Ur.17 lutego 1925 w Łodzi polski lekarz,nauczyciel akademicki,polityk i działacz społeczny.
Życiorys
Henryk Rafalski w latach 1942–1945 był żołnierzem Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej.Świadectwo dojrzałości otrzymał w Opocznie w 1945 roku.Ukończył wydział lekarski Akademię Medyczną w Łodzi w 1952 roku.W roku 1960 uzyskał stopień doktora medycyny,w 1965 r.stopień doktora habilitowanego,tytuł profesora
nadzwyczajnego w 1972 r.a tytuł profesora zwyczajnego w 1982 roku.W
latach 1957–1959 odbył studia podyplomowe w dziedzinie żywności i
żywienia oraz zdrowia publicznego w London School of Hygiene and Tropical Medicine.W latach 1950–1968 oraz 1970–1995 pracował w Akademii Medycznej w
Łodzi kolejno jako asystent,starszy asystent i adiunkt,a w 1962 roku
został kierownikiem Zakładu Higieny.W latach 1970–1980 był
wicedyrektorem Instytutu Medycyny Społecznej AMŁ.W latach 1972–1981 był
prorektorem AMŁ.W latach 1964–1970 kierował Instytutem Medycyny Pracy i Higieny Wsi im.Witolda Chodźki
w Lublinie.W tym czasie Instytut prowadził badania w zakresie
organizacji ochrony zdrowia ludności wiejskiej oraz zwalczania chorób
występujących w tym środowisku.Był założycielem czasopisma naukowego„Medycyna Wiejska” i jego redaktorem naczelnym w latach 1966–1970.Zasiadał w Naczelnym Komitecie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego,a także w prezydium Wojewódzkiego Komitetu tej partii w Łodzi.W latach 1972–1985 był posłem na Sejm PRL VI,VII i VIII kadencji.Zasiadał w Komisji Ekologii Człowieka Polskiej Akademii Nauk i Komisji Żywienia Człowieka Polskiej Akademii Nauk.Był członkiem Prezydium Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej oraz członkiem Rady Gospodarki Żywnościowej przy Radzie Ministrów.
Publikacje
Henryk
Rafalski jest autorem lub współautorem 255 publikacji,w tym 38
monografii oraz 210 artykułów publicystycznych i popularnonaukowych.Jest promotorem 25 doktoratów i opiekunem 5 przewodów habilitacyjnych.Osiągnięcia naukowe Henryka Rafalskiego obejmują opracowanie
matematycznego modelu zależności między koncentracją białka w diecie a
jego wykorzystaniem do celów budulcowych organizmu,wykazanie wpływu
proporcji białka,tłuszczu i węglowodanów w diecie na gospodarkę lipidów
i azotu w organizmie oraz wykazanie skuteczności wzbogacania w żelazo
wybranych produktów dla kobiet i dzieci.Badania związku między stanem zdrowia a warunkami bytowymi i warunkami
pracy ludności wiejskiej były również prowadzone na terenach wiejskich w
formie nowatorskich obozów naukowo-dydaktycznych przez studentów i
kadrę dydaktyczną akademii medycznych.
Odznaczenia i nagrody
Najważniejsze
- Pozostałe
- 1954 r.Odznaka za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia
- 1955 r.Medal 10-lecia Polski Ludowej
- 1971 r.Honorowa Odznaka Miasta Łodzi
- 1973 r.Honorowa Odznaka Województwa Łódzkiego
- 1973 r.Brązowy Medal„Za zasługi dla obronności kraju”
- 1974 r.Medal 30-lecia Polski Ludowej
- 1975 r.Medal Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi
- 1978 r.Medal Akademii Medycznej w Poznaniu
- 1978 r.Srebrny Medal„Za zasługi dla obronności kraju”
- 1979 r.Złota Odznaka Województwa Włocławskiego
- 1981 r.Honorowa Odznaka Województwa Lubelskiego
- 1981 r.Medal Pamiątkowy Instytutu Medycyny Pracy i Higieny Wsi w Lublinie
- 1982 r.Zasłużony dla Zdrowia Narodu
- 1984 r.Medal 40-lecia Polski Ludowej
- 1985 r.Zasłużony dla Akademii Medycznej w Łodzi
- 1986 r.Nagroda Miasta Łodzi
- 1995 r.Medal Pamiątkowy Srebrny Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi
Ur.13 lutego 1925 w Kaliszu,zm.30 września 2013 w Warszawie,polski historyk,powieściopisarz.W latach wojny był żołnierzem AK pod pseudonimami"Okoń" i "Konrad" i walczył w Zgrupowaniach Partyzanckich AK"Ponury"w Górach Świętokrzyskich.Aresztowany w grudniu 1943
r.na melinie w Szarbsku nad Pilicą.Przebywał w więzieniu w Końskich.W
lutym 1944 r.przewieziony do więzienia Gestapo w Radomiu,skąd trafił
do niemieckich obozów koncentracyjnych Gross Rosen,Auschwitz,Mauthausen-Gusen.Po powrocie do Polski ukończył studia ekonomiczne na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.W 1965
r.w miesięczniku"Twórczość"opublikował swoje pierwsze opowiadania,ale główne zainteresowania skierował ku historii II wojny światowej,a
szczególnie losom warszawskiej dzielnicy Ochota.Mieszkał w Warszawie.Uchwałą Rady Miejskiej w Końskich 3 IX 2005 r.otrzymał Honorowe
Obywatelstwo gminy Końskie obok brata Jana Zbigniewa Wroniszewskiego"Znicza" i ks.infułata prof.dr.hab.Bonifacego Miązka z Uniwersytetu w Wiedniu.
Publikacje J.K.Wroniszewskiego
- Ochota 1944,Warszawa 1970 r.
- Ochota 1939–1945,Warszawa 1976 r.
- Kto przeżyje,kto przeżył(opowiadania),Warszawa 1982 r.
- Różdżka Jessego(powieść),Warszawa 1982 r.
- Barykada września.Obrona Warszawy w 1939 roku,Warszawa 1984 r.
- Ochota od września do sierpnia,Warszawa 1994 r.
- IV Obwód Armii Krajowej.Ochota.Okręg Warszawa,Warszawa 1997 r.
- Ochota Okęcie.Przewodnik historyczny po miejscach walk i pamięci z lat 1939–1944,Warszawa 2002 r.
Stanisław Józef Kuś(ur.1 lutego 1925 w Rzeszowie)polski profesor nauk technicznych,konstruktor,inżynier budownictwa,były rektor Politechniki Rzeszowskiej,Honorowy Obywatel Miasta
Rzeszowa.Prowadzi badania naukowe koncentrując się na zagadnieniach
kształtowania konstrukcji budowlanych betonowych,metalowych,sprężonych, zwłaszcza przekryć o dużej rozpiętości;teorii,technologii i
badaniach konstrukcji z betonu i konstrukcji z drewna,teorii i
normalizacji obciążeń konstrukcji budowlanych.
Życiorys
Młodość
Urodził się w rodzinie profesora gimnazjalnego Andrzeja Kusia,doktora filozofii,działacza PSL„Piast”w czasie międzywojennym,więźnia politycznego w okresie lat
pięćdziesiątych i Jadwigi z d.Rusin,brat polskiego alpinisty i
taternika Andrzeja Kusia.Do 1939 roku uczęszczał do I Gimnazjum
w Rzeszowie,oraz szkół w Nowym Bytomiu i Cieszynie.W latach II wojny
światowej ukończył szkołę rzemieślniczą u Rudolfa Reitmajera(„przy
moście”)w Rzeszowie,dwa lata pracował w narzędziowni w Zakładach
Lotniczych(WSK),naukę kontynuował na tajnych kompletach.Przez 2 lata
pracował w charakterze ślusarza w zakładach Flugmotorenwerk(PZL)w
Rzeszowie.Był żołnierzem Armii Krajowej,lotniczym Plutonu Sabotażowego AJ.
Kariera zawodowa
W 1945 r.zdał egzamin maturalny w rzeszowskim Liceum Matematyczno-Fizycznym i podjął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.Od 1946 r.członek ZMW„Wici”prezes związku na Politechnice
Warszawskiej,gdzie w 1951 r.uzyskał dyplom magistra inżyniera
budownictwa.Podczas studiów podjął pracę w PB S.Sławiński.Po studiach pracował w
Zespole Inwestycyjnym Centrali Ogrodniczej;Biurze Studiów
Inwestycyjnych Handlu Wewnętrznego;Departamencie Budownictwa Państwowej
Komisji Planowania Gospodarczego;Biurze Studiów i Projektów Typowych
Budownictwa Przemysłowego„BISTYP Warszawa”.Zajmował kolejno
stanowiska:projektanta,kierownika zespołu i pracowni konstrukcji
sprężonych.W latach 1952-57 był aspirantem w Katedrze Technologii Prefabrykatów i
Betonu Sprężonego Politechniki Warszawskiej,profesora Tomasza Kluza.Jednocześnie(1952-76)pracował w Centralnym Ośrodku
Badawczo-Projektowym Budownictwa Przemysłowego„BISTYP”w Warszawie jako
projektant konstruktor,kierownik pracowni oraz doradca dyrektora.W 1957 r.uzyskał na Politechnice Warszawskiej stopień doktora nauk technicznych za dysertację„Konstrukcje sprężone kołowo symetrycznie”,W l.1959-61 odbył staż naukowy w Paryżu,do 1968 r.pracował jako adiunkt i starszy wykładowca na Politechnice Warszawskiej.W 1963 r.wszedł w skład redakcji„Inżynierii i Budownictwa”.Od 1965 do 1971 r.był zastępcą dyrektora Instytutu Techniki Budowlanej w
Warszawie ds.naukowo–badawczych i kierownikiem Zakładu Konstrukcji
Przestrzennych oraz p.o.dyrektora naczelnego.W 1969 r.na Politechnice Warszawskiej uzyskał stopień doktora habilitowanego za dysertację„Sploty jako zbrojenie sprężające w konstrukcjach strunobetonowych”,od 1974 r.profesor nadzwyczajny nauk technicznych,profesor zwyczajny od 1990 r.Od 1976 r.związał swą działalność z Politechniką Rzeszowską,rzeszowskim środowiskiem naukowym i inżynierskim.W 1977 r.został
kierownikiem Zakładu Konstrukcji Budowlanych(przekształconego w 1990
roku w Katedrę) i rozpoczął budowę zespołu i bazy badawczej,wdrażając
pracowników do projektowania,badań konstrukcji oraz inspirując i
wspomagając prace badawcze z zakresu kształtowania i projektowania
konstrukcji.W latach 1976-1979,1993-1996 i 1999-2002 był członkiem
Centralnej Komisji ds.Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych,a w okresie
1985-1987 członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.Aktywnie działał w radach naukowych kilku instytutów badawczych i
resortowych zespołach doradców.W latach 1980-84 prowadził wykłady na Uniwersytecie w Aleppo w Syrii,równocześnie kierując projektami Stadionu Narodowego i Hali widowiskowej w Aleppo.Rektor Politechniki Rzeszowskiej w latach 1987-93(2 kadencje) i 1996-99(1 kadencja),zasłużony dla rozwoju tej uczelni.Od 1952 r.członek Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa(PZITB),pełnił funkcję prezesa koła,przewodniczącego Komisji Nauki w
Warszawie.W 1999 roku wybrany na przewodniczącego Zarządu Głównego
PZITB,funkcję pełnił przez 3 lata,do dnia dzisiejszego członek Zarządu
Głównego i odznaczony tytułem Honorowego Członka Związku.Równocześnie intensywnie pracował nad utworzeniem w Polsce samorządów
zawodowych architektów,inżynierów budownictwa oraz urbanistów,jako
przewodniczący Komitetu Założycielskiego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa i członek jej Krajowej Rady.Członek m.in.Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN,Międzynarodowego Stowarzyszenia Konstrukcji Sprężonych FIB,American Society of Civil Engineers,Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa,członek rzeczywisty Akademii Transportu i Akademii Budownictwa Ukrainy,członek Centralnej Komisji ds.Tytułów i Stopni Naukowych 1992-2002.Prowadził wykłady m.in.w NRD(Cottbus,Weimar 1966 r.)Paryżu,Leningradzie,Holandii(Eindhoven),Kanadzie(Montreal 2002 r.)Ukrainie(Kijów,Lwów) i w Londynie.Organizacje:PZITB członek od 1952 r.przewodniczący ZG 1999-2002;Komitet Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN członek 1976-2002,Ukraińska
AN członek zagraniczny od 1996 r.Federation Internationale du Beton(FIB)członek 1970-2002;inne.
Autor i współautor wielu projektów,m.in:
Hale sportowo-widowiskowe„Olivia”w Gdańsku(1961-1972),5 hal AWF w Warszawie(1961-1964),największy w Małej Azji Ośrodek Sportowy w Aleppo(Syria)w tym 2 hale o rozpiętości ponad 100 m i Narodowy Stadion w Aleppo(75000 widzów),Supersam w Warszawie(1962 r.)Sprężona część podziemna hali widowiskowo-sportowej„Spodek”Katowice(1959-1972),9 mln m2 hal przemysłowych i sprężonych,hale widowiskowe w Zgorzelcu,Koninie,Puławach i Rzeszowie,Hala targowa:hala,wiata w Rzeszowie(1954 r.)Silosy na sodę w Janikowie(1955-58),przekrycie sztucznego lodowiska TORWAR Warszawa(1954 r.)Pływalnia kryta w Koninie(1965 r.)Pływalnia i hala w Zgorzelcu(1976 r.)Hala sportowa w Elblągu(1959 r.)zespołu obiektów sportowych MOSiR w Rzeszowie;hala i pływalnia(1959-1964) i hali„Podpromie”w Rzeszowie,jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć inżynieryjnych jest także
wyprostowanie przechylonego wieżowca przy ul.Słowackiego w Rzeszowie,oraz jeden z pierwszych mostów z betonu sprężonego nad kanałem Żerańskim do Faelbetu w Warszawie.
Publikacje
Jest
autorem i współautorem 11 monografii oraz książek technicznych,300
artykułów,5 patentów,dziesięciu polskich norm budowlanych
poprzedzających Eurokody.Wypromował 8 doktorów.Od 1962 roku jest
redaktorem działu konstrukcji miesięcznika„Inżynieria i Budownictwo”.
Nagrody i odznaczenia
Odznaczony m.in.Krzyż Oficerski Polonia Restituta,Krzyżem Armii Krajowej,Odznaką za akcję„Burza”,Medalem Komisji Edukacji Narodowej,Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP,Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi,Laureat Nagrody Miasta Rzeszowa
w 1997 r.(za całokształt działalności naukowo-dydaktycznej,technicznej
oraz wkład w rozwój rzeszowskiego ośrodka akademickiego),za działalność
projektową i naukowo-badawczą otrzymał ponad 30 dorocznych nagród
Ministrów Budownictwa,Honorowy Obywatel Miasta Rzeszowa.Doktor Honoris Causa Politechniki Rzeszowskiej(20 II 2014 r.)
Ur.30 stycznia 1925 w Łodzi profesor nauk medycznych,onkolog,patomorfolog i dermatolog.Jego ojciec Józef był urzędnikiem,matka Bolesława z d.Szafranowska była humanistką,poetką i uznaną autorką szarad.Naukę w szkole średniej rozpoczął w Łodzi,a ukończył na tajnych
kompletach w Warszawie w 1941 r.Po powrocie do Łodzi rozpoczął studia
medyczne,które ukończył w 1951 r.uzyskując dyplom lekarza w tamtejszej Akademii Medycznej.Po studiach podjął pracę naukowo-dydaktyczną jako asystent w
macierzystej Uczelni w Katedrze i Zakładzie Anatomii Patologicznej
kierowanej wówczas przez wybitnego patologa,prof.Aleksandra Pruszczyńskiego.Prof.Pruszczyński był promotorem jego rozprawy doktorskiej zatytułowanej„Rak Krompechera(adnexoblastoma cutis)studium morfologiczne”,obronionej w 1956 r.Dermatopatologia i
onkologia stały się dziedzinami,którym poświęcił najwięcej uwagi w
swoich badaniach,stając się w nich autorytetem.Habilitację uzyskał w 1964 r.a jej tematem były badania histochemiczne podścieliska raków skóry.Profesorem
nadzwyczajnym został w 1972 r.a zwyczajnym w 1979 r.W latach 1967–1978
był twórcą i kierownikiem Międzywydziałowego Ośrodka Naukowo-Badawczego,a potem(w latach 1978–1995)twórcą i kierownikiem Zakładu/Katedry
Onkologii Akademii Medycznej w Łodzi,w skład której weszły dwie kliniki
i dwa zakłady diagnostyczne,co umożliwiało kompleksowe leczenie
pacjentów,a także wieloprofilowe badania w tym obszarze medycyny.Prof.Woźniak został pierwszym demokratycznie wybranym rektorem
Akademii Medycznej w Łodzi.Funkcje tę pełnił przez dwie kadencje,w
latach 1981–1987.Wcześniej był prodziekanem oraz prorektorem ds.nauki w
tej samej uczelni.W latach 1981–1982 dwukrotnie reprezentował Polskę
na międzynarodowych konferencjach(Światowej Organizacji Zdrowia i UICC Union Internationale Contre le Cancer)ustalających programy nauczania onkologii.W 1995 r.przeszedł na
emeryturę,w 1996 r.Senat Akademii Medycznej w Łodzi nadał mu tytuł doktora honoris causa.Leszek Woźniak,mając szerokie kontakty międzynarodowe wśród
patologów był wielokrotnie zapraszany na wizyty i wykłady w
międzynarodowych instytucjach.Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Onkologii im.M.Skłodowskiej-Curie w Warszawie,przewodniczącym Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Onkologicznego
oraz jest jego członkiem honorowym(1990 r.)Jest także członkiem
honorowym Polskiego Towarzystwa Patologów(1992 r.)oraz Łódzkiego
Towarzystwa Naukowego(1997 r.)Był jednym z animatorów ruchu hospicyjnego w Polsce oraz rzecznikiem rozwoju organizacyjnego i naukowego medycyny paliatywnej.Został odznaczony Krzyżami Komandorskim(1998 r.)Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,Złotym Krzyżem Zasługi i innymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi.Jest także posiadaczem Odznaki Honorowej m.Łodzi.Jest autorem i współautorem ponad 200 prac naukowych,a także głównym
autorem cenionych w środowisku patologów diagnostycznych atlasów
dermatopatologicznych.Przez kilka lat prowadził w łódzkiej telewizji
cykliczne programy popularyzatorskie z zakresu onkologii.Prof.Woźniak jest utalentowanym karykaturzystą.Wśród patologów znane jest jego powiedzenie,że„nowotwór jest
karykaturą prawidłowych tkanek” i czyniona przy okazji refleksja,że
właśnie obserwacje mikroskopowych obrazów atypowych tkanek inspirują go
do tworzenia karykatur.Od czasów młodzieńczych narysował ponad 1000
karykatur(najpierw sportowców,współpracując z„Dziennikiem Łódzkim”,a później naukowców,patologów,polityków i znanych łodzian)z których
ponad 750 zostało wydanych w formie książkowej oraz miało wystawy w
kilku miastach Polski.Niestety,część najdawniejszych oryginalnych
karykatur została w 1950 r.skonfiskowana przez komisje partyjną pod
pretekstem„niedopuszczalnego naigrawania się z autorytetów w państwie
socjalistycznym”.Żoną prof.Woźniaka była Maria z d.Błeńska(zm.2003 r.odnosząca sukcesy w tenisie ziemnym,siostra cioteczna Wandy Błeńskiej).Córka Anna ukończyła studia plastyczne.
Ur.28 stycznia 1925 w Poznaniu,zm.6 kwietnia 2009 w Warszawie polski prawnik i polityk,nauczyciel akademicki,profesor nauk prawnych,marszałek Senatu I kadencji w latach 1989–1991,minister edukacji narodowej w rządzie Jana Olszewskiego,doradca prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego ds.Polonii.Kawaler Orderu Orła Białego.Syn Bronisława Stelmachowskiego.
Życiorys
Wykształcenie i działalność naukowa
Studia prawnicze ukończył w 1947 r.na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego.Na tej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora.Od 1962 r.był profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego,od 1969 r.profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.W 1970 r.został kierownikiem Zakładu Prawa Rolnego UW.Wykładał także na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Uniwersytecie w Białymstoku.W 1973 r.uzyskał tytuł naukowy profesora.Był członkiem Polskiej Akademii Nauk.Specjalizował się w prawie cywilnym i rolnym.Od 1984 do 1989 r.zasiadał w komisji Episkopatu Polski Iustitia et Pax,a od 1989 r.w komisji ds.Duszpasterstwa Rolników oraz Duszpasterstwa Ludzi Pracy
Działalność polityczna
Przed wojną był członkiem Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska.W okresie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej.W 1980 r.był doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej(wspierał prace Komisji Ekspertów przy Prezydium MKS),a następnie m.in.doradcą NSZZ„Solidarność”RI.Był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.Ponadto przewodniczył w okresie 1982–1985 Komitetowi Organizacyjnemu
Kościelnej Fundacji na rzecz Rolnictwa.W latach 1987–1990 był prezesem
warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej.Należał do inicjatorów okrągłego stołu,uczestniczył w jego obradach plenarnych i pracach zespołowych.W 1989 r.został senatorem I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego,objął stanowisko marszałka Senatu.W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję ministra edukacji narodowej(1991–1992).W 2005 r.wszedł w skład honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.W lutym 2007 r.został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds.Polonii.Od lutego 1990 do 11 maja 2008 był prezesem Stowarzyszenia„Wspólnota Polska”w Warszawie.Zmarł 6 kwietnia 2009,jego pogrzeb z udziałem m.in.prezydenta Lecha Kaczyńskiego i marszałka Senatu VII kadencji Bogdana Borusewicza odbył się 15 kwietnia tego samego roku.Andrzej Stelmachowski został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Odznaczenia i wyróżnienia
Ordery i odznaczenia
- Wyróżnienia
- Upamiętnienie
- patron Domu Polskiego w Iwieńcu
- patron sali nr 182 w gmachu Senatu
- tablica pamiątkowa w siedzibie Stowarzyszenia„Wspólnota Polska”(2010 r.)
Ur.25 stycznia 1925 w Łodzi,zm.14 stycznia 1999
w Łodzi polski archiwista i konserwator zbiorów archiwalnych
Wojewódzkiego Archiwum Państwowego w Łodzi,współzałożyciel i wieloletni
zasłużony działacz Towarzystwa Przyjaciół Łodzi,Towarzystwa Opieki nad Zabytkami,przewodnik po Łodzi,miłośnik historii i zabytków Łodzi,publicysta,regionalista,działacz społeczny.Odznaczony Honorową Odznaką m.Łodzi
oraz Odznaką Za Zasługi dla Miasta Łodzi.
Praca zawodowa
W
czasie hitlerowskiej okupacji zatrudniony nieletnio jak dorosły w pracy
przymusowej w Łodzi,w 1943 r.przymusowo wywieziony na roboty do Niemiec(do Berlina;lager mieszkalny Waltersdorf),wrócił w maju 1945 r.do Łodzi.Tu od końca lat 50 do śmierci mieszkał przy ul.Karpackiej 19 m. 19.Przerwane wojną wykształcenie uzupełniał w Liceum Administracyjnym.Niemal całe swoje życie zawodowe po 1946 r.przepracował w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Łodzi 42 lata jako archiwista i konserwator zbiorów archiwalnych.Na emeryturę odszedł w 1990 r.W Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Łodzi pracowała także jego żona Teresa,wspierająca go nadzwyczajnie i z poświęceniem we wszystkich
jego działaniach.
Zainteresowania
Historyk-amator.Wielki,zapalony miłośnik historii i zabytków Łodzi i regionu,czynny
przez ponad pół wieku.Opracowywał dla prasy informacje o zasobie
archiwalnym na temat Łodzi i regionu,wyszukiwał w archiwum ciekawostki
historyczne i krajoznawcze dla prasy i krajoznawców,często sam je
publikował.Panowała opinia,że o historii Łodzi i jej zabytkach
wiedział wszystko lub prawie wszystko.„Wielokroć był pogotowiem ratunkowym
dla tych,którzy mieli wątpliwości w jakiejś sprawie dotyczącej dziejów
miasta”napisała red.Maria Korzeniowska-Sondej w artykule
wspomnieniowym w„Gazecie Łódzkiej”26 stycznia 2001.„Mimo ukończonych
70 lat(..)każdą wolną chwilę poświęca miastu,jako żarliwy jego
miłośnik”napisał Julian Baranowski w 1996 r.
Działalność pozazawodowa
Wygłosił
ponad 1500 prelekcji i odczytów.Napisał prawie 2000 artykułów i
notatek prasowych na tematy“łódzkie”,opublikowanych w prasie
regionalnej i ogólnopolskiej.Szczególny kontakt utrzymywał z„Dziennikiem Łódzkim” i ogólnopolskim tygodnikiem społeczno-kulturalnym„Odgłosy”.Organizator wystaw publicznych poświęconych informacji archiwalnej i
konserwacji dokumentów archiwalnych,także„Historia rzemiosła
łódzkiego”,„Zabytkowa ulica Piotrkowska w starej i nowej widokówce(1890–1975)” i „Łodzianie w starej fotografii”.Organizator i juror
prawie 500 konkursów wiedzy o dziejach i zabytkach Łodzi,głównie dla
młodzieży szkolnej(„zgaduj-zgadule”).Występował w Radiu Łódź i telewizji regionalnej TVP3 Łódź.
- Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Oddziale Łódzkim
- Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego
- Członek Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny
- Członek Stowarzyszenia Archiwistów Polskich,działacz Oddziału
Łódzkiego wieloletni prezes oddziału,członek Zarządu Głównego przez 3
kadencje
- Członek i działacz Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Sztuki w Łodzi współzałożyciel i długoletni wiceprezes
- Członek-współzałożyciel i wieloletni zasłużony działacz Towarzystwa Przyjaciół Łodzi
- Członek Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego(PTTK),działacz Oddziału Łódzkiego,wieloletni zasłużony społeczny opiekun zabytków
- członek i działacz Koła Przewodników PTTK,przez 3 kadencje wiceprezes
- Członek Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Łodzi,działacz Oddziału Łódzkiego,członek Zarządu Oddziału przez 3 kadencje
Był znanym bibliofilem,członkiem Łódzkiego Towarzystwa Przyjaciół Książki.Poprowadził jako przewodnik prawie 3000 wycieczek po Łodzi i regionie,w
tym część wycieczek w języku niemieckim.Współpracował z Ośrodkiem
Badań Niemcoznawczych Uniwersytetu Łódzkiego.
Zainteresowania
Kolekcjonowanie starych fotografii,grafik,biletów wizytowych,starych widokówek,ekslibrisów(za najcenniejsze uważał dwa ekslibrisy wykonane dla niego przez łódzkiego grafika Teofila Jóźwiaka),książek w tym szczególnie przewodników turystycznych.W swoim mieszkaniu na Kuraku
miał prywatne„mini muzeum”,a w nim parę setek eksponatów o łódzkiej
proweniencji,świadczących o istnieniu w Łodzi czterech kultur,czterech
wyznań,czterech nacji:Polacy,Niemcy,Żydzi i Rosjanie.Wielokrotnie interweniował w obronie łódzkich zabytków,przestrzegając przed ich niszczeniem,przed niszczeniem łódzkiego i
ogólnopolskiego dziedzictwa narodowego.
Publikacje książkowe
- "Dziwy nad Łódką czyli nowy bajarz łódzki"dwa wydania,1970 i 1992 r.
- "Łódź i okolice",Warszawa 1972 r.przewodnik PTSM dla młodzieży
- "Ulice Łodzi",Łódź 1995 r.ISBN 83-901093-2-8
Odznaczenia i wyróżnienia
Opinie
Poza Łodzią,nigdzie w Polsce nie ma chyba tylu historyków-amatorów,tak zawzięcie tropiących lokalną przeszłość.Wyjątkowo oryginalnym przykładem takiego wielce żarliwego lokalnego
patrioty jest Zdzisław Konicki,popularny publicysta łódzki,łodzianin
z ojca,dziada i pradziada."Ulice Łodzi"to szkice,przyczynki do dziejów miasta nad wyraz
interesujące,gdyż autor zrobił wszystko,żeby Łódź zaprezentować jako
miasto niezwykłe i zrobił to z powodzeniem.Jeśli jeszcze wziąć pod
uwagę,że autor okruchy śladów przeszłości zbierał cierpliwie przez
ponad 40 lat swej pracy zawodowej w Archiwum miasta,to nasz sceptycyzm
co do ścisłości opisywanych szczegółów,niezwykle trudnych do
zweryfikowania,bardzo kruszeje w konfrontacji z ukazanym dorobkiem.Wydaje Nam się,że tego typu książki spełniają swą rolę poznawczą i dlatego rekomendujemy ją łodzianom z pełnym przekonaniem...
Od Wydawcy Wojciech Grochowalski Łódź 1995 r.
Z pokazanych przez Zdzisława Konickiego fotografii wyłania się
mało znany obraz Łodzi i jej mieszkańców.Niektóre fotografie są
datowane,niektóre wykonane w specyficznych okolicznościach,zatem jest
to dość szeroki wachlarz ludzi sfotografowanych w ciągu pół wieku,do II
wojny światowej.To niezaprzeczalna zasługa kolekcjonera,że ocalił od
zapomnienia i przedstawił Nam na wystawie portrety i zdjęcia rodzajowe
wielu łodzian.Najbardziej utkwiła mi w pamięci postać starego robotnika
z sumiastymi siwymi wąsami,który całe swoje życie związał z zakładami
I.Poznańskiego a zdjęcie wykonano przy pracy,jak można się domyśleć,w
farbiarni.Mirosław Zbigniew Wojalski z wstępu do informatora wystawy„Łodzianie w fotografii ze zbioru Zdzisława Konickiego”KMPiK Łódź
Zdzisław Konicki jest znakomitym popularyzatorem tradycji,przeszłości i dokumentu łódzkiego.W jego ostatniej książce“Dziwy nad
Łódką”wiele osób może odnaleźć swoje dzieciństwo,swoją młodość,swoje
korzenie.Dla miłośników i sympatyków Naszego grodu praca ta staje się
jeszcze jednym spotkaniem z miastem,przybliżającym jego dzieje.Andrzej Ostoja-Owsiany Przewodniczący Rady Miejskiej w Łodzi,listopad 1992 r.
Parę słów o autorze:jest to postać barwna i szeroko znana w Naszym mieście(...)Ten,z krwi i kości łodzianin urodził się w roku
1925,a już w wieku lat dwudziestu[kilku],zaraz po wojnie,rozpoczął
działalność publicystyczną i literacką,publikując swoje
popularyzatorskie artykuły,felietony i gawędy w prasie codziennej oraz w
tygodnikach i miesięcznikach społeczno-kulturalnych.Godzi się tu
przypomnieć jego wieloodcinkowe przeglądy dawnej prasy łódzkiej,zamieszczane w„Odgłosach”,których tytuły świadczą same za siebie:„Łódzki Bigos Historyczny”,„Dawne dobre czasy”,„Łódź w dawnej
fotografii”,„Zabytki Łodzi i regionu”,„Szlakami starej,nieznanej
Łodzi” i sporo innych.(..)W tym miejscu anegdota:żywiołowy pan Zdzisław,wystąpiwszy z
Towarzystwa Przyjaciół Łodzi,(którego był współzałożycielem i
długoletnim członkiem zarządu),ogłosił się w swoim czasie ni mniej ni
więcej Prezydentem Niezależnej Republiki Miłośników Łodzi,przyjął
tytuł„Zetko I Łódzki” i otworzył własne,prywatne„Mini muzeum na
Kuraku”Sprawił sobie odpowiednią pieczątkę,którą opatrywał
swoje listy.A,że działo się to w latach siedemdziesiątych,na skutek
nie trzeba było długo czekać.Zaniepokojone władze rozpoczęły szeroko zakrojone śledztwo w
sprawie,przesłuchując kolejno adresatów listów Z.Konickiego,a potem
jego samego.Cóż to za Republika,dlaczego„Niezależna” i kim jest
właściwie jej„Prezydent”?W takich to czasach żyliśmy!Tadeusz Gicgier Łódź,kwiecień 1992 r.we wstępie do Dziwy nad Łódką
Jego biogram przedstawiono publicznie w publikacji„Kto jest kim w województwie łódzkim”,Łódź 1992 r.
Ludwik Krzysztof Zamenhof-Zaleski,fr.Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof(ur.23 stycznia 1925 w Warszawie)polski inżynier-konstruktor,esperantysta,wnuk Ludwika Zamenhofa.
Życiorys
Urodził się w Warszawie jako syn Adama Zamenhofa(1888–1940) i Wandy z domu Frenkel(1893–1954).Podczas II wojny światowej wraz z najbliższą rodziną został przesiedlony do getta warszawskiego.W sierpniu 1942 r.udało mu się wydostać z Umschlagplatzu,skąd wywieziono go jako nieżywego.W opuszczeniu getta pomógł jemu i jego matce ksiądz i działacz endecki Marceli Godlewski.Po aryjskiej stronie ukrywali się pod przybranym nazwiskiem Zaleski u Włodzimierza Janczewskiego.Po zakończeniu wojny ukończył Politechnikę Warszawską,gdzie później pracował.W latach 60 XX wieku wyemigrował do Francji.Jest emerytowanym profesorem politechniki w Mediolanie oraz Wyższej Szkoły Architektury w Paryżu.Zaprojektował m.in.stadion olimpijski w Montrealu i krzyż-pomnik generała Charles'a de Gaulle'a.Ma na swoim koncie ponad sto publikacji naukowych w języku polskim,francuskim,angielskim i esperanto.Z jego inicjatywy ustanowiono Medal Tolerancji,który w 1999 r.wręczył Janowi Pawłowi II.Z jego inicjatywy w 2009 r.w Białymstoku został zorganizowany Światowy Kongres Esperanto.Od 2007 r.Honorowy Obywatel Białegostoku.Ma córkę Hannę Zamenhof-Zaruską(ur.1953 r.)
