitnym przedstawicielem był także jego ojciec.Sam żartobliwie wywodził swój ród od siostry Mieszka I,Adelajdy(co do jej rzeczywistego istnienia historycy mają poważne wątpliwości...)oraz jej hipotetycznego męża węgierskiego księcia Gejzy,założyciela dynastii Arpadów.Od 1995 do 2006 rektor nieistniejącej już Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im.Jerzego Giedroycia w Warszawie.Autor ok.pięciu tysięcy publikacji prasowych,komentarzy radiowych i telewizyjnych oraz ponad 60 książek,głównie o Trzecim Świecie,jak i z zakresu problematyki społeczno-politycznej.Odwiedził w wędrówkach reporterskich 85 krajów.Otrzymał za swą twórczość szereg nagród i wyróżnień m.in.nagrodę im.Juliana Bruna.W latach 1960–1981 należał do PZPR.Przyznał się do siedmiu lat współpracy z SB,zakończonej w 1964.Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.Mieszkał w Warszawie przy ul.T.Sygietyńskiego.Pochowany 10 marca 2015 roku w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.

Jolanta Klimowicz

Ur.8 maja 1930 w Radomiu,zm.21 lutego 2017 w Warszawie polska dziennikarka,reportażystka,publicystka.Była żoną dziennikarza i publicysty Edmunda Jana Osmańczyka(1913-1989).

Życiorys

Studiowała na Wydziale Filologii Orientalnej Uniwersytetu Warszawskiego,mgr filozofii(1953).Była redaktorką w Dziale Wydawniczym Politechniki Warszawskiej(1956–1957),od grudnia 1957 do 1990 pracowała w Polskim Radio(w latach 1990-2007 stała współpraca).Od 1958 do 1959 w USA.Od 1961 przez kilka lat przebywała wraz z mężem w Brazylii i Meksyku.Publikowała korespondencje i reportaże,głównie z Ameryki Łacińskiej,w dziennikach:„Kurier Polski”(1961-1964),„Życie Warszawy”(1964-1972),„Trybuna Robotnicza”(Katowice,1972-1980),„Rzeczpospolita”(1982-1990),„Trybuna Opolska”;współpracowała m.in.z czasopismami:„Służba Zdrowia”,„Widnokręgi”,„Zwierciadło”,pismami Interpressu i in.Od 1990 do 1993 przebywała w Chile.Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich,ZAiKS-u(do 2007)Rodziny Katyńskiej.Mieszkała w Warszawie,przy placu Zamkowym.

Jerzy Bronisławski

Ur.7 maja 1930 w Łodzi pułkownik kontrwywiadu cywilnego PRL,prawnik,pisarz,pilot i tłumacz grup turystycznych.

Dzieciństwo

Jego ojciec Marcin Bronisławski był przedsiębiorcą transportowym.Wraz z innymi przedsiębiorcami zorganizował zbiórkę funduszy na zakup samolotu dla Wojska Polskiego.Został on oficjalnie przekazany latem 1939 r.na lotnisku w pobliżu Łodzi.Wydarzenie to opisała prasa.Ten fakt miał duży wpływ na dalsze losy rodziny Bronisławskich.Z tego powodu Marcin Bronisławski trafił później do obozu,zaś Jerzy Bronisławski wraz z matką na przymusowe roboty.Trudne warunki obozowe oraz podczas przymusowych robót,a także wyczerpująca praca przy pozyskiwaniu torfu trwale nadwątliła im zdrowie.Po wojnie Marcin Bronisławski był obłożnie chory,aż do swojej śmierci.

Praca w kontrwywiadzie

Był pracownikiem MSW PRL w latach 1949-1974,głównie kontrwywiadu cywilnego.Rozpoczął pracę w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Olsztynie w październiku 1949 roku.Po rozpracowaniu siatki Werwolfu(Wilkołaków)przeniesiono go do Wydziału I Departamentu I MBP(kontrwywiad)w Warszawie,zajmującego się zwalczaniem szpiegostwa na rzecz RFN i szpiegów prohitlerowskich z czasu wojny.W roku akademickim 1955-1956 studiował w szkole kontrwywiadu w Moskwie.Po powrocie został kierownikiem sekcji kontrwywiadu w Wydziale I Departamentu II zajmującego się zwalczaniem wywiadu USA.Od października 1959 do września 1961 r.pracował w rezydenturze polskiego kontrwywiadu w Berlinie Wschodnim.Po powrocie pracował w specjalnej grupie kontrwywiadu zajmującej się wybranymi,dotychczas nie rozwiązanymi sprawami.Następnie został kierownikiem sekcji zajmującej się rozpracowywaniem akredytowanych w Polsce zagranicznych dziennikarzy.Od marca 1971 do grudnia 1974 roku był pierwszym rzecznikiem prasowym MSW.W trakcie pracy zawodowej studiował prawo na Uniwersytecie im.Adama Mickiewicza w Poznaniu.Na tej uczelni obronił w latach 60 pracę doktorską pt.Szpiegostwo,wywiad i dywersja w polskim prawie karnym(1772-1960).W 1974 r.opublikował opracowaną na jej podstawie książkę pt."Szpiegostwo,wywiad,paragrafy".

Twórczość literacka i dalsze losy

Z twórczością literacką od jej strony warsztatowej po raz pierwszy zetknął się w połowie lat 50,gdy na polecenie przełożonych pomagał Lucjanowi Wolanowskiemu w zbieraniu materiałów do jego książki"Cichy front".W tej książce opisano działalność wywiadowczą i dywersyjną„Organizacji Gehlena”oraz walkę z nią polskiego kontrwywiadu,w których brał udział Bronisławski.Swoje pierwsze opowiadanie pt."Kariera"przesłał na przełomie 1961-1962 r.jednemu z warszawskich tygodników,który ogłosił konkurs na opis losów powojennej inteligencji polskiej.Otrzymał za nie drugą nagrodę.Opowiadanie opublikował„Magazyn Polski”.Jedną ze swoich powieści"Zanim przyjdą o świcie"(1969 r.)zaadaptował na scenariusz filmu sensacyjno-szpiegowskiego"Orzeł i reszka"z 1974 roku.Jest członkiem Związku Literatów Polskich.Od 1976 r.był przewodnikiem turystycznym dla grup niemieckojęzycznych,zwłaszcza przyjeżdżających na polowania.Swoje doświadczenia w tym zakresie opisał w książce"Lasy,zwierzęta i ludzie"(1988 r.)

Twórczość

• "Niewidzialni w tłumie"Wyd.I,Iskry,Warszawa 1967 r.ss.282
• "Niewidzialni w tłumie.Tropami dramatycznej walki kontrwywiadu"Wyd.II,Iskry,Warszawa 1968 r.ss.199
• "Zanim przyjdą o świcie...."Wyd.I,Iskry,Warszawa 1969 r.ss.333
• "Zanim przyjdą o świcie...."Wyd.II przejrz. i popr.Iskry,Warszawa 1970 r.ss.269
• "Szable i lichwiarze"Wyd.Iskry,Warszawa 1970 r.ss.350
• "Pomyłka Mr Baileya"Wyd.MON,Warszawa 1970 r.ss.164.Seria Labirynt
• "Anatomia zdrady"Wyd.MON,Warszawa 1971 r.ss.183
• "Wyobcowani"Wyd.Iskry,Warszawa 1972 r.ss.310
• "Pojedynek"Wyd.MON,Warszawa 1972 r.ss.176.Seria Labirynt
• "Szpiegostwo,wywiad,paragrafy"Wyd.MON,Warszawa 1974 r.ss.272
• "Niewidzialni w tłumie.Tropami dramatycznej walki kontrwywiadu"Wyd.III,Iskry,Warszawa 1975 r.ss.297
• "Życie bez gwarancji"Wyd.Iskry,Warszawa 1975 r.ss.384
• "Gospodarz pustego domu"Wyd.MAW,Warszawa 1978 r.ss.228
• "Bez skrupułów"Wyd.MAW,Warszawa 1979 r.ss.196.​ISBN 83-203-1029-6​
• "Mazurska saga"Wyd.MAW,Warszawa 1980 r.ss.241.​ISBN 83-203-1103-2​
• "Fałszywi prorocy"Wyd.I,MAW,Warszawa 1981 r.ss.260.​ISBN 83-203-1366-X​
• "Fałszywi prorocy"Wyd.II,MAW,Warszawa 1984 r.ss.264
• "Ziemia podglądana"Wyd.Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych,Warszawa 1987 r.s.136.ISBN 83-202-0515-8​
• Lasy,zwierzęta i ludzie Wyd.KAW,Warszawa 1988 r
• ...i kontrwywiad(wspomnienia oficera operacyjnego)Wyd.Oficyna Wydawnicza„Spar”,Warszawa 1997r.ss.440.​ISBN 83-86625-65-1​
• Instygator.Wyd.Adam Marszałek,Toruń 2006 ss.372.​ISBN 83-7441-209-7​,​ISBN 978-83-7441-209-4​
• Wczorajsze jutro(cztery małe ojczyzny)Wyd.Adam Marszałek,Toruń 2007,ss.366.​ISBN 978-83-7441-537-8​

Nagrody

• Druga nagroda od jednego z tygodników za opowiadanie pt.Kariera w konkursie na opis losów powojennej inteligencji polskiej,przełom 1961–1962 roku
• Druga nagroda w ogólnopolskim konkursie literackim im.Eugeniusza Paukszty zorganizowanym przez Bibliotekę Publiczną w Kargowej w 2003 roku(za powieść Wczorajsze jutro)

Kazimierz Karabasz

Kazimierz Mieczysław Karabasz(ur.6 maja 1930 w Bydgoszczy)polski reżyser filmów dokumentalnych i teoretyk tej dziedziny sztuki,współtwórca tzw.polskiej szkoły dokumentu,profesor zwyczajny sztuk filmowych o specjalności reżyseria filmowa,reżyseria teatralna,reżyseria telewizyjna.Wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej,Telewizyjnej i Teatralnej im.Leona Schillera w Łodzi.

Życiorys

W 1955 r.ukończył Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi(dyplom uzyskał w 1959 r.)W 1982 r.otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego,a w 1992 r.zwyczajnego sztuki filmowej.W latach 1982-1987 wykładowca,profesor i dziekan Wydziału Reżyserii,a od 2000 r.kierownik Zakładu Filmu Dokumentalnego PWSFTviT.Członek Polskiej Akademii Filmowej.Zasłynął przede wszystkim filmami z tzw.czarnej serii.Jest także znany jako twórca estetycznej doktryny tworzenia filmów dokumentalnych,określanej jako szkoła Karabasza.Wyznawca i propagator idei„moralności kamery”.Jego najsłynniejsze filmy to Muzykanci(Grand Prix MFFDiA w Lipsku 1960 r.Złoty Lew MFFKiD Wenecja 1960 r.Złoty Smok MFFK Kraków 1961 r.nagroda główna MFFK Oberhausen 1961 r.Golden Gate Award MFF San Francisco 1961 r.)Rok Franka W.(Złoty Lajkonik OFFK Kraków 1968 r.nagroda MFFK Oberhausen 1969 r.)Spotkania.W 1969 roku otrzymał nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki II stopnia.Mąż montażystki filmowej Lidii Zonn,z którą współpracuje przy prawie wszystkich realizacjach.W maju 2010 r.odsłonięto jego gwiazdę w łódzkiej Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej.W 2014 r.otrzymał Polską Nagrodę Filmową za całokształt twórczości.

Filmografia(wybór)

• "Jak co dzień"(1955 r.)
• "Gdzie diabeł mówi dobranoc"(1956 r.)
• "Z Powiśla"(1958 r.)
• "Dzień bez słońca"(1959 r.)
• "Ludzie w drodze"(1960 r.)
• "Muzykanci"(1960 r.)
• "Pierwszy krok"(1962 r.)
• "Rok Franka W."(1967 r.)
• "Sobota"(1969 r.)
• "Sierpień zapis kronikalny"(1971 r.)
• "Krystyna M."(1973 r.)
• "Pryzmat"(1975 r.)
• "We dwoje"(1977 r.)
• "Wędrujący cień"(1979 r.)
• "Próba materii"(1981 r.)
• "Cień już niedaleko"(1984 r.)
• "Widok z huty"(1990 r.)
• "Okruchy"(1994 r.)
• "Portret w kropli"(1997 r.)
• "Czas podwójny"(2001 r.)
• "Spotkania"(2004 r.)
• "Co w bagażu?"(2008 r.)

Książki

• "Cierpliwe oko"(1977 r.)
• "Bez fikcji"(1985 r.)
• "Odczytać czas"(1999 r.)
• "Rozmowa o dokumencie"(2000 r.)

Odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski(1998 r.)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski(1975 r.)
• Złoty Medal„Zasłużony Kulturze Gloria Artis”(2008 r.)

Stanisław Grzybowski(historyk)

Ur.6 maja 1930 w Krakowie polski profesor historii.

Życiorys

Syn prawnika Konstantego Grzybowskiego i pisarki Krystyny z Estreicherów Grzybowskiej,wnuk prawnika Stanisława Estreichera,prawnuk księgarza Franciszka Grzybowskiego.Jego wujem był historyk sztuki Karol Estreicher,stryjem prawnik Stefan Grzybowski,stryjecznym dziadkiem geolog Józef Grzybowski.Absolwent III Gimnazjum i Liceum im.Króla Jana Sobieskiego w Krakowie.Po aresztowaniu w kwietniu 1950 r.(w sprawie działalności organizacji antykomunistycznej założonej przez jego kolegów z liceum:Marka Kublińskiego i Bogdana Różyckiego)przez kilka miesięcy więziony w siedzibie Urzędu Bezpieczeństwa przy Placu Inwalidów i w więzieniu przy ul.Montelupich.W 1954 r.ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.W latach 1954-1955 pracował w krakowskim PWN,a następnie(do 1978 r.)w Instytutucie Historii PAN w Warszawie.Stypendysta École pratique des hautes études w Paryżu.W 1962 r.obronił doktorat w Instytucie Historii PAN,gdzie także,po odbyciu stażu badawczego w Cambridge,habilitował się w 1970 r.Od 1978 r.pracował w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie,a następnie w Katedrze Historii Nowożytnej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, gdzie wykładał historię powszechną nowożytną,historię Francji i historię historiografii.W 1982 r.uzyskał tytuł profesora.W 2000 r.przeszedł na emeryturę,ale do 2010 r.kontynuował działalność dydaktyczną w Krakowskiej Akademii im.A.Frycza-Modrzewskiego.Jest autorem wielu książek i opracowań encyklopedycznych,członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.Żonaty z Jadwigą Lehr.Ma jedną córkę,troje wnuków i troje prawnuków.

Główne zainteresowania badawcze:

• historia kultury,szczególnie dziejów kultury politycznej,roli miast i miejskiej kultury politycznej,dziejów historiografii,rodziny i obyczaju
• biografistyka
• historia Francji
• historia Wielkiej Brytanii

Wybrane publikacje książkowe:

• Mikołaj Sienicki Demostenes sejmów polskich,[w:]Odrodzenie i Reformacja w Polsce,t.2,Warszawa 1957 r.
• Cromwell i jego wiek,Warszawa 1959 r.
• Szpada pana Admirała:dzieje hugenotów,Warszawa 1961 r.
• Poglądy społeczne publicystów hugenockich,Wrocław 1964 r.
• Tomahawki i muszkiety:z dziejów Ameryki Północnej XV-XVIII w.Warszawa 1965 r.
• Marcin Luter,Kraków 1966 r.II wyd.2004 r.
• Henryk VIII i reformacja w Anglii,Warszawa 1969 r.
• Polityka kolonialna Tudorów i pierwszych Stuartów,Wrocław 1970 r.
• Pretendenci i górale.Z dziejów unii szkocko-angielskiej,Warszawa 1971 r.
• Mikołaj Kopernik,Warszawa 1972 r.wyd.II 1973 r.
• Historia Irlandii,Wrocław 1977 r.II wyd.1988 r.III wyd.2003 r.
• Henryk Walezy,Wrocław 1980 r.II wyd.1985 r.
• Elżbieta Wielka,Wrocław 1984 r.II wyd.1989 r.III wyd.2009 r.
• Król i kanclerz;Dzieje Narodu i Państwa Polskiego,tom II-23,Kraków 1988 r.
• Czas dalekich podróży,Kraków 1993 r.
• Jan Zamoyski,Warszawa 1994 r.
• Sarmatyzm;Dzieje Narodu i Państwa Polskiego,tom II-26,Kraków 1996 r.
• Dzieje Polski i Litwy(1506-1648);Wielka Historia Polski,tom 4,Kraków 2000 r.
• Trzynaście miast:czyli antynomie kultury europejskiej,Wrocław 2000 r.
• Jan Długosz,Kraków 2003 r.
• Narodziny Świata Nowożytnego(1453-1600);Wielka Historia Świata,tom 6,Kraków 2005 r.
• Rodowody stolic,Gdańsk 2005 r.