Jerzy Próchnicki

Ur.20 kwietnia 1930 w Ozorkowie,zm. 4 lutego 2016 w Warszawie polski aktor teatralny i filmowy.

Życiorys

Urodził się w Ozorkowie,przez całe dorosłe życie był związany z warszawskim Marymontem.Zadebiutował w 1953 r.w spektaklu"Poemat pedagogiczny".Występował m.in.w Teatrze Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze w latach 1953-1954, Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu w latach 1954–1955,Teatrze Ziemi Mazowieckiej(od 1978 r.T.Popularnym)w Warszawie w latach 1956-1987.Ostatni raz w teatrze wystąpił w 1990 r.Pierwszy występ filmowy Jerzego Próchnickiego to rola w etiudzie filmowej pt."Filozof",wyprodukowanej przez PWSFTviT.Zagrał również w kolejnej etiudzie z 1963 r.zatytułowanej"Opowiadanie niemoralne".Pierwszym filmem kinowym w dorobku Jerzego Próchnickiego był film pt."Długa noc"(reż.Janusz Nasfeter),który wszedł do kin dopiero w 1989 r.Potem zagrał wiele ról filmowych i serialowych.W ostatnich latach występował w serialu"M jak miłość".Udzielał się także w teatrze.Na swoim koncie ma też gościnne występy w serialach:"Polskie drogi","Dom","Klan","Kryminalni" i "Plebania".10 lutego 2016 został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.

Filmografia

Rok	Tytuł	Rola	Uwagi
1961	"Filozof"	wartownik	etiuda,reżyseria:Jan Budkiewicz
1963	"Opowiadanie niemoralne"		etiuda,reżyseria:Jan Budkiewicz
1967	"Długa noc"		film wojenny,reżyseria:Janusz Nasfeter
1968	"Pożarowisko"	gość Rojeckich	horror,reżyseria:Ryszard Ber
1969	"Polowanie na muchy"	gość w Nieporęcie	film komediowy,reżyseria:Andrzej Wajda
1970	"Krajobraz po bitwie"	więzień	film wojenny,reżyseria:Andrzej Wajda
1970	"Brzezina"	Żyd	film dramatyczny,reżyseria:Andrzej Wajda
1971	"Dekameron 40 czyli cudowne przytrafienie pewnego nieboszczyka"	mężczyzna	film komediowy,reżyseria:Jan Budkiewicz
1972	"Trzeba zabić tę miłość"	mężczyzna prowadzący Andrzeja do przewodniczącego komisji	film psychologiczny,reżyseria:Janusz Morgenstern
1976	"Polskie drogi"	Niemiec rzucający nocnikiem z okna(odcinek:2)	serial telewizyjny,reżyseria:Janusz Morgenstern
1976	"Olśnienie"	technik naprawiający telewizor Skowronka	film obyczajowy,reżyseria:Jan Budkiewicz
1977	"Śmierć prezydenta"	poseł prawicy	film biograficzny,reżyseria:Jerzy Kawalerowicz
1977	"Rekord świata"	działacz sportowy	film obyczajowy,reżyseria:Filip Bajon
1978	"Okruch lustra"	mężczyzna	film obyczajowy,reżyseria:Andrzej Zajączkowski
1978	"Do krwi ostatniej..."	oficer II korpusu	film wojenny,reżyseria:Jerzy Hoffman
1978	"Do krwi ostatniej..."	oficer II korpusu	serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Hoffman
1978	"...Gdziekolwiek jesteś panie prezydencie..."	Adam Próchnik	film historyczny,reżyseria:Andrzej Trzos-Rastawiecki
1979	"Tajemnica Enigmy"	kolejarz(odcinek:2)	serial telewizyjny,reżyseria:Roman Wionczek
1980-1982,1996	"Dom"	Walenciak,pracownik FSO i robotnik w fabryce Jędrysa(odcinki:1,11,13)	serial telewizyjny,reżyseria:Jan Łomnicki
1980	"Zamach stanu"	działacz PSL„Wyzwolenie”	film historyczny,reżyseria:Ryszard Filipski
1980	"Constans"	mężczyzna	film dramatyczny,reżyseria:Krzysztof Zanussi
1981	"Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy"	kupiec w piwiarni(odcinek:3)	serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1984	"Lato leśnych ludzi"	(odcinek:5)	serial telewizyjny,reżyseria:Władysław Ślesicki
1985	"111 dni letargu"		film dramatyczny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1986	"Kryptonim„Turyści”"	oficer kontrwywiadu(odcinki:1,3)	serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Obłamski
1987	"Rzeka kłamstwa"	(odcinek:6)	serial telewizyjny,reżyseria:Jan Łomnicki
1987	"Jedenaste przykazanie"	mieszkaniec wsi	film psychologiczny,reżyseria:Janusz Kondratiuk
1989	"Odbicia"	dyrektor na studiach zaocznych(odcinki:3,4)	serial telewizyjny,reżyseria:Jakub Ruciński
1989	"Lawa"	gość na balu u Senatora	film poetycki,reżyseria:Tadeusz Konwicki
1990	"Eminent domain"	członek biura politycznego PZPR	film polityczny,reżyseria:John Irvin
1990	"Jan Kiliński"	mężczyzna	film biograficzny,reżyseria:Marian Kubera
1991	"Rozmowy kontrolowane"	żołnierz wyrzucający śmieci	film komediowy,reżyseria:Sylwester Chęciński
1991	"Spokojny żywot"	chirurg	film kryminalny,reżyseria:Filip Bajon
1994	"Spółka rodzinna"	pan prezydent(odcinek:10)	serial telewizyjny,reżyseria:Jerzy Sztwiertnia
1994	"Bank nie z tej ziemi"	drwal(odcinek:12)	serial telewizyjny,reżyseria:Paweł Sala
1995	"Pułkownik Kwiatkowski"	mężczyzna	film komediowy,reżyseria:Kazimierz Kutz
1995	"Docteur Semmelweis"	członek komisji	film biograficzny,reżyseria:Roger Andrieux
1995	"Nowe przygody Madeline"	(polski dubbing)	serial animowany,reżyseria dubbingu:Ilona Kuśmierska
1996	"Ekstradycja"	bosman(odcinek:1,sezon:2)	serial telewizyjny,reżyseria:Wojciech Wójcik
1997	"Bandyta"	pielęgniarz	film sensacyjny,reżyseria:Maciej Dejczer
1999	"Dług"	mężczyzna kupujący samochód	film dramatyczny,reżyseria:Krzysztof Krauze
2000-2001	"Klan"	działacz Stowarzyszenia Przyjaciół Kresów	serial telewizyjny,reżyseria:różni
2001	"Marszałek Piłsudski"	(odcinek:5)	serial telewizyjny,reżyseria:Andrzej Trzos-Rastawiecki
2003	"Zaleporaxin"	klient	etiuda,reżyseria:Zbigniew Bzymek
2004-2013	"M jak miłość"	Włodzimierz Kisiel(odcinki:260-1014)	serial telewizyjny,reżyseria:różni
2004	"Kryminalni"	emerytowany właściciel psa(odcinek:1)	serial telewizyjny,reżyseria:Ryszard Zatorski
2004	"Korytarz"	pan Mirek	etiuda,reżyseria:Anna Jadowska
2004	"Mój Nikifor"	portier w Zachęcie	film biograficzny,reżyseria:Krzysztof Krauze
2005	"Tulipany"	staruszek	film obyczajowy,reżyseria:Jacek Borcuch
2005-2006	"Plebania"	uczestnik kursu tańca i członek rady parafialnej(odcinki:540,722)	serial telewizyjny,reżyseria:różni

 

Stanisław Poburka

Ur.19 kwietnia 1930 w Mikulińcach polski siatkarz i trener siatkówki,m.in.trener żeńskiej reprezentacji Polski,z którą zdobył brązowe medale mistrzostw świata(1962 r.) i igrzysk olimpijskich(1964 r.)oraz wicemistrzostwo Europy w 1963 r.

Życiorys

Jako zawodnik Wisły Kraków wywalczył brązowy medal mistrzostw Polski w 1946 r.w 1949 r.był zawodnikiem Olszy Kraków,w 1950 r.Kolejarza Kraków.Również w 1950 r.dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski.Pierwsze sukcesy trenerskie osiągnął z męską drużyną CWKS Warszawa(następnie Legii Warszawa),zdobywając brązowy medal mistrzostw Polski w 1955 r.wicemistrzostwo Polski w 1956,1957,1958 i 1959 r.ponownie brązowe medale mistrzostw Polski w 1960 i 1961 r.W 1963 r.zdobył także wicemistrzostwo.W 1962 r.został trenerem reprezentacji Polski seniorek i poprowadził tę drużynę do brązowego medalu mistrzostw świata w 1962 r.wicemistrzostwa Europy w 1963 r. i brązowego medalu igrzysk olimpijskich w 1964 r.Jesienią 1965 r.zastąpił go na stanowisku trenera Benedykt Krysik.W kolejnych latach prowadził żeńską reprezentację Meksyku,z którą zajął siódme miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w 1968 r.W latach 70 został trenerem żeńskiej drużyny Wisły Kraków.Zdobył z nią wicemistrzostwo Polski w 1976 r. i 1977. W 1980 został ponownie trenerem reprezentacji Polski seniorek, poprowadził ją w udanych kwalifikacjach do mistrzostw Europy w 1981 r.ale w czerwcu 1981 r.zrezygnował z prowadzenia kadry(zastąpił go Andrzej Dulski).W sezonie 1984/1985 ponownie był trenerem żeńskiej drużyny Wisły Kraków,zdobywając wicemistrzostwo Polski.

Jan Ciechanowski(historyk)

Jan Mieczysław Ciechanowski pseud.Jastrząb(ur.16 kwietnia 1930 w Warszawie,zm.13 stycznia 2016 w Londynie)polski historyk,nauczyciel akademicki,profesor nauk humanistycznych,powstaniec warszawski,od 1946 r.na emigracji w Wielkiej Brytanii.

Życiorys

Był synem Bolesława Ciechanowskiego.W 1943 r.został żołnierzem Armii Krajowej w zgrupowaniu„Siekiera”,używał pseudonimu Jastrząb.Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.Walczył w powstaniu warszawskim,w trakcie którego został ranny.Po jego upadku znalazł się w niewoli niemieckiej.Po wojnie osiadł w Wielkiej Brytanii,gdzie w późniejszych latach zajął się pracą naukową jako historyk,dochodząc do stanowisk profesorskich na University College London.Publikował m.in.prace naukowe poświęcone powstaniu warszawskiemu.W wydanej po raz pierwszy w Londynie w 1971 r. i następnie wielokrotnie wznawianej książce sprzeciwiał się przekonaniu o konieczności wybuchu powstania,które ocenił jako błąd i klęskę.Krytykował również Normana Daviesa za jego podejście do powstania warszawskiego zaprezentowane w publikacji"Powstanie'44".W latach 90 Jan Ciechanowski brał udział w pracach Polsko-Brytyjskiej Komisji Historycznej.Brał udział w założeniu Wyższej Szkoły Humanistycznej im.Aleksandra Gieysztora w Pułtusku,został dyrektorem Centrum Studiów Europejskich i wykładowcą Wydziału Nauk Politycznych tej uczelni.Był współpracownikiem„Zeszytów Historycznych”.

Odznaczenia

W 1944 r.odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych.W 2005 r.w uznaniu wybitnych zasług w propagowaniu polskiej historii i tradycji narodowych,za osiągnięcia w upamiętnianiu polsko-brytyjskiej współpracy wywiadowczej w czasie II wojny światowej,prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Maciej Zimiński

Maciej Jerzy Zimiński(ur.13 kwietnia 1930 w Warszawie zm.6 października 2013 w Warszawie)polski dziennikarz.

Życiorys

Pochodził z warszawskiej Woli,ale dzieciństwo spędził w Wilnie,gdzie jego ojciec kierował oddziałem wydawnictwa„Nasza Księgarnia”.Absolwent SGPiS w Warszawie(1952 r.)oraz Uniwersytetu Warszawskiego(1952 r.Wydział Dziennikarski).Karierę zawodową rozpoczął w 1950 r.w redakcji czasopism dla dzieci wydawnictwa„Nasza Księgarnia”.W latach 1952–1965 był sekretarzem redakcji gazety Świat Młodych.Od 1965 do 1973 zastępca redaktora naczelnego programów dziecięco-młodzieżowych Telewizji Polskiej,odpowiadał za program dla dzieci starszych;w okresie 1973–1978 naczelny redaktor tych programów,w latach 1978–1982 naczelny redaktor programów oświatowych.Autor wielu książek dla dzieci,m.in."Szatańska księga"(1959 r.)"Jak to było z Mysią Wieżą"(1960 r.)"Sto dni pod biegunem"(1961 r.)"Osiem dni w krainie niedźwiedzi"(1962 r.)a także monografii"Telewizja inspirująca dla dzieci"(1970 r.)Autor wielu nadzwyczaj popularnych cyklicznych programów telewizyjnych dla dzieci,jak"Ekran z bratkiem"(tu również był prezenterem w okresie 1967-1978),"Teleferie","Piątek z Pankracym".Twórca inspiracyjnego nurtu programów dla dzieci("Niewidzialna ręka","Klub Pancernych").Wykładał m.in.w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.Działacz harcerski(ZHP).Laureat licznych nagród i odznaczeń,m.in.nagrody Prezesa Rady Ministrów(1976,1979 r.)nagrody Ministra Obrony Narodowej(I stopnia zespołowa 1967 r.III stopnia zespołowa 1975 r.)wielu nagród prezesa Radiokomitetu,„Złotego Ekranu”(1976 r.)Orderu Uśmiechu.Należał do PZPR.Jego synem jest dziennikarz i scenarzysta Wojciech Zimiński.

Zygmunt Perz

Ur.13 kwietnia 1930 w Zielonej górze koło Obrzycka polski jezuita,profesor,wykładowca Bobolanum,w latach 1979-1985 prowincjał Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego.

Życiorys

Urodził się w miejscowości Zielona Góra w gminie Obrzycko w 1930 r.Przed wojną ukończył trzy klasy szkoły podstawowej,w czasie wojny uczył się pod okiem ojca.Po wojnie ukończył gimnazjum w Szamotułach,a liceum w Poznaniu,gdzie zdał maturę.9 września 1951 wstąpił do jezuitów.Odbył dwuletni nowicjat w Kaliszu.Następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego,gdzie w 1956 r.uzyskał licencjat z filozofii.W latach 1956-1960 studiował na Bobolanum w Warszawie,zakończone licencjatem z teologii.Następnie studiował na KUL,gdzie w 1963 r.obronił pracę doktorską z teologii moralnej,zrealizowaną pod kierunkiem docenta Władysława Poplatka.Od roku 1963 rozpoczął działalność akademicką.Początkowo na stanowisku profesora nadzwyczajnego Bobolanum,a w latach 1968-1971 również w Akademii Teologii Katolickiej jako adiunkt.W 1971 r.wyjechał na roczny staż naukowy do Rzymu,gdzie studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim.W latach 1968-1970 oraz 1975-1979 pełnił funkcję rektora kolegium w Warszawie.W 1979 r.mianowany prowincjałem Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego.Funkcję tę sprawował do 1985 r.następnie powrócił do pracy akademickiej.W latach 1974,1983 i 1995 uczestniczył w Kongregacjach Generalnych Towarzystwa Jezusowego.Od 1989 do 1994 r.był kapelanem Aresztu Śledczego przy Rakowieckiej w Warszawie.

Michał Życzkowski

Ur.12 kwietnia 1930 w Krakowie,zm.24 maja 2006 w Krakowie profesor mechaniki stosowanej na Politechnice Krakowskiej,członek rzeczywisty PAN,PAU,korespondent Austriackiej Akademii Nauk.Syn Józefa Życzkowskiego.Specjalista w dziedzinie teoria plastyczności,reologii,stateczności i optymalnego kształtowania konstrukcji oraz matematyki stosowanej.Wypromował 29 doktorów,spośród nich 11 uzyskało stopień doktora habilitowanego a 5 tytuł naukowy profesora.

Kariera

W 1955 r.uzyskał stopień doktora nauk technicznych(pierwszy doktor wypromowany w Politechnice Krakowskiej)a w 1959 r.dyplom Imperial College London.W 1960 r.otrzymał stopień doktora habilitowanego za prace z teorii pełzania,w 1962 r.tytuł profesora nadzwyczajnego,a w 1969 r.tytuł profesora zwyczajnego.W 1970 r.został profesorem wizytującym University of Massachusetts Amherst(UMASS).Od 1973 r.był członkiem korespondentem PAN,a od 1989 r.członkiem rzeczywistym PAN.W 1993 r.został profesorem wizytującym we Wspólnym Centrum Badawczym,Ispra we Włoszech.Od 1991 r.członek czynny PAU.W 1995 r.otrzymał tytuł doctor honoris causa Politechniki Krakowskiej.Od 1997 r.był członkiem Austriackiej Akademii Nauk.

Publikacje

Autor(lub współautor)294 publikacji,autor monografii"Obciążenia złożone w teorii plastyczności"(PWN 1973 r.)oraz"Combined Loadings in the Theory of Plasticity",(PWN-Nijhoff 1981 r.)Współautor 10 książek zespołowych w tym monografii"Nośność rozdzielcza w teorii plastyczności",PK,Kraków 1998 r.Członek rad redakcyjnych czasopism"Structural Optimization","International Journal of Plasticity","International Journal of Mechanical Sciences"oraz Zeitschrift für Angewandte Mathematik und Mechanik(ZAMM),członek honorowy Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej.

Jan Suzin

Właściwie Zenon Suzin(ur.12 kwietnia 1930 w Warszawie,zm.22 kwietnia 2012 tamże)polski prezenter telewizyjny i architekt.Syn architekta Leona Suzina i Heleny Mucharskiej.Miał charakterystyczny głos o niezwykłej barwie niski,matowy,aksamitny,lekko nosowy.

Życiorys

Z wykształcenia architekt,absolwent(1952 r.)Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej.Na początku lat 50 był jednym z członków zespołu projektującego warszawski MDM.W 1956 roku razem z ojcem Leonem przygotował projekt rekonstrukcji i odbudowy warszawskiego kościoła garnizonowego przy ul.Długiej.

Praca w TVP

Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczął w połowie lat 50.Jako dwudziestopięcioletni architekt wziął udział w 1955 r.w konkursie ogłoszonym przez TVP na spikera telewizyjnego.Informację przeczytał w gazecie"Express Wieczorny".Był to pierwszy konkurs na spikerów(w Polsce telewizja istniała w tym czasie zaledwie 4 lata).W trójstopniowym konkursie brano pod uwagę obok aparycji poprawność dykcji, najomość języków obcych,walory intelektualne i refleks.Wraz z Eugeniuszem Pachem został wybrany spośród 2000 kandydatów na stanowisko odpowiadające dzisiejszemu prezenterowi.Zwyciężył dzięki odpowiedzi,jakiej udzielił Adamowi Hanuszkiewiczowi,gdy ten zaproponował wypełnienie ewentualnej dziury w programie.

Mam dla państwa dobrą wiadomość zagaił.Po przerwie szykujemy rzecz,która na pewno się państwu spodoba.Otóż Telewizja Polska kupiła w Paryżu serię filmów specjalnie dla panów,które będziemy nadawać codziennie w godzinach wieczornych.

Pierwszy dyżur spikerski miał 26 listopada 1955,a ostatni dokładnie 41 lat później,czyli 26 listopada 1996 roku.Wtedy też przeszedł na emeryturę.

	Pierwszy dyżur miałem 26 listopada 1955 roku,a ostatni 26 listopada 1996 r.Edyta,odchodząc,zrobiła wieczór pożegnalny,ja zdecydowałem,że wyjdę po cichu.Na zakończenie dyżuru powiedziałem jak zwykle"życzę państwu dobrej nocy",wyszedłem ze studia i już nie wróciłem.Jan Suzin

Był jednym z dwóch pierwszych(obok Eugeniusza Pacha)lektorów TVP;wystąpił w pierwszym wyemitowanym programie,nadawanym wówczas z Doświadczalnego Ośrodka Telewizyjnego przy ul.Ratuszowej w Warszawie.Zapowiedział wtedy francuską komedię"Wakacje pana Hulot"z Jacquesem Tati w tytułowej roli.Na początku lat 70 był prezenterem Dziennika Telewizyjnego,przez cały czas pracy w TVP był spikerem.

	Starałem się mówić do jednego człowieka.Siedząc przed mikrofonem,ani na chwilę nie wolno sobie wyobrażać,że mówi się do milionów.Tylko w ten sposób przechodzi się przez ekran.Jan Suzin

Był konferansjerem na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.Wielokrotnie składał widzom życzenia noworoczne,najczęściej w duecie z Edytą Wojtczak.Na czterdziestolecie TVP zostali wybrani parą najbardziej lubianych postaci z ekranu.Czasami prowadził programy rozrywkowe,np.„Dobry wieczór,tu Łódź”.Jako lektor czytał teksty filmów(głównie westernów) i programów popularnonaukowych,m.in.materiały do„Sondy”.Zawodu lektora uczył się sam,a pierwszym filmem z kilku tysięcy,który przeczytał,był radziecki dramat"Ziemia"Dowżenki.W latach 90 czytał dla prywatnych firm,takich jak Elgaz,NVC,Fan Media.Zajmował się także czytaniem filmów w Studio Eurocom na zlecenie Polsatu i Polonii 1.Występował też w polskich filmach,głównie grając role samego siebie.Słynął z nienagannych manier,znajomości wielu języków obcych oraz zamiłowania do lotnictwa.

	Był człowiekiem dystyngowanym.Miał miłą powierzchowność,piękny głos,imponował wysoką kulturą osobistą,ale zawsze pozostawiał między sobą a rozmówcą odrobinę dystansu.wieloletni dyrektor TVP2 Zbigniew Napierała

Był jednym z niewielu prezenterów,którzy nie musieli występować w mundurach w stanie wojennym.Już na emeryturze w nielicznych wypowiedziach dla mediów ubolewał nad kondycją współczesnej telewizji i wszechobecnymi reklamami.W domu nie miał telewizora.Był aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Kazimierza Dolnego.Zmarł w warszawskim szpitalu,po długiej i ciężkiej chorobie.Uroczystości pogrzebowe Jana Suzina odbyły się 26 kwietnia 2012 w Kościele św.Karola Boromeusza.Pochowany został na warszawskich Starych Powązkach.Jego mieszkanie znajdowało się na Saskiej Kępie.

Życie prywatne

Jego pradziadkiem był filareta Adam Suzin.Ojcem zaś prof.Leon Marek Suzin,podchorąży w wojnie 1920 roku,architekt,wykładowca przedwojennej Politechniki Warszawskiej,odznaczony Krzyżem Walecznych za udział w bitwie nad Bzurą w 1939 r.Jan Suzin i Irena Dziedzic poznali się w połowie lat 50.Planowali wspólną przyszłość,ale ostatecznie ich związek rozpadł się.Jego żoną była aktorka Alicja Pawlicka,którą poznał podczas realizacji jednego z Teatrów Telewizji.

Nagrody i wyróżnienia

• 1967 r.Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
• 1969 r.Złoty Ekran'68 -dla indywidualności telewizyjnej roku
• 1972 r.nagroda Komitetu ds.PRiTV za osiągnięcia w pracy spikera telewizyjnego
• 1992 r.laureat Super Wiktora(wraz z Edytą Wojtczak)za całokształt twórczości
• 1993 r.Laureat Wiktora
• 2002 r.Statuetka"Gwiazda Telewizji Polskiej"za wysoką kulturę dziennikarską

Role filmowe

• 1960 r."Szczęściarz Antoni"jako pan młody w USC
• 1962 r."Wielka,większa i największa"jako spiker TV
• 1971 r."Samochodzik i templariusze"jako dziennikarz przeprowadzający wywiad z Brodaczem
• 1971 r."Nie lubię poniedziałku"jako spiker TV
• 1976 r."Brunet wieczorową porą"jako spiker TV
• 1986 r."Tulipan"jako Jan Suzin,klient szewca
• 1988 r."W klatce"jako Jan Suzin
• 1989 r."Konsul"jako spiker TV
• 2005 r."1409.Afera na zamku Bartenstein"jako Narrator(rola głosowa)

Role w Teatrze Telewizji

• 1982 r."Długie pożegnanie"według Chandlera jako policjant

Role teatralne

• 1990 r."Bez seksu proszę"jako komentator tv,Teatr Syrena,Warszawa
• 1995 r."Bez seksu proszę"jako komentator tv,Teatr Nowy im.Gustawa Morcinka,Zabrze

Ciekawostka

Na przełomie 1944 i 1945 r.Jan Suzin z ojcem Leonem otrzymali do przechowania sztandar,który umieścili w tulei i ukryli w grobowcu rodzinnym Suzinów na Powązkach.Zgodnie z przekazem osób,które opiekowały się sztandarem miał on należeć do jednego z oddziałów Armii Krajowej działających na Wileńszczyźnie.Sprasowany,owinięty wstęgą,włożony do łuski,zalakowany i zaspawany,w mosiężnej tulei sztandar przeleżał w grobowcu rodziny Suzinów blisko 60 lat.W 2009 r.podczas przebudowy grobowca sztandar wydobyto i przekazano Muzeum Wojska Polskiego.Po wyjęciu z tulei i jego rozwinięciu okazało się,że jest to sztandar 6 Pułku Ułanów Kaniowskich.