czwartek, 9 marca 2017

Krystian Seibert

Ur.7 stycznia 1930 w Chorzowie zm.21 stycznia 2015 polski architekt i urbanista,wieloletni główny architekt Miasta Krakowa autor koncepcji urbanistycznych wielu miast w Polsce i za granicą.Projektant szeregu oryginalnych budowli,publicysta i wykładowca. 
Życiorys
Krystian Seibert urodził się w Chorzowie,7 stycznia 1930.Był synem Wilhelma Józefa Seiberta i Elżbiety(Elzy)Wandy z domu Oleś.Obydwoje rodzice wywodzili się z mniejszości austriackiej i niemieckiej ze Śląska i z okolic Krakowa.Ojciec,działacz PPS,spędził kilka lat w więzieniu we Wronkach w ramach politycznych działań wymierzonych przeciwko przedwojennej inteligencji.Krystian był absolwentem Politechniki Krakowskiej.Uzyskał dyplom I stopnia(1949-52)oraz dyplom magisterski z architektury i urbanistyki(1952-54).Uprawnienia budowlane uzyskał w 1958 r.Doktorat z wyróżnieniem w zakresie planowania urbanistycznego obronił w roku 1973 na Politechnice Krakowskiej.Miał czworo dzieci:dwie córki i dwóch synów.
Działalność zawodowa
Jeszcze jako student Krystian Seibert rozpoczął swoją karierę zawodową od projektów mieszkaniowych,następnie zainteresował się urbanistyką i budownictwem monumentalnym.Z biegiem czasu nabył rozległą praktykę w projektowaniu.Projekty autorstwa Krystiana Seiberta były zawsze oparte na analizach metodologicznych i dyskusjach zawodowych w skali kraju i regionu.Opracowywał schematy wykonywania planów przestrzennych i procesów planowania układu osadniczego oraz zagospodarowania i ochrony środowiska wielu miast.Jego pierwsze prace zawodowe były wykonane w zespole autorskim wspólnie z Jerzym Kozłowskim i Zbigniewem Wolakiem w pracowni urbanistycznej w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Krakowie.Krystian Seibert prowadząc zespół opracowywał plany miejscowe dla miast i szczegółowe plany osiedli mieszkaniowych oraz terenów przemysłowych i obszarów zielonych(1953-62).Zaprojektował i zrealizował w zespole kościół pw.Matki Boskiej Fatimskiej w Tarnowie(1957 r.)Wykonał szereg planów ogólnych i szczegółowych oraz projektów domów jednorodzinnych i obiektów sakralnych dla Tarnowa(1958 r.)oraz Zakopanego i Regionu Tatrzańskiego(1965 r.)Po dziesięciu latach wyjechał na kontrakt do Syrii,gdzie był konsultantem w zakresie urbanistyki i architektury(1962-65)oraz opracowywał plany ogólne miast,systemy komunikacji i szczegółowe plany osiedli mieszkaniowych,np.projekt rozbudowy Latakii 150 tys.miasta z terenami mieszkaniowymi,rekreacyjnymi i przemysłowymi(1966 r.)Był głównym projektantem Nowego Miasta Al-Saura(z arab.Rewolucja)na pustyni w Syrii przy tamie nad rzeką Eufrat plan ogólny miasta dla 100 tys.mieszkańców oraz szczegółowe plany wykonawcze(1966-68).Wykonał również projekt centralnej części Damaszku(1968 r.)Po powrocie do kraju Krystian Seibert pracował jako starszy wykładowca na Podyplomowym Studium Architektonicznym Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej(1968-71)oraz jako Główny i następnie Generalny Projektant Planu Ogólnego Krakowa i Krakowskiego Zespołu Miejskiego w Miejskiej Pracowni Urbanistycznej(1971-78).W tym okresie zaprojektował kościół w Klimontowie(1978 r.współpraca z M.Popławską).Był Głównym Architektem Krakowa i Dyrektorem Wydziału Architektury Zarządu Miejskiego.Wówczas stał się odpowiedzialny za techniczne i administracyjne sprawy rozwoju przestrzennego Krakowa(1978-83).Uczestniczył w dyskusjach organizacyjnych,jak np.w projekcie porozumienia między Krakowem a Norymbergą w sprawie budowy metra w Krakowie.Zainicjował zmiany w ruchu komunikacyjnym w Starym Mieście m.in.poprzez ograniczenie komunikacji samochodowej w obrębie Rynku Głównego w Krakowie.Jego pracą habilitacyjną była książka napisana w 1983 pt.„Plan Wielkiego Krakowa”,którą uważał za szczytowe osiągnięcie w swojej karierze zawodowej.Koncepcja Seiberta ujmuje wszystkie zjawiska zgodnie z zasadami myślenia urbanistycznego,które wymaga kompleksowego ujęcia wszystkich zjawisk i które,w różnorodności i złożoności uwarunkowań i potrzeb znajduje optymalną odpowiedź dla realizacji wielostronnych aspiracji współczesnego człowieka.Badano trzy typy rozwiązań urbanistycznych modeli:skoncentrowanych,pasmowych i satelitarnych.Zaprojektowany układ przestrzenny Krakowskiego Zespołu Miejskiego jest odzwierciedleniem propagowanych w latach 70 zasad pasmowo-węzłowego systemu sieci osadniczej kraju i linearnych systemów wielkich aglomeracji,bazujących na wykorzystaniu szybkich środków transportu zbiorowego,w tym metro.Na tych właśnie zasadach zaprojektowano w planie KZM pasmo północne(Tonie Nowa Huta) i południowe(Skawina Wieliczka Bodzanów)spięte obszarem śródmieścia.Plan ten został wyróżniony wieloma nagrodami,między innymi I Nagrodą Ministerstwa Gospodarki Komunalnej.Zaniechanie realizacji znacznych elementów tego planu jest niewątpliwie przyczyną niepełnej funkcjonalności układu Krakowa.W 1983 r.wyjechał do Australii na kontrakt z Ministerstwem Planowania i Architektury w stanie Victoria.Podjął pracę jako Główny Projektant następnie Manager i Dyrektor do spraw urbanistycznych(Urban Design)w Ministerstwie Planowania i Ochrony Środowiska w Melbourne.Kierował opracowaniem między innymi:planem strategicznym Melbourne(3,5-4,5 mln mieszkańców),planem regionalnym stanu Victoria,planem przekształcenia starych terenów portowych(Docklands)oraz projektem nowego centrum śródmiejskiego Southbank(1983-95).W 1995 r.Krystian Seibert został zaproszony do udziału w międzynarodowym konkursie na Głównego Architekta Rijadu.Zajął pierwsze miejsce i został zatrudniony jako Generalny Projektant Stolicy Arabii Saudyjskiej(Rijad).Działał pod auspicjami Wysokiej Komisji Królewskiej i był odpowiedzialny za wszystkie opracowania urbanistyczne i realizacyjne dla dynamicznie rozwijającej się stolicy,m.in.opracowanie planu strategicznego rozwoju Rijadu dla ok.6,5 mln mieszkańców do 2025 r.obejmujący wszystkie aspekty rozwojowe w tym zagadnienia socjoekonomiczne,środowiskowe,techniczne i transportowe oraz przestrzenne i architektoniczne(24 tomy),opracowanie założeń dla rewaloryzacji i ochrony wartości naturalnych wielkiej doliny Wadi Hanifa;współpracował przy opracowaniu koncepcji planu regionalnego dla centralnej części Arabii Saudyjskiej(1995-2007).W 2007 r.wrócił do Polski,aby włączyć się w nurt prac nad rozwojem miasta Krakowa,dostrzegając wiele zmian nie zawsze dobrych dla charakteru miasta.Był członkiem wielu stowarzyszeń zarówno w kraju jak i zagranicą:Stowarzyszenia Architektów Polskich(SARP)od 1963 r. i Planning Institute of Australia(PIA)od 1987 r.Członek honorowy Niemieckiego Instytutu Planowania i Rozwoju(DASL)w Monachium,Królewskiego Instytutu Planowania Urbanistycznego(RTPI)w Londynie.Był również członkiem Komitetów Roboczych Polskiej Akademii Nauk(PAN)w latach 1970-83.Był wiceprezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Urbanistów Polskich(TUP)w latach(1975-84).
Działalność akademicka
Starszy wykładowca,docent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej gościnny wykładowca na Uniwersytetach w Brisbane,Hamburgu,Hanowerze,Damaszku,Melbourne(1965-2000).
Nagrody i odznaczenia
Dr Krystian Seibert został odznaczony wieloma nagrodami i wyróżnieniami,między innymi:Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi,Srebrną Odznaką honorową„Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych”,Srebrnym odznaczeniem im.Janka Krasickiego,Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.Następnie dostał Nagrodę Brata Alberta za osiągnięcia w projektowaniu obiektów sakralnych,Nagrodę Miasta Krakowa oraz Alistair Hepburn Award australijską nagrodę urbanistów.
Autor: o Brak komentarzy:

Jan Mayzel

Ur.5 stycznia 1930 w Milanówku polski aktor teatralny,filmowy,sporadycznie w dubbingu.W 1955 r.ukończył PWST w Krakowie.Aktor występował w teatrach:Młodego Widza w Krakowie w latach 1955-1957,Powszechnym w Warszawie w latach 1957-1967,Komedia w Warszawie przez 1968-1984 i 1987-1990,Dramatycznym w Elblągu w latach 1984-1986,Dramatycznym w Warszawie w latach 1986-1987,Północnym w Warszawie 1990-1991.Jego żoną jest Zofia Merle,mieli syna Marcina(ur.21 kwietnia 1971,zm.2 lipca 2013).
Wybrana filmografia
Polski dubbing
Autor: o Brak komentarzy:

Izabella Olszewska

Ur.3 stycznia 1930 we wsi Wola Rzędzińska polska aktorka teatralna i filmowa,pedagog.Swą najsłynniejszą filmową kreację stworzyła w"Weselu"(1972 r.)Andrzeja Wajdy,gdzie zagrała Gospodynię.Niezapomniana jako Janina Chomińska w"Z biegiem lat,z biegiem dni..." 
Życiorys
Jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im.Ludwika Solskiego w Krakowie(dyplom w 1954 r.)Na teatralnej scenie zadebiutowała 24 lutego 1955 w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.W latach 1955-1957 była aktorką Teatru Ludowego w Krakowie,a w latach 1957-1990 Teatru Starego w Krakowie.Była wykładowczynią Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im.Ludwika Solskiego w Krakowie,a w latach 1975-1978 pełniła funkcję jej prorektora.W 1990 r.przeszła na emeryturę.Brała udział w wielu spektaklach Teatru Telewizji.Jest żoną aktora Tadeusza Jurasza,z którym ma córkę Martę,a bratową innego aktora Antoniego Jurasza.Mieszka w Cięcinie koło Żywca.
Kariera zawodowa
Filmografia
Autor: o Brak komentarzy:

Henryk Kukier

Ur.1 stycznia 1930 w Lublinie polski bokser,mistrz Europy,trzykrotny olimpijczyk.
Życiorys
Syn Franciszka.Walczył w wadze muszej.Czterokrotnie reprezentował Polskę na Mistrzostwach Europy.Największy sukces odniósł w pierwszym starcie podczas mistrzostw w Warszawie 1953 r.kiedy zdobył złoty medal.Dwa lata później w Berlinie Zach.1955 r.wywalczył medal brązowy.Występował także na mistrzostwach w Pradze 1957 r. i w Lucernie 1959 r.ale bez sukcesów.Trzy starty olimpijskie w Helsinkach 1952 r.Melbourne 1956 r. i Rzymie 1960 r.nie przyniosły Kukierowi powodzenia;za każdym razem odpadał po pierwszej walce.Sześciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski:w 1953,1954,1955,1956,1957 i 1960 r.a w 1952 r.był wicemistrzem.Wystąpił w pięściarskiej reprezentacji Polski 35 razy,wygrywając 25 walk i 10 walk przegrywając.W swojej karierze stoczył 256 walk,234 wygrał,1 zremisował i 21 przegrał.Walczył w barwach Lublinianki,CWKS Warszawa i Avii Świdnik w latach 1948–1961.W 1953 r.został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu.Po zakończeniu kariery był trenerem i działaczem sportowym.W 2000 r.otrzymał Nagrodę im.Aleksandra Rekszy.
Autor: o Brak komentarzy:

sobota, 4 marca 2017

Henryk Bułhak

Ur.1 stycznia 1930 w Wilnie polski historyk i bibliotekoznawca. 
Życiorys
W 1941 r.został deportowany na Syberię.Przebywał tam do kwietnia 1946 r.W latach 1949–1952 studiował historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.Tytuł zawodowy magistra uzyskał po ukończeniu Stu­dium Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Warszawskiego.Po studiach został zatrudniony w Zakładzie Starych Druków Biblioteki Narodowej.Od 1969 do 1973 r.pracował w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk.Był uczestnikiem seminarium Stanisława Herbsta.Stopień naukowy doktora uzyskał w 1978 r.pod kierunkiem Andrzeja Bartnickiego na podstawie pracy zatytułowanej Polska Francja.Studia z dziejów współpracy wojskowej w latach 1922–1936.Zajmuje się historią polityczną i wojskową okresu międzywojennego,ze szczegól­nym uwzględnieniem stosunków polsko-francuskich,polsko-rumuńskich i polsko-czeskich oraz historią dawnej książki i bibliotekoznawstwa.Jego dziećmi są historyk Władysław Bułhak i aktorka Ewa Konstancja Bułhak.W 2013 r.za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej w dziedzinie bibliotekoznawstwa,historii drukarstwa i dziejów książki,za działalność na rzecz zachowania dziedzictwa narodowego prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Autor: o Brak komentarzy:

Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina

UMFC dawniej Akademia Muzyczna im.Fryderyka Chopina w Warszawie,PWSM w Warszawie,Konserwatorium Muzyczne w Warszawie najstarsza i największa uczelnia muzyczna w Polsce,a także jedna z najstarszych w Europie.Posiada uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk muzycznych w zakresie dyrygentury,kompozycji i teorii muzyki,instrumentalistyki i wokalistyki. 
Historia
Uniwersytet swoją tradycję wywodzi ze Szkoły Głównej Muzyki założonej w 1810 r.przez Józefa Elsnera i Wojciecha Bogusławskiego. Od maja 1811 roku działała powołana przez Bogusławskiego przy Teatrze Narodowym Szkoła Dramatyczna dla aktorów i śpiewaków tego teatru,gdzie uczono m.in.muzyki instrumentalnej,śpiewu i tańca.Przemiany tej szkoły w uczelnię muzyczną dokonał Józef Elsner.Od 1821 r.szkoła działała jako Instytut Muzyki i Deklamacji(część Oddziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego),w 1826 r.podzielona na dwie instytucje:Szkołę Główną Muzyki(w ramach UW) i Szkołę Dramatyczną i Śpiewu(kształcenie podstawowe i średnie).Szkoła Główna Muzyki przestała istnieć wraz z zamknięciem przez władze rosyjskie Uniwersytetu Warszawskiego w 1831 r.(była to jedna z represji po powstaniu listopadowym).Kontynuacją działalności szkoły był założony w 1861 r.przez Apolinarego Kątskiego Instytut Muzyczny,który działał do 1918 r.następnie przekształcając się w Konserwatorium Państwowe.Ono z kolei po 1 września 1939 przyjęło nazwę Staatliche Musikschule in Warschau.Podczas powstania warszawskiego w 1944 r.został zburzony główny budynek uczelni przy mieszczący się przy ul.Okólnik 2.Po II wojnie światowej w 1946 r.szkoła otrzymała nazwę Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej,a zajęcia prowadzone były w pałacykach przy Alejach Ujazdowskich.W latach 40 jej prorektorem był prof.Faustyn Kulczycki.W 1962 r.szkoła otrzymała status akademicki,co dało jej możliwość wydawania dyplomów magistra sztuki na wszystkich kierunkach studiów.W roku 1955 został zorganizowany konkurs architektoniczny na koncepcję nowego budynku dla Akademii Muzycznej.Konkurs ten wygrała praca nr 62 wykonana przez zespół składający się z 4 osób:Witold Benedek,Stanisław Niewiadomski,Stefan Sienicki,Władysław Strumiłło.W latach 1960–1966 nastąpiła budowa obecnego gmachu uczelni przy ul.Okólnik 2 według projektu zespołu w składzie:Witold Benedek,Stefan Sienicki,Stanisław Niewiadomski i Władysław Strumiłło.W 1974 r.została powołana filia szkoły w Białymstoku mieszcząca się przy ul.Kawaleryjskiej 5,którą w 2007 r.przekształcono w Wydział Zamiejscowy.W 1979 r.szkoła przyjęła imię jednego z pierwszych jej uczniów Fryderyka Chopina,stając się oficjalnie Akademią Muzyczną.Ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 roku uczelnia otrzymała aktualną nazwę.
Wydziały
  • Wydział I Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki
  • Wydział II Fortepianu,Klawesynu i Organów
  • Wydział III Instrumentalny
  • Wydział IV Wokalno-Aktorski
  • Wydział V Dyrygentury Chóralnej,Edukacji Muzycznej,Muzyki Kościelnej,Rytmiki i Tańca
  • Wydział VI Reżyserii Dźwięku
  • Wydział VII Instrumentalno-Pedagogiczny w Białymstoku
Jednostki ogólno uczelniane i międzywydziałowe
  • Międzywydziałowa Katedra Psychologii Muzyki(kierownik Barbara Kamińska)
  • Biblioteka Główna UMFC
    • Czytelnia
    • Wypożyczalnia
    • Fonoteka
  • Biuro Promocji i Współpracy Zagranicznej
  • Biuro Koncertowe
  • Uczelniany Ośrodek Informatyczny
  • Wydawnictwo UMFC
Zespoły Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina
Orkiestra Symfoniczna UMFC
Chór Mieszany UMFC
Chopin Academia Orchestra
Międzyuczelniana Orkiestra Barokowa
Big-Band UMFC
  • Kierownictwo artystyczne Piotr Kostrzewa
Warszawski Chór Chłopięcy i Męski przy UMFC
Kameralny zespół wokalny Chopin Vocal Consort
Warszawscy Soliści Concerto Avenna
Dyrektorzy i rektorzy
Dyrektorzy Szkoły Dramatycznej w Warszawie(1810−1821)
Dyrektorzy Szkoły Publicznej Muzyki Elementarnej/Instytutu Muzyki i Deklamacji(1821−1826)
Dyrektorzy Szkoły Głównej Muzyki w Warszawie(1826−1830)
Dyrektorzy Instytutu Muzycznego Warszawskiego(1861−1918)
Rektorzy Państwowego Konserwatorium Warszawskiego(1919−1930)
Rektorzy Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie(1930−1939)
Dyrektorzy Staatliche Musikschule in Warschau(1940−1944)
Rektorzy Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie(1945−1979)
Rektorzy Akademii Muzycznej im.Fryderyka Chopina w Warszawie(1979−2008)
Rektorzy Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina(od 2008 r.)
Władze uczelni(kadencja 2016-2020)
  • JM Rektor prof.zw.dr hab.Klaudiusz Baran
  • Prorektor ds.studenckich i dydaktyki prof.UMFC dr hab.Aleksander Kościów
  • Prorektor ds.nauki prof.zw.dr hab.Paweł Łukaszewski
  • Prorektor ds.zagranicznych prof.UMFC dr hab.Paweł Gusnar
Autor: o Brak komentarzy:

Pomnik Żołnierza Polskiego w Grudziądzu

Zwany również Pomnikiem Niepodległości.Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę i po późniejszym powrocie Grudziądza do Rzeczypospolitej 23 stycznia 1920 r.jednym z pierwszych spontanicznych działań społeczeństwa było usunięcie niemieckich pomników wznoszących się w newralgicznych punktach miasta.Po paru z nich pozostały puste cokoły,które zamierzano wykorzystać w przyszłości.W 1925 r.z inicjatywy Towarzystwa Upiększania Miasta zaadaptowano cokół pomnika Otto von Bismarcka z 1912 r.przy pl.23 Stycznia,przekształcając go niewielkimi środkami poprzez umieszczenie godła państwowego i tablicy ze stosownym napisem w skromny pomnik Nieznanego Żołnierza.Było to jednak rozwiązanie o charakterze doraźnym,myślano już bowiem o formie bardziej okazałej,stosownej dla miasta będącego siedzibą ważnego garnizonu.W tym celu postanowiono wykorzystać cokół po pomniku cesarza Wilhelma I,stojącym pośrodku Rynku od 1911 r.W 1927 r.powołano społeczny komitet budowy,którego przewodniczącym został przewodniczący Rady Miejskiej mecenas Julian Szychowski.Pomnik zaprojektował Stanisław Jackowski z Warszawy(autor znanego stołecznego pomnika Jana Kilińskiego),a odsłonięcie odbyło się 30 listopada 1930 r.dla uczczenia 10 rocznicy powrotu Pomorza do Polski i 100 rocznicy wybuchu powstania listopadowego.Połączenie dynamicznego posągu żołnierza dzierżącego sztandar zwycięstwa i starego cokołu okazało się nie tylko zabiegiem głęboko symbolicznym,ale i udanym pod względem kompozycyjnym."Pomnik Żołnierza Polskiego,uosabiającego Wolność i Niepodległość"z miejsca zyskał ogromną popularność i stał się ośrodkiem manifestacji patriotycznych(nawiasem mówiąc,mianem Pomnika Niepodległości określano również popiersie marszałka Józefa Piłsudskiego,odsłonięte w 1933 r.w pobliżu dworca kolejowego).Zdaje się,że nie wykorzystano jednak zaskakującej cechy cokołu,który w założeniu był połączony z dekoracyjnym wodotryskiem.Dotychczasowy pomnik przy pl.23 Stycznia rozebrano.Monument na Rynku,podobnie jak inne polskie pomniki,został zburzony wraz z pruskim cokołem już w pierwszych dniach hitlerowskiej okupacji w 1939 r.Po zakończeniu wojny,mimo oczekiwań społeczeństwa,długo nie mógł doczekać się przywrócenia.Ze stosowną inicjatywą publiczną wystąpiło w 1979 r.Koło Wychowanków Średnich Szkół Grudziądza z lat 1920-1939,jednak dopiero ponowna inicjatywa,powzięta 1982 r.w porozumieniu z Grudziądzkim Towarzystwem Kultury spotkała się z akceptacją władz miejskich,politycznych i wojskowych.Po dłuższych staraniach,11 października 1986 r.odsłonięto jako pomnik Żołnierza Polskiego jego replikę autorstwa Eweliny i Henryka Siwickich z Torunia.Na nowo zaprojektowanym kanciastym cokole,na którym umieszczono brązowy kartusz z napisem:"Nie zginęła i nigdy nie zginie".Dopiero w 1990 r.udało się umieścić brązową tablicę informująca o historii monumentu.W 2010 roku w ramach przywracania historycznego wyglądu Rynkowi Pomnik Żołnierza Polskiego został ustawiony na nowym cokole,wyglądem zbliżonym do przedwojennego.
Autor: o Brak komentarzy:
Subskrybuj: Posty (Atom)