poniedziałek, 20 października 2014

Michał Piotr Boym

(ur.w 1612 lub 1614 we Lwowie,zm.22 sierpnia 1659 w Guangxi)polski orientalista,jezuita,misjonarz w Chinach,przyrodnik,kartograf,jeden z pierwszych europejskich sinologów,propagator chińskiej medycyny w Europie oraz poseł cesarza Yongli z Południowej dynastii Ming do papieża.
Biografia
Dzieciństwo
Urodził się w rodzinie przybyłej z Węgier wraz ze Stefanem Batorym i osiadłej we Lwowie.Ojciec Paweł był doktorem medycyny,rajcą,wójtem lwowskim oraz lekarzem Zygmunta III Wazy(pochowany w słynnej kaplicy Boimów obok Katedry Łacińskiej we Lwowie).Miał 5 synów i 3 córki.Trzeci syn,Michał Boym wstąpił w 1631 roku do zakonu jezuitów w Krakowie.Podobno było to wypełnienie złożonych w wieku 14 lat ślubów,złożonych po uratowaniu życia w niebezpiecznej przygodzie.
Studia i pierwsze lata na Dalekim Wschodzie
Przez pierwsze 10 lat przebywał w zakonach w Polsce(oprócz Krakowa)w Sandomierzu,Kaliszu i Jarosławiu,przygotowując się do pracy misyjnej na Dalekim Wschodzie.Po wyświęceniu na kapłana i odbyciu tzw.trzeciej próby zakonnej,Boym poprzez Rzym,gdzie uzyskał błogosławieństwo papieża Urbana VIII,dotarł w 1643 roku do Lizbony.Stąd pod koniec roku odpłynął wraz z 10 księżmi i kilku klerykami do Makau.Droga prowadziła wokół Afryki i przez portugalskie Goa w Indiach.Początkowo,ucząc się jednocześnie języka chińskiego,wykładał w kolegium jezuickim w Makau.Później prowadził pracę misyjną na wyspie Hajnan,którą jako pierwszy Europejczyk dokładnie opisał.Po jej zajęciu przez Mandżurów(1647)roku pełnił posługę w Tonkinie.
Poseł południowej dynastii Ming do Ojca Świętego
W roku 1649 Boym został wysłany na dwór cesarza Yongli,władcy z Południowej dynastii Ming.W tym czasie Chiny przeżywały kryzys.Panująca od połowy XIV w.dynastia Ming kontrolowała już tylko część południa kraju.Władcy z mandżurskiej dynastii Qing zmierzali do opanowania całych Chin.Na dworze Yongli pojawiła się wówczas,promowana przez jezuitów,koncepcja uzyskania wsparcia u władców Zachodu dla chrześcijańskiego dworu Południowych Mingów.Już wcześniej praktycznie cała rodzina cesarska,łącznie z małym synem władcy Konstantynem,przyjęła chrzest.Michał Boym pojawił się w momencie,gdy poszukiwano odpowiedniej osoby do przedstawienia sytuacji w Chinach papieżowi i dworom europejskim.Prawdopodobnie posłem miał być ochrzczony kanclerz Achilles Pang.Jednak ze względu na niespokojną sytuację w kraju zrezygnowano z tego pomysłu,a misja została powierzona lwowskiemu jezuicie.Zaopatrzony w listy Achillesa Panga do papieża Innocentego X,generała jezuitów Franciszka Piccolominiego,kardynała de Lugo,doży Wenecji,signiorii weneckiej i króla Portugalii oraz od cesarzowej Heleny do papieża,wyruszył Boym do Europy.Przydano mu 2 zaufanych cesarskich,z których jeden,nie wytrzymując trudów podróży,dotarł tylko do Makau,a drugi,oficer cesarski Zheng(nazwany w Europie Andrzejem Sin),towarzyszył mu podczas całej misji.Do Goa w Indiach poseł dopłynął w maju 1651 roku.Tu okazało się,że Portugalczycy uznali już sprawę Yongli za straconą i nie chcą psuć sobie stosunków z mandżurskimi zwycięzcami.Na dodatek do Goa przybył jednocześnie z Europy nowy prowincjał jezuitów przeciwny angażowaniu się zakonu w sprawy chińskiej polityki.Boyma pojmał portugalski wicekról,wysyłając jednocześnie w jego sprawie memorandum do Lizbony.Posłowi udało się wydostać spod portugalskiej kurateli,nie mógł jednak odbywać statkiem dalszej podróży,gdyż komunikacja morska była kontrolowana przez Portugalczyków.W podróż udał się więc pieszo niezbadanym szlakiem.Musiał unikać na dodatek rozsianych na wybrzeżu portugalskich placówek.Przez Golkondę(Hajdarabad),Surat,Bandar-e Abbas(na wybrzeżu cieśniny Ormuz),Sziraz dotarł do stolicy Persji Isfahanu.Stamtąd przez Tebriz,Erzerum udał się do Trapezuntu nad Morzem Czarnym,a stąd statkiem do Izmiru,gdzie pojawił się pod koniec sierpnia 1652 r.Tam ujawnił,że jest posłem cesarza Chin.Na weneckim statku dotarł w grudniu 1652 roku do Wenecji.Podróżował w stroju chińskiego mandaryna,prawdopodobnie dlatego,że jezuici mieli zakaz wstępu do Wenecji.Tam trafił w wir europejskiej polityki.Doża Wenecji nie chciał go przyjąć,gdyż Wenecja starała się utrzymać neutralność w chińskim konflikcie.Audiencję uzyskał dopiero dzięki wstawiennictwu ambasadora Francji.Poparcie Francji wywołało negatywną reakcję Innocentego X,wspierającego przeciwników Francuzów.Nowy generał zakonu jezuitów,Gosvinus Nickiel miał Boymowi za złe angażowanie zakonu w chińskie konflikty mogące utrudnić działalność misyjną.Zaczęto podważać nawet prawdziwość jego poselstwa.Sytuacja zmieniła się dopiero po wyborze nowego papieża,Aleksandra VII.Michał Boym,po 3 latach starań uzyskał audiencję papieską 18 grudnia 1655 roku.Udało mu się uzyskać przychylność papieża dla dynastii Ming.Realnej pomocy upadającej dynastii papiestwo nie mogło jednak udzielić,dlatego też listy papieskie zawierały jedynie słowa otuchy i dyplomatyczne ogólniki.Boym udał się z Rzymu do Lizbony.Tam uzyskał,dzięki poparciu papieża,bardziej konkretne obietnice pomocy zbrojnej od króla Jana IV.Pod koniec marca 1656 roku Boym wyruszył w trudną podróż powrotną do Chin.Z towarzyszących mu ośmiu nowych misjonarzy jezuitów,podróż przeżyło tylko czterech.Po przybyciu do Goa w Indiach okazało się,że sytuacja Yongli w Chinach jest już tragiczna.Portugalczycy,pomimo poparcia lizbońskiego władcy,nie chcieli wpuścić Boyma do Makau,bojąc się całkowitego zepsucia i tak trudnych stosunków handlowych ze zwycięskimi Mandżurami.Chcąc wypełnić swą misję,lwowianin udał się lądem do Ayutthayi,ówczesnej stolicy Syjamu,gdzie dotarł z początkiem 1658 roku.Kontynuując swą odyseję,pirackim statkiem przedostał się do północnego Wietnamu.W Hanoi próbował znaleźć przewodników mogących przeprowadzić go do chińskiej prowincji Junnan,gdzie prawdopodobnie resztkami sił bronił się cesarz Yongli.Nie udało mu się jednak znaleźć nikogo do pomocy i,pomimo perswazji pełniących w Hanoi misję jezuitów,zdecydował się na podróż w głąb Chin tylko z towarzyszącym mu podczas 9-letniej podróży Zhengiem.22 sierpnia 1659 roku Michał Boym,nieustępliwy obrońca przegranej sprawy,wyczerpany trudami wieloletniej wędrówki zmarł w chińskiej prowincji Kuangsi.Został pochowany przez Zhenga w nieznanym miejscu.Jak pisze w swojej książce Edward Kajdański Boym zmarł w czasie wędrówki.Zheng pogrzebał go i na jego mogile postawił drewniany krzyż.Było to w pobliżu ważnej drogi.Niestety były to czasy niespokojne,wojenne,Mandżurowie walczyli z Yongli i krzyż nie miał szans na to,aby pozostać,miejsce spoczynku Michała Boyma pozostaje więc nieznane.
Dzieła
Obserwacje poczynione podczas podróży stały się podstawą do żywej działalności pisarskiej Boyma.Pozostawił po sobie bogatą spuściznę dotyczącą wielu dziedzin.Już podczas pierwszej podróży do Chin sporządził rysunki flory i fauny Mozambiku,które wraz z opisem kraju przesłał w liście do zakonu jezuitów w Rzymie.Wracając jako chiński poseł do Europy przywiózł sporządzony przez siebie 18-kartonowy atlas Chin.Zamierzał z niego uczynić kompendium wiedzy o Chinach,dodając dziewięć rozdziałów tekstu opisującego to państwo.Główną zasługą map Boyma było uzmysłowienie współczesnym wielkości i dokładnego położenia Chin.W tej materii panowało wówczas w Europie niemałe zamieszanie,do którego uporządkowania nie przyczyniły się fantastyczne opowieści Marco Polo o kraju Kitaj.Portugalczycy umieli poruszać się po wybrzeżach Azji,nie znali jednak wnętrza kontynentu.Boym jako pierwszy stwierdził,że Kataj Marco Polo i China Portugalczyków to ten sam kraj,a stolica Kataju,Kambalu to stolica Chin,Pekin.Po raz pierwszy przedstawił też właściwe położenie szeregu chińskich miast,zaznaczył na mapach Mur Chiński,Koreę przedstawił jako półwysep,a nie,jak do tej pory myślano wyspę,zaznaczył istnienie pustyni Gobi(Shamo).Mapy zdobione były ilustracjami pokazującymi chińską florę,faunę,sceny z życia Chińczyków oraz przedstawiały chińskie budowle.Wszystko to rozszerzyło znacznie wiedzę współczesnych o Dalekim Wschodzie.Niestety nielicznych,gdyż Boym nie zdążył wydać atlasu drukiem.Najbardziej znanym dziełem Michała Boyma była wydana w Wiedniu w 1656 roku Flora Sinensis(Flora chińska ciekawostką jest fakt,że Michał Boym był pierwszą osobą,która użyła słowa"flora"w tytule książki o roślinach określonego obszaru).Jest to pierwsza praca na temat roślinności Chin jaka ukazała się w Europie.Po raz pierwszy opisał tam niektóre nieznane dotychczas w Europie,a popularne w Chinach rośliny.Autor kładł w opisach nacisk na ich lecznicze właściwości.W dziele swym zawarł również apele o pomoc w spełnieniu jego poselskiej misji.Ciekawostką jest fakt,że w każdym wersie dzieła Boym podaje chronostychem datę koronacji Leopolda I na króla Węgier(1655).W ten sposób chciał za radą wiedeńskich jezuitów zdobyć dla swojej misji przychylność władcy.Boym napisał również dzieło Specimen medicinae Sinicae,w którym opisuje chińską medycynę i zapoznaje czytelników między innymi z akupunkturą,a przede wszystkim ze sposobem diagnozowania na podstawie tętna.Ponadto jezuicki misjonarz-podróżnik przedstawił kilka ciekawych relacji ze swych peregrynacji.
Ważniejsze utwory
  • Refertur iter R.P.M.Boym ex Sinis in Europam nie wydane(fr.kompilacja wydana pt.Briefve relation de la notable conversion des personnes royales et de l'état de la religion chrétienne en la Chine,Paris 1654,drukarnia S.G.Cramoisy)
  • 2 ody chińsko-łacińskie:China Fernandi III,imperatori i Elogium...in laudem Oedipi(wyd.A.Kircher w książce pt.Oedipus Aegiptiacus Elogium 25 i 26,Roma 1652-1655)
  • Flora sinensis,fructus floresque humillime porrigens,Wien 1656,drukarnia M.Rictius
  • Specimen medicinae sinicae,sive opuscula medica ad mentem Sinensium,Frankfurt 1682,drukarnia J.P.Zubrodt
Listy
  • Epistola ad P.Kircher exactum monumenti sinico-haldaici in Sinis erecti et a.1625 detecti continens descriptionem(4 listopada 1653,wyd.A.Kircher w książce pt.China illustrata,Amsterdam 1667)
  • list z opisem pd.-wsch.Afryki(11 stycznia 1644,Mozambik tekst polski w:J.Krzyszkowski"Polacy siedemnastego wieku na wybrzeżach Wschodniej Afryki",Misje katolickie,1933,s.52-54,114-115)
  • Do wielkiego księcia Toskanii(20 listopada 1658,Tonkin ogł.w:G.Targioni Notizie degli aggrandimenti delle scienze fisiche in Toscana,t.2,cz.1,Florencja 1780,s.244)

Bug

(biał.Заходні Буг,Zachodni Buh;ukr.Західний Буг,Zachidnyj Buh)rzeka we wschodniej Polsce,zachodniej Ukrainie i południowo-zachodniej Białorusi(154 km na całej długości rzeka graniczna z Polską).Długość Bugu wynosi 772 km(w tym w Polsce 587 km),powierzchnia dorzecza 39420 km² w Polsce.Średni przepływ w dolnym biegu,w Wyszkowie 154 m³/s,co czyni go piątą co do wielkości rzeką Polski.Nazwa rzeki należy do nazw substratowych została przejęta przez nową ludność od wcześniejszych osadników,którzy później wyginęli lub wymarli.
Przebieg
Bug ma swoje źródło w Werchobużu koło Złoczowa na Wyżynie Podolskiej na Ukrainie,wpływa do Zalewu Zegrzyńskiego,stanowiąc jednocześnie lewy dopływ Narwi,która do 1962 była uważana za prawy dopływ Bugu.Na odcinku 363 km(Gołębie–Niemirów)stanowi granicę z Ukrainą i Białorusią;koryto Bugu w Zosinie jest najdalej na wschód wysuniętym miejscem w Polsce.Poprzez Kanał Królewski łączy się z Prypecią.Do lat 60.XX w.uznawano,że to Narew jest dopływem Bugu,która ma mniejszy średni przepływ przed połączeniem rzek(140 m³/s w Zambskach Kościelnych).Gdyby za dopływ uznawać rzekę,która do momentu połączenia z inną ma mniejszą długość,to zarówno Narew jak i Wisła okazałyby się dopływami Bugu.Niemniej jednak przeważa większy przepływ w Wiśle i to ona uchodzi do Bałtyku.Odległość źródła Bugu do ujścia do Bałtyku liczy 1213 km.
Ostrzeżenie
Ze względu na raptowne zmiany głębokości i charakteru dna oraz na zmiany prędkości prądu i występujące wiry kąpiel w Bugu jak w każdej rzece tego typu może być niebezpieczna.
Główne dopływy
lewe:
  • Pełtew
  • Udal
  • Bukowa
  • Huczwa
  • Wełnianka
  • Sołokija
  • Uherka
  • Włodawka
  • Krzna
  • Toczna
  • Cetynia
  • Liwiec
  • Kałamanka
prawe:
  • Ług
  • Muchawiec
  • Leśna(Leśna Prawa,Leśna Lewa)
  • Nurzec
  • Brok
Miejscowości nad Bugiem
Uporządkowane od źródeł do ujścia:
  • Czerwonograd,dawniej Krystynopol
  • Sokal
  • Kryłów
  • Strzyżów
  • Zosin
  • Horodło
  • Dubienka
  • Dorohusk
  • Świerże
  • Wola Uhruska
  • Orchówek
  • Włodawa
  • Kuzawka
  • Sławatycze
  • Kodeń
  • Żuki
  • Terespol
  • Brześć
  • Neple
  • Krzyczew
  • Pratulin
  • Niemirów
  • Gnojno
  • Serpelice
  • Mielnik
  • Kózki
  • Drohiczyn
  • Granne
  • Nur
  • Zuzela
  • Małkinia Górna
  • Brok
  • Brańszczyk
  • Kamieńczyk
  • Wyszków
  • Arciechów

Głowa Gdańska

(niem.Danziger Haupt)miejsce rozwidlenia się Wisły na dwa ramiona:Wisłę gdańską(Martwa Wisła) i elbląską(Szkarpawa),w pobliżu wsi Drewnica.W XVII wieku ważny posterunek obronny Gdańska.Była oddalona od centrum Gdańska o ok.20 km.Forteca odegrała pewną rolę podczas wojen polsko-szwedzkich,jednak bardziej przysłużyła się atakującym Szwedom niż obrońcom,dlatego pod koniec XVII wieku zdecydowano o jej likwidacji.
Historia
Forteca była położona pomiędzy ramionami Wisły i Szkarpawy.Prawdopodobnie pierwsze stałe umocnienia powstały krótko przed 1626,jako szaniec z czterema bastionami.W drugiej połowie lipca 1626 Głowa Gdańska została zajęta przez wojska szwedzkie i znacznie rozbudowana.Została obsadzona silną załogą,co pozwoliło do 1635 kontrolować handel wiślany Gdańska.Od przepływających do Gdańska statków wiślanych i tratew z drewnem były pobierane opłaty,a towary potrzebne Szwedom były zatrzymywane i konfiskowane.Fortyfikacja wróciła pod zwierzchnictwo Gdańska po rozejmie w Sztumskiej Wsi(12 września 1635) i została ponownie obsadzona przez załogę wydzieloną z wojsk garnizonu miejskiego.W obliczu zagrożenia szwedzkiego w 1655 została obsadzona 200 żołnierzami,jednak została zdobyta przez Szwedów w lutym 1656.Szwedzi rozbudowali fortyfikacje i stworzyli potężną twierdzę wodno-ziemną typu holenderskiego,o szerokości ponad 500 m,z załogą liczącą około 600-800 osób i około 50 dział różnych kalibrów.Twierdza zapewniała Szwedom panowanie nad całą deltą Wisły,a ponadto stanowiła miejsce wypadowe przeciwko Gdańskowi.W czasie walk po 1655 kilkakrotnie nieskutecznie próbowano odzyskać Głowę Gdańską.Decydujące oblężenie rozpoczęło się 25 września 1659,siłami około 5500 zbrojnych,wyposażonych w blisko 40 dział i moździerzy.Wojska rozpoczęły bombardowanie twierdzy,a Szwedzi zdani jedynie na własne siły skapitulowali i na honorowych warunkach opuścili ją 22 grudnia 1659.Ponownie obsadziło ją 1500 żołnierzy gdańskich.Planowana była rozbudowa fortyfikacji,w końcu jednak zdecydowano się je rozebrać w drugiej połowie XVII wieku,ponieważ koszt ich utrzymania przekraczał możliwości Gdańska.Poza tym obawiano się,że jeśli znowu zostanie zdobyta przez przeciwnika,ponownie może stać się miejscem blokady spływu wiślanego.W 1812 teren dawnej twierdzy został obsadzony przez Francuzów;być może istniały tam jeszcze resztki dawnych umocnień.Resztki twierdzy rozebrano ostatecznie z okazji przeprowadzenia Przekopu Wisły pod koniec XIX wieku(1890-1895);część terenu dawnej twierdzy została zajęta przez infrastrukturę przekopu.Obecna Gdańska Głowa to nazwa wybudowanej w 1895 roku śluzy na Szkarpawie.Śluza odcina wody Wisły od Szkarpawy i znajduje się na obszarze Żuław Wiślanych(gmina Stegna).

Hymn Polski

Polska pieśń patriotyczna z 1797 roku,od 26 lutego 1927 oficjalny hymn państwowy Rzeczypospolitej Polskiej.
Historia hymnu
Pierwotnie hymn,jako Pieśń Legionów Polskich we Włoszech,został napisany przez Józefa Wybickiego.Autor melodii opartej na motywach ludowego mazurka(właściwie mazura)jest nieznany.Początkowo sądzono,że melodię tę skomponował książę Michał Kleofas Ogiński(twórca słynnego poloneza Pożegnanie ojczyzny),potem materiały archiwalne temu zaprzeczyły i do dziś najczęściej autorzy śpiewników i prac naukowych podają określenie"melodia ludowa"(a niektórzy dodają do tego asekuracyjny znak zapytania).Pieśń powstała w dniach 16-19 lipca 1797 we włoskim miasteczku Reggio nell'Emilia w Republice Cisalpińskiej(w dzisiejszych Włoszech).Pierwszy raz została wykonana publicznie 20 lipca 1797 roku.Tekst ogłoszono po raz pierwszy w Mantui w lutym 1799 w gazetce"Dekada Legionowa".Od samego początku z aplauzem została przyjęta przez Legiony Dąbrowskiego.Z początkiem 1798 znana była już we wszystkich zaborach.Śpiewana była podczas triumfalnego wjazdu gen.H.Dąbrowskiego i J.Wybickiego do Poznania 3 listopada 1806 r.podczas powstania listopadowego(1830),styczniowego(1863),przez Polaków na Wielkiej Emigracji,w czasie rewolucji 1905,I i II wojny światowej.Tekst Mazurka był tłumaczony przez poetów solidaryzujących się z walczącą Polską i znany był w 17 językach,m.in.niemieckim,francuskim,angielskim,rosyjskim,węgierskim,chorwackim,macedońskim,serbskim,słowackim,litewskim oraz żmudzkim.Podczas Wiosny Ludów(1848)Mazurek Dąbrowskiego śpiewany był na ulicach Wiednia,Berlina i Pragi,gdzie cieszył się szczególną popularnością.Mazurek Dąbrowskiego był wykorzystywany w utworach muzycznych.Jako jeden z pierwszych użył go Karol Kurpiński,który skomponował w 1821 fortepianową(organową)Fugę na jego temat.Fuga ta,zinstrumentowana przez autora,zabrzmiała pod jego batutą 1 stycznia 1831 roku w wykonaniu orkiestry Opery Warszawskiej.Ryszard Wagner wykorzystał melodię Mazurka w uwerturze Polonia skomponowanej po upadku powstania listopadowego.Grano ją pod okupacją niemiecką w czasie II wojny światowej,gdy zabronione było granie polskiego hymnu.W zmienionej postaci użyto muzyki hymnu w nazistowskim filmie propagandowym Powrót do ojczyzny(Heimkehr).Na melodię polskiego hymnu śpiewano na Śląsku popularną patriotyczną pieśń pt."Długo nasz Śląsk ukochany..."do słów śląskiego poety oraz pisarza Konstantego Damrota.W czasie powstania warszawskiego w 1944 roku węgierskie jednostki stacjonujące w Warszawie sympatyzowały z walczącymi Polakami.Orkiestra 5 węgierskiej dywizji rezerwowej odegrała dla warszawiaków Mazurka Dąbrowskiego na Ursynowie.
Wpływ polskiego hymnu na inne pieśni narodowe
Polski hymn narodowy stał się protoplastą dla innych słowiańskich hymnów i pieśni.Słowacy śpiewali:Hej,Slováci,ešte naša slovenská reč žije.Autorem w 1834 r.był Samo Tomášik,pastor luterański.Ten tytuł później został zamieniony przez Czechów na Hej,Slované.Pieśń stała się pieśnią wszystkich Słowian po zjeździe wszechsłowiańskim w 1848 roku w Pradze.Łużyczanie mają pieśń Hišće Serbstwo njezhubjene(Jeszcze Łużyce nie zginęły)napisaną przez Handrija Zejlera w 1845 r.na wzór Mazurka Dąbrowskiego,a Chorwaci pieśń Još Hrvatska ni propala(Jeszcze Chorwacja nie umarła)z 1833 autorstwa Ferdynanda Livadicia.Tekst ukraińskiego hymnu narodowego z 1863,zaczynającego się od słów Ще не вмерла Україна(Jeszcze nie umarła Ukraina),jest kolejnym przykładem,jak polska pieśń wyzwoleńcza,która stała się późniejszym oficjalnym hymnem narodowym,promieniowała na ludy ościenne.W czasie Powstania listopadowego 1831 roku Mazurek Dąbrowskiego zawędrował na Żmudź jako pieśń ludowa pt."Pieśń Żmudzinów teleszewskiego powiatu w wojnie r.1813".Do melodii polskiego hymnu napisano siedem zwrotek tekstu po żmudzku.
Pierwsza zwrotka w polskim tłumaczeniu brzmi:
"Jeszcze Polska nie zginęła,gdy Żmudzini żyją I Żmudź walkę rozpoczyna,gdy się w Polsce biją.Polacy z Rusią,ze Żmudzią i Litwą Wywalczą swobody tak świętą bitwą".
Tekst
Aktualna treść Tekst według pisowni rękopisu Wybickiego
Jeszcze Polska nie zginęła,Kiedy my żyjemy.Co nam obca przemoc wzięła,Szablą odbierzemy.
Marsz,marsz,Dąbrowski,Z ziemi włoskiej do Polski.Za twoim przewodem Złączym się z narodem.
Przejdziem Wisłę,przejdziem Wartę,Będziem Polakami.Dał nam przykład Bonaparte,Jak zwyciężać mamy.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Jak Czarniecki do Poznania Po szwedzkim zaborze,Dla ojczyzny ratowania Wrócim się przez morze.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Już tam ojciec do swej Basi Mówi zapłakany Słuchaj jeno,pono nasi Biją w tarabany.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Jeszcze Polska nie umarła,kiedy my żyjemy.Co nam obca moc wydarła,szablą odbijemy.
Marsz,marsz,Dąbrowski do Polski z ziemi włoski za Twoim przewodem złączem się z narodem.
Jak Czarnecki do Poznania wracał się przez morze dla ojczyzny ratowania po szwedzkim rozbiorze.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Przejdziem Wisłę przejdziem Wartę będziem Polakami dał nam przykład Bonaparte jak zwyciężać mamy.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Niemiec,Moskal nie osiędzie,gdy jąwszy pałasza,hasłem wszystkich zgoda będzie i ojczyzna nasza.
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Już tam ojciec do swej Basi mówi zapłakany:"słuchaj jeno,pono nasi biją w tarabany".
Marsz,marsz,Dąbrowski...
Na to wszystkich jedne głosy:"Dosyć tej niewoli mamy Racławickie Kosy,Kościuszkę,Bóg pozwoli".
Analiza tekstu
Pierwsza zwrotka hymnu nawiązuje do ostatniego rozbioru Polski.Po klęsce insurekcji kościuszkowskiej,w 1795 terytorium Rzeczypospolitej zostało całkowicie rozdzielone pomiędzy Rosję,Prusy i Austrię.Zwrotka wyraża zatem patriotyzm i wiarę w odzyskanie niepodległości.Po III rozbiorze Rzeczypospolitej znaczna liczba polskich żołnierzy wyemigrowała do Francji i Włoch.W styczniu 1797 generał Jan Henryk Dąbrowski na mocy umowy z rządem lombardzkim,w porozumieniu z Francuzami,utworzył Legiony Polskie.W refrenie autor,który współtworzył Legiony,wyraził nadzieję powrotu do Polski pod dowództwem gen.Dąbrowskiego.Nadzieja legionistów na powrót do Polski była jednak związana z walkami prowadzonymi pod zwierzchnictwem generała Napoleona Bonaparte,który już wówczas odnosił sukcesy wojskowe w północnych Włoszech,a kilka lat później rządził Francją.W drugiej zwrotce(a trzeciej zwrotce w rękopisie Wybickiego)hymnu autor wyraził przekonanie,iż z pomocą Bonapartego żołnierze podążając z zachodu poprzez rzekę Wartę i południa poprzez Wisłę byliby w stanie przywrócić niepodległą Polskę.Trzecia zwrotka(druga według oryginalnego rękopisu)nawiązuje do Stefana Czarnieckiego,dowódcy polskiego w czasie potopu szwedzkiego w XVII wieku.W oryginalnym rękopisie Wybickiego występuje czwarta zwrotka,której brak we współczesnym hymnie.W zwrotce tej autor doradza,iż jedynym warunkiem obronienia się przed dwoma największymi zaborcami,tj.Prusami(Niemiec) i Rosją(Moskal),będzie ogólnonarodowa zgoda.Czwarta zwrotka(piąta według rękopisu)stanowiła dla pozostających na emigracji legionistów obraz Polaków pozostających w Ojczyźnie i wysłuchujących tarabanu na znak zbliżających się polskich wojsk.W szóstej zwrotce(w rękopisie)Józef Wybicki nawiązał do Tadeusza Kościuszki,zwycięskiego dowódcy z bitwy pod Racławicami w czasie powstania w 1794 r.Wyraził również ufność w Opatrzność Bożą.Podsumowując,słowa Pieśni Legionów Polskich we Włoszech nawiązywały do wzniosłych wydarzeń z dziejów polskiego oręża oraz współczesnych zwierzchników wojskowych,w których pokładano nadzieję na powrót do Ojczyzny i odzyskanie niepodległości.
Często popełniane błędy
Wiele osób przeinacza drugi wers i zamiast...kiedy my żyjemy...śpiewa...póki my żyjemy....W oryginalnym tekście Wybickiego i obowiązującym tekście Hymnu jest forma kiedy i tylko ona jest poprawna.Innym często popełnianym błędem jest śpiewanie dwóch równych nut(dwóch ósemek)w miejscu,w którym pierwsza powinna być trzy razy dłuższa od drugiej(ósemka z kropką i szesnastka).Ósemka z szesnastką to rytm,który pokrywa się z sylabami"Je-szcze";"Nie zgi"(pierwsza sylaba od słowa"zginęła");"Kie-dy";"Co nam";"przemoc";"szablą";"Z zie-mi".

Mielnik

(biał.Мельнік)wieś w Polsce położona na Wysoczyźnie Drohiczyńskiej,w województwie podlaskim,w powiecie siemiatyckim,w gminie Mielnik.Miejscowość leży nad Bugiem.W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie białostockim.Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.Miejscowość jest siedzibą gminy Mielnik.
Historia
  • 1018-1022 południowy brzeg rzeki Bug w rejonie osady opanowuje Bolesław Chrobry.
  • 1044-1046 od piastowskiego księcia Kazimierza Odnowiciela okolice przejmuje książę kijowski Jarosław Mądry w zamian za pomoc w stłumieniu buntu wojewody mazowieckiego Miecława
  • 1240 wzmianka o przejściu przez Mielnik polsko-ruskiej wyprawy na Jaćwież.
  • 1260 książę halicki Wasylko Romanowicz modli się w cerkwi pw.Bogarodzicy przed wyprawą na Jaćwież.
  • 1323-1324 opanowanie ziemi drohickiej przez litewskiego księcia Giedymina.
  • 1350 okolice zostały zdobyte przez litewskiego księcia Kiejstuta
  • 1366 w umowie Kazimierza Wielkiego z Olgierdem,wzmiankowany jako gród litewski pod zarządem Kiejstuta
  • 1378 Kronikarz Wigand z Marburga opisał próbę oblężenia grodu przez krzyżackiego komtura Bałgi Teodoryka Elnera wracającego z wyprawy na Kamieniec Litewski.
  • 1379 wzmiankowany jako gród litewski
  • 1382 książę mazowiecki Janusz I Starszy wykorzystuje wojnę domową na Litwie między Kiejstutem i Jagiełłą i zajmuje gród
  • 1383 gród zajmuje Władysław Jagiełło.
  • 1391 Władysław Jagiełło nadał zamek księciu mazowieckiemu Januszowi I Starszemu.
  • ok.1408 przejęcie grodu przez litewskiego księcia Witolda
  • 1420 książę litewski Witold funduje kościół katolicki pod wezwaniami Bożego Ciała,Wniebowzięcia NMP,św.Mikołaja i Wszystkich Świętych.Kościół znajdował się na zamku dolnym i posiadał jedną nawę.
  • 1430-1444 Mielnik w rękach księcia mazowieckiego Bolesława IV warszawskiego
  • 1439 plebanem mielnickim był ks.Maciej z Turny
  • 1440,22 września nadanie miejskiego prawa chełmińskiego przez księcia czerskiego i warszawskiego Bolesława IV.W akcie tym król zezwolił miastu na posiadanie łaźni i postrzygalni.
  • 1444 gród kupuje od księcia Bolesława IV warszawskiego król Kazimierz IV Jagiellończyk
  • 1484 plebanem mielnickim był ksiądz Jan
  • 1501
    • 1 października Aleksander Jagiellończyk ustanowił w Mielniku dziedziczne wójtostwo,mianując na ten urząd Mikołaja Rychlika,który otrzymał dwór w Osłowie,młyn nad Mętną,jatkę i karczmy.
    • 23 października Aleksander Jagiellończyk i dygnitarze litewscy zatwierdzili akt Unii mielnickiej łączący Polskę i Litwę w jedno państwo poprzez osobę tego samego władcy wybranego na wspólnej elekcji.
    • 27 października zmiana prawa miejskiego na prawo magdeburskie przez króla Kazimierza Jagiellończyka.Przywilej zezwalał na targ w sobotę i trzy jarmarki roczne,w dniach 2 czerwca,1 listopada i 8 września.
  • 1506 Zygmunt I Stary na zamku oczekuje na polską koronę.
  • 1513
    • przez miesiąc na zamku mieszka król Zygmunt I Stary.
    • król nakazuje budowę w mieście katolickiego kościoła filialnego Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
  • 1520 stolica powiatu
  • 1545 na zamku więzieni są kniaziowie moskiewscy:Fiedor Owczyna,Jendriej Palecki,Michałko Oboleński.
  • 1545 drewniany skrzyniowy most przez rzekę Bug zostaje przekazany w opiekę po połowie mieszczanom Mielnika i Łosic
  • lata 40.XVI w.starosta mielnicki Nikodem Janowicz Świejko z Ciechanowca herbu Dąbrowa(herb szlachecki)(1537-1549)rozbudowuje zamek
  • 1551 częściowe rozebrano na zamku baszty i gotycką wieżę królewską,wznosząc na jej miejscu nowy renesansowy budynek dla króla.Wzmianka o moście przez Bug w pobliżu zamku.
  • 1554 po zniszczeniu mostu w Mielniku,król zezwolił Stanisławowi Tęczyńskiemu wybudować most przez Bug w Turnej co doprowadziło do omijania odbudowanego później mostu w Mielniku i upadku gospodarczego Mielnika.
  • 1566 stolica ziemi mielnickiej
  • 1569 inkorporacja do Korony Polskiej
  • 1580 miasto liczy około 1500 mieszkańców
  • 1618 ks.Stanisław Udrzycki konsekruje odbudowany kościół pw.Bożego Ciała
  • do 1646 prawosławna cerkiew w Mielniku przyjmuje unię
  • 1656,marzec wojska Bogusława Radziwiłła zajmują miasto,odzyskane wkrótce przez wojska królewskie
  • 1657,20-25 maja idący od Brześcia Szwedzi Gustawa Stenbocka i Węgrzy Jerzego Rakoczego palą miasto,zamek i kościół,który po odbudowie nosi nowe wezwanie Świętej Trójcy.Budowa nowego mostu w pobliżu Siemiatycz doprowadza do gospodarczego upadku miasto.W wyniku najazdów Szwedzkich,Siedmiogrodzkich i moskiewskich liczba ludności miasta spada o 68%,zabudowa została spalona doszczętnie.Liczba ludności wynosi około 450 osób.
  • ok.1710 budowa drewnianego kościoła pw.św.Rocha
  • 1776 budowa drewnianej cerkwi unickiej
  • 1795 miasto w zaborze pruskim
  • 1807 Napoleon Bonaparte po zwycięstwie nad Prusami oddaje miasto wraz z całym okręgiem zaborcy rosyjskiemu
  • 1821-1823 budowa murowanej cerkwi Narodzenia Matki Bożej(Przeczystej Bogurodzicy),unickiej
  • 1829 zniszczenie katolickiego kościoła św.Rocha
  • 1839 na mocy postanowień synodu połockiego parafia unicka w Mielniku przechodzi do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego
  • 1863 z inicjatywy władz rosyjskich zbudowana zostaje kaplica św.Aleksandra Newskiego upamiętniająca stłumienie powstania styczniowego
  • 1871 zamiana gotyckiego kościoła Świętej Trójcy na cerkiew Św.Ducha
  • 1915 pożar dawnego kościoła Świętej Trójcy;ruiny po 1918 przekazane parafii katolickiej
  • 1919 powrót po zaborach w granice Polski
  • 1920 zakończenie budowy katolickiego kościoła parafialnego pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego na miejscu kościoła św.Rocha
  • 1931 zniszczenie kaplicy prawosławnej św.Aleksandra Newskiego
  • 1934 utrata praw miejskich
  • 1939-1941 okupacja radziecka,wysiedlenie ludności na wschód
  • 1940 zamienienie kościoła Przemienienia Pańskiego na stołówkę dla Rosjan i zniszczenie wyposażenia
  • 1941–1944 okupacja niemiecka
  • 1953 utworzenie Mielnickich Zakładów Terenowych Przemysłu Materiałów Budowlanych
  • 1966 oddana została do użytku szkoła,tzw.tysiąclatka
Zabytki
  • Góra Zamkowa nad rzeką Bug,na której w średniowieczu zbudowano murowany zamek królewski,spalony w 1656 podczas potopu szwedzkiego.Miejsce zawarcia Unii mielnickiej z Litwinami;nr rej.23/A,Dec.Nr Kl.X-1/3/205/1966 z 07.03.1966 r.nr rej.23/A,Dec.535-1/6/81 z 06.10.1981 r.
  • Ruiny katolickiego kościoła parafialnego Świętej Trójcy(pierwotny gotycki kościół pod wezwaniem Bożego Ciała,N.P.Marii i św.Mikołaja)wzniesiony przed 1420 na terenie zamku dolnego.Zbudowany został w stylu późnogotyckim przez księcia Witolda.Orientowany na planie prostokąta.W XVI w.rozbudowany.Spalony w czasie wojen szwedzkich.Odbudowany w XVIII w.,gdy zmieniono wezwanie.W 1866 zamknięty przez władze rosyjskie i pięć lat później zaadaptowany na cerkiew prawosławną Świętego Ducha.Spalony w 1915.W 1929 powstał komitet chcący odbudować kościół(prac nie podjęto).Ruiny rozebrali Rosjanie w 1940,nr rej.A-107 z 24.01.1957.
  • Kościół parafialny Przemienienia Pańskiego z lat 1912-1920,w miejscu dawnego gotyckiego kościoła filialnego pod wezwaniem św.Rocha istniejącego w tym miejscu w latach 1513-1829.Orientowany,neobarokowy.W ołtarzu obraz z XVIII w.krucyfiks z wieku XVII,monstrancje barokowe z XVIII w.Ul.Brzeska;nr rej.A-32 z 26.09.2002 r.
  • Prawosławna cerkiew parafialna Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy(ul.Brzeska 93)z 1825,murowana,w stylu klasycystycznym(do 1839 należała do unitów).Poprzednio w tym miejscu stała cerkiew drewniana z 1551,niszczona przez pożary w 1614 i 1656;nr rej.598 z 17.04.1985.
  • Prawosławna kaplica cmentarna Opieki Matki Boskiej wzniesiona w 1776 jako unicka.Rozbudowana w 1985 poprzez dodanie niskiej wieżyczki-dzwonnicy.Orientowana.Drewniana,na planie prostokąta,nr rej.599 z 26.08.1985.
  • Synagoga żydowska z poł.XIX w.Murowana z cegły na rzucie prostokąta,otynkowana z babińcem.Pl.Kościuszki 1;nr rej.829 z 27.05.1997.
  • Plebania przy ul.Brzeskiej 69 z poł.XIX w.przebudowana w XX w.Murowana z cegły tynkowana,z gankiem,dach przekształcony;nr rej.301 z 25.11.1966.
  • układ przestrzenny z XV-XVI wieku,nr rej.477 z 17.12.1979.
Przyroda
Mielnik położony jest w Dolinie Bugu w obszarze chronionym krajobrazowo,w którym na tym odcinku w 1994 utworzono Nadbużański Park Krajobrazowy o powierzchni prawie 140 tys.ha.Teren na którym leży Mielnik,ma charakter falisto-pagórkowatej równiny,urozmaiconej wzgórzami moren czołowych,z których najwyższe to Góra Uszeście(rezerwat przyrody)o wysokości 204 m n.p.m.Mielnik znajduje się w mazowiecko-podlaskim regionie klimatycznym,gdzie przeważają wpływy klimatu kontynentalnego.Amplitudy temperatur są większe od przeciętnych,a klimat charakteryzuje się dość długim,wcześnie zaczynającym się latem oraz dłuższą niż przeciętnie zimą z niskimi temperaturami.Podczas kwietniowych i majowych nocy temperatura może spadać nawet do -7 C.
Gospodarka
W Mielniku działają Mielnickie Zakłady Kredowe.
Kultura i Sport
Każdego roku na początku lipca organizowane są„Dni Mielnika”,a w amfiteatrze„Topolina”na początku sierpnia odbywają się„Ogólnopolskie Prezentacje Kultury Mniejszości Narodowych Muzyczne Dialogi nad Bugiem”,na którym prezentowane są folklor,muzyka i pieśni różnych narodów.W końcu czerwca odbywają się w Mielniku„Ogólnopolskie Zawody Wędkarskie o Puchar Przewodniczącego NSZZ„Solidarność”.W Mielniku działa IV ligowa drużyna MKS„Mielnik”.Przez miejscowość przebiega Szlak bunkrów.Przy wjeździe do wsi od strony Osłowa znajduje się pomnikowa 120-letnia sosna zwyczajna.

Traktaty welawsko-bydgoskie

Dwa traktaty z 1657 roku,których głównym postanowieniem było zerwanie zależności lennych pomiędzy Rzecząpospolitą a Prusami Książęcymi i uzyskanie suwerenności dynastii Hohenzollernów na tym terytorium.Polska utraciła wpływ na politykę Prus i oddała im w lenno ziemię lęborsko-bytowską.
Na mocy traktatu,uzgodnionego ostatecznie 19 września i zaprzysiężonego 6 listopada 1657 r.przed kościołem jezuickim w Bydgoszczy:
  • Fryderyk Wilhelm i jego potomkowie w linii męskiej uzyskali suwerenność w Prusach Książęcych,zrywając tym samym wszelką zależność od Polski,
  • jedynym śladem dawnej zależności Prus Książęcych od Polski miało być odtąd składanie przez stany pruskie hołdu królowi polskiemu i Rzeczypospolitej w momencie obejmowania władzy przez nowego księcia w Prusach
  • po wymarciu Hohenzollernów Prusy Książęce miały wrócić do Polski,
  • elektor zawierał z Polską wieczyste przymierze na korzystnych dla siebie warunkach oraz przymierze wojskowe przeciwko Szwecji,
  • elektor uzyskał Drahim tytułem zastawu,ziemię lęborsko-bytowską(z miastami Lębork i Bytów)jako lenno oraz Elbląg na własność,pod warunkiem,że uda mu się go zdobyć własnymi siłami(był nadal w rękach szwedzkich)z zastrzeżeniem prawa wykupu dla Polski(ostatecznie elektorowi nie udało się zdobyć Elbląga)oraz wpłaty 400 tys.talarów.
Traktaty zaaprobowane przez Sejm w 1658.Potwierdzone przez pokój w Oliwie.

Iwan Wyhowski

Ukr.Іван Виговський(zm.16 marca 1664)szlachcic polski,pisarz wojska zaporoskiego,następnie hetman kozacki i w końcu wojewoda kijowski.W czasie powstania Chmielnickiego został w 1648,nad Żółtymi Wodami,wzięty do niewoli tatarskiej.Wykupiony przez Bohdana Chmielnickiego,został pisarzem generalnym wojska zaporoskiego,a następnie kierownikiem kancelarii hetmańskiej.Od 1657 w imieniu małoletniego syna Chmielnickiego Jerzego sprawował rządy na Ukrainie Naddnieprzańskiej.Był zwolennikiem porozumienia z Rzecząpospolitą Obojga Narodów,w 1658 zawarł w imieniu Hetmanatu unię hadziacką.Wcześniej(1 czerwca 1658)pokonał pod Połtawą oddziały prorosyjskiej opozycji(Martyn Puszkar,Jakiw Barabasz).W 1659 rozgromił armię rosyjską w bitwie pod Konotopem.Przeciwko postanowieniom unii hadziackiej wybuchło jednak wkrótce(z inspiracji Rosji)powstanie kozackie tzw.czerni,czyli miejscowego chłopstwa ruskiego,które doprowadziło w 1659 do odebrania hetmaństwa Wyhowskiemu.Buławę po nim przejął Jerzy Chmielnicki.Ożeniony z Aleną Statkiewicz,córką Bohdana Statkiewicza,senatora Wielkiego Księstwa Litewskiego.W 1660 został wojewodą kijowskim.Walczył pod Lubarem i pod Cudnowem.Oskarżony o knowania z Rosją przez rywalizującego z nim o przywództwo Pawła Teterę,został rozstrzelany przez wojsko koronne.Według Janusza Tazbira odbyło się to bez śledztwa i sądu.
Innego zdania był Eustachy Iwanowski,który napisał:
Roku 1664 w Korsuniu został rozstrzelanym Wyhowski,wojewoda Kijowski,nie przez Czarnieckiego,jak sądzą błędnie,ale z wyroku sądu wojennego.Zdaniem Zbigniewa Wójcika Wyhowski skłaniał się coraz wyraźniej ku Tatarom i Turkom,przy pomocy których spodziewał się uwolnić Ukrainę od Polaków i Rosjan.Pułkownik Sebastian Machowski wykonując rozkaz Jana Kazimierza(7 stycznia 1664),aby„żadnego respektu nie mając i braku osób nie czyniąc,sądzili i dekret[wyrok]swój zaraz do egzekucji skutecznej przywodzili,to przed oczyma mając,że gdyby albo oziębłość jaka w tym była,albo zwłoka zbyteczna nastąpiła,pewnie by ta konjuracyja[sprzysiężenie]z tych ludzi domowa wnet,ile w tych tu krajach już nie pierwsza rebellia,sensim urosła'"postąpił tak,że wraz z Teterą zwabili Wyhowskiego do Korsunia.Tutaj obaj żandarmi Rzeczypospolitej zainscenizowali parodię sądu,w wyniku którego Iwan Wyhowski,jeden z twórców unii hadziackiej,człowiek,któremu Rzeczpospolita bardzo dużo zawdzięczała i na którym wiele w swoim czasie zbudować zamierzała,został przez oddział egzekucyjny polski rozstrzelany(16 III).Musimy wyraźnie stwierdzić,że Machowski nie działał tu samowolnie,lecz do takiego rozwiązania sprawy miał całkowite pełnomocnictwo królewskie,działał więc w imieniu najwyższych władz Rzeczypospolitej.