Wacław Sierakowski

(ur.1788 r.w Kamieńcu Podolskim,zm.1839 r.w Płocku)polski dowódca wojskowy,generał brygady powstania listopadowego.Służbę wojskową rozpoczął w roku 1809 w 15 pułku jazdy armii Księstwa Warszawskiego.Jako adiutant polowy gen.Izydora Krasińskiego walczył w kampanii moskiewskiej 1812-1813 i saskiej.Ranny w bitwie pod Lipskiem dostał się do niewoli rosyjskiej.Uwolniony w 1814 r.w stopniu majora wszedł do armii Królestwa Polskiego.Wkrótce szef sztabu 2 Dywizji Piechoty.Od 1819 r.dowódca 2 pułku piechoty. Pułkownik z 1820 r.Skazany sądownie za nadużycia finansowe.Ułaskawiony przez księcia Konstantego i w 1824 r.zdymisjonowany.Po wybuchu powstania listopadowego zgłosił się do służby.Szef sztabu prawego brzegu Wisły.Jako dowódca 17 pułku piechoty walczył w licznych bitwach.Szef sztabu gen.Henryka Dembińskiego podczas jego wyprawy na Litwę.Generał z sierpnia 1831 r.na stanowisku dowódcy Brygady Piechoty.Potem przez 2 dni gubernator Warszawy walczącej przeciwko armii feldmarszałka Iwana Paskiewicza.Po kapitulacji podał się do dymisji.Represjonowany nie był.Mieszkał w okolicach Lipna.Zmarł i pochowany w Płocku.Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w pierwszym stopniu rytu("uczeń")w 1820 roku.

Konstanty Bogumił Malcz

(ur.w 1799 r.w Warszawie,zm.w 1839 r.tamże)adwokat warszawski.Był synem Konstantego Bogumiła(1767-1809),lekarza pochodzącego z Saksonii i Anny Bandau(1775-1811),córki sławnego złotnika warszawskiego Jana Jerzego Bandau,ewangelików,rodzonym bratem znanego lekarza Jana Malcza i złotnika Karola Filipa Malcza.Konstanty ukończył Liceum Warszawskie i zapisał się na Uniwersytet Warszawski na studia prawnicze.W roku 1823 uzyskał magisterium obojga praw i zaczął działalność adwokacką.Od r.1824 był adwokatem przy Trybunale Cywilnym,potem przy Sądzie Apelacyjnym,sprawując jednocześnie tę funkcję przy Sądzie Konsystorskim obu wyznań ewangelickich.Był także czynnym członkiem Rady Kościelnej warszawskiej parafii luterańskiej pw.Św.Trójcy.Podczas powstania listopadowego otrzymał ważne zadanie zbadania papierów tajnej policji w.ks.Konstantego.Żonaty z Julią Barczewską(1816-1882)miał z nią syna Ludwika(1838-1920),lekarza,muzyka i kompozytora.Pochowany obok ojca i stryjów,Ehrenfrieda i Karola Augusta,obu z zawodu aptekarzy,na cmentarzu ewangelickim w Warszawie(Al1 nr 6).

Józef Marceli Dzięcielski

Herbu Jastrzębiec(ur.w 1768 r.zm.w 1839 r.)biskup rzymskokatolicki,biskup pomocniczy kujawski w latach 1819–1825,biskup diecezjalny lubelski w latach 1825–1839,od 1827 r.senator Królestwa Polskiego.Przeniósł katedrę wraz z kapitułą z Krasnegostawu do Lublina.W 1828 r.był członkiem Sądu Sejmowego mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu.W 1829 r.został kawalerem Orderu Świętego Stanisława I klasy.

Łukasz Biegański

(ur.w 1755 r.w Młynowicach k.Tarnopola,zm.w 1839 r.w Warszawie)generał dywizji armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.Ziemianin tatarskiego pochodzenia.
Życiorys
Od 1774 r.w wojsku koronnym,w 1782 r.chorąży.Był uczestnikiem powstania 1794 r. i zarazem adiutantem Tadeusza Kościuszki w stopniu majora.Po bitwie pod Maciejowicami wraz z Kościuszką dostał się do niewoli rosyjskiej.Od 1807 r.przyjęty do armii Księstwa Warszawskiego w stopniu pułkownika.W końcu tego roku otrzymał awans na generała.W 1808 roku był majorem dywizji w 1 Dywizji.W 1809 r.walczył przeciwko Austriakom jako dowódca liniowy.W 1812 r.był komendantem Warszawy,podczas kampanii moskiewskiej.W 1813 r.aresztowany po kapitulacji Warszawy.Następnie służył w armii Królestwa Polskiego.W latach 1814-1831 dyrektor Komisariatu Ubiorczego armii Królestwa Polskiego.W 1830 roku odznaczony Znakiem Honorowym za 35 lat służby.W 1831 roku skierowany w stan spoczynku z jednoczesną nominacją na generała dywizji.Osiadł w Warszawie,gdzie zmarł.Za udział w powstaniu nie był represjonowany przez Rosjan.Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w trzecim stopniu rytu(Mistrz).Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy z nadania Aleksandra I Romanowa.

Konstancja Biernacka

Konstancja z Małachowskich Biernacka(ur.w 1773 r.w Działyniu,zm.w grudniu 1839 r.w Małkowie)polska pisarka.
Życiorys
Konstancja Biernacka była córką Antoniego Małachowskiego,wojewody mazowieckiego i Katarzyny z Działyńskich,wojewodzianki gnieźnieńskiej.Około 1794 r.została trzecią żoną starszego od niej o 33 lata kasztelana sieradzkiego Pawła Biernackiego i zamieszkała w Parzenicach pod Piotrkowem,a później w Bartochowie.Związana była ze swym stryjem,twórcą Konstytucji 3 maja Stanisławem Małachowskim,z którym utrzymywała stałą korespondencję i bezpośrednie kontakty.Wybrała trafnie miejsce na rezydencję jej syna Stanisława w Małkowie,gdzie następnie zamieszkała.Zgromadziła cenny księgozbiór,kolekcjonowała pamiątki przeszłości,które jednak uległy rozproszeniu.Ocalało tylko kilkadziesiąt książek w języku francuskim należących obecnie do zbiorów muzealnych.Była autorką książek dla dzieci.W 1816 r.opublikowała Podróż z Włodawy do Gdańska i z powrotem do Nieborowa,gdzie w formie 32 listów opisała walory krajoznawcze przemierzanego w powozie kraju.W 1821 r.wydała Opis stu nagród pięcioletniego Pawlunia ofiarowane ku zabawie jego rówieśnikom.Utwór ten jest opisem faktycznych zdarzeń,które miały miejsce w Bartochowie i spełniał rolę elementarza ułatwiającego naukę czytania.Ukazał się w kilku wydaniach,a dochód z tego tytułu został przeznaczony dla klasztoru ss.miłosierdzia w Sandomierzu.W 1829 r.ukazały się dwa tomy pierwowzoru encyklopedii dziecięcej Rozmowy Pawlunia z Babunią.Została pochowana w Warcie,gdzie w klasztorze Bernardynów wisi ufundowana przez synów i wnuków pamiątkowa tablica.

Józef Niemojewski

Herbu Rola(ur.4 lipca 1769 w Śremie,zm.16 lipca 1839 w Rokitnicy)generał brygady Armii Księstwa Warszawskiego,generał major województwa poznańskiego w czasie powstania kościuszkowskiego,wybrany na to stanowisko przez szlachtę 21 sierpnia 1794,starosta śremski.Jego żoną była Elżbieta Bojanowska.Syn Antoniego Niemojewskiego(1743-1797),kanonika katedralnego poznańskiego.Prawnuk Andrzeja Ignacego Niemojewskiego(zm.1701 r.)kasztelana bydgoskiego.Studiował na Leopoldinum we Wrocławiu.W 1787 r.jako junkier wstąpił do pruskiego pułku lejbhuzarów.W 1790 r.awansował na porucznika.Odkupił od Ignacego Bnińskiego stopień rotmistrza 1.Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej.Po objęciu rządów przez konfederację targowicką podał się do dymisji.Był jednym z organizatorów konspiracji,która przygotowała wybuch insurekcji kościuszkowskiej w Wielkopolsce.Tadeusz Kościuszko mianował go generałem majorem milicji poznańskiej.Po wystąpieniu gen.Dionizego Mniewskiego na Kujawach,proklamował w Kościanie i Gąbinie powstanie miejscowej szlachty przeciwko Prusakom.31 sierpnia pod Kościanem zniósł 600.osobowy oddział wojsk pruskich gen.Mansteina.13 września wyparł Prusaków z Kcyni.Pod koniec września połączył się z dywizją gen.Jana Henryka Dąbrowskiego.Uhonorowany przesłaną mu przez Kościuszkę obrączką z napisem Ojczyzna Obrońcy swemu(numer 30).Wziął udział w zdobyciu Bydgoszczy.W czasie obrony Pragi osłaniał most na Wiśle.W Radoszycach wziął dymisję z wojska i udał się do Francji z listem polecającym do władz francuskich.Mianowany szefem III batalionu 2 Legii,stacjonującym w Mediolanie.Był jednym z członków Towarzystwa Handlu Czarnomorskiego,założonego przez jakobinów polskich.Osiągnął IV stopień wtajemniczenia masońskiego.Należał do loży Zum Goldenem Leuchter,a w 1805 r.został współzałożycielem loży Świątynia Mądrości.18 listopada 1806 cesarz Napoleon I Bonaparte potwierdził nominację Niemojewskiego na generała brygady.Mianowany komendantem wojskowym departamentu poznańskiego,z misją przeprowadzenia rekrutacji do Wojska Polskiego.Na czele brygady składającej się z 1. i 2 Pułków Piechoty wziął udział w szturmie Tczewa,za co został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari.Na czele 1.Pułku Kawalerii Narodowej,Strzelców Poznańskich i Kawalerii Płockiej służył w korpusie obserwacyjnym gen.Józefa Zajączka.W czasie wojny polsko-austriackiej w 1809 r.został komendantem wojskowym departamentu łomżyńskiego.Po wyzwoleniu Galicji został komendantem departamentu lubelskiego.W czasie wojny 1812 r.został dowódcą 15.Brygady Kawalerii w straży przedniej Joachima Murata.Ciężko ranny w początkach kampanii,został z niej praktycznie wyłączony.Odznaczony Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.W 1817 roku był marszałkiem sejmikowym powiatu kieleckiego województwa krakowskiego.Zmarł w Rokitnicy 16 lipca 1839 r. i został pochowany na cmentarzu przykościelnym w pobliskiej Świedziebni.

Seweryn Krzyżanowski

(ur.14 lipca 1787 w Parchamówce na Naddnieprzańskiej Ukrainie,zm.1 lipca 1839 w Tobolsku)podpułkownik Wojsk Polskich,przywódca Towarzystwa Patriotycznego.W 1808 r.wstąpił do 4 pułku Legii Nadwiślańskiej w armii Księstwa Warszawskiego.W latach 1809-1811 odbył kampanię w Hiszpanii.Na wniosek księcia Józefa Poniatowskiego odznaczony krzyżem Orderu Virtuti Militari.Wziął udział w 1812 r.w kampanii w Rosji.Uczestniczył w bitwie nad Berezyną.W 1813 r.bronił twierdzy Spandau pod Berlinem.12 października dostał krzyż kawalerski Legii Honorowej.Wziął udział w bitwie pod Lipskiem.W 1814 r.uczestniczył w walkach we Francji.27 września 1817 został dowódcą szwadronu w Pułku Strzelców Konnych Gwardii.W 1825 r.został podpułkownikiem.Był wolnomularzem.Należał do loży Tarcza Północy.Jesienią 1822 r.po aresztowaniu Waleriana Łukasińskiego stanął na czele konspiracyjnego Towarzystwa Patriotycznego.W 1824 r.w Kijowie nawiązał kontakty ze Związkiem Południowym(późniejszymi dekabrystami).20 lutego 1826 został aresztowany.Został wraz ze współpracownikami oskarżony o zdradę stanu przed sądem sejmowym.Sąd oczyścił go z najcięższych zarzutów,jednak za przynależność do organizacji tajnych skazał go na 3 lata i 3 miesiące więzienia.2 lipca 1828 cesarz Mikołaj I przedłużył mu wyrok bezterminowo i umieścił go w Twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu.18 lutego 1830 został zesłany do guberni tobolskiej.