środa, 11 stycznia 2017
Adam Skoczylas
Ur.3 października 1929 w Bielsku-Białej,zm.25 listopada 1966 w Łodzi polski taternik,alpinista,himalaista i pisarz górski.W Tatrach wspinał się latem i zimą,dokonując trudnych pierwszych przejść,m.in.z Janem Długoszem.W 1957 i 1959 r.brał udział w wyjazdach w Alpy,w 1958 r.w Pirin(zimą),w 1960 r.w wyprawie w Himalaje Nepalu.Pisywał na tematy alpinistyczne w prasie fachowej(„Taternik”,„Wierchy”) i popularnej(„Przekrój”,„Gazeta Krakowska”),jest autorem 3 książek o tematyce górskiej(niedawno wznawianych).Podczas pierwszego wyjazdu w Alpy uczestniczył w słynnej akcji ratunkowej na północnej ścianie Eigeru(wraz z 7 innymi Polakami,w łącznej ekipie ok.40 osób).Na podstawie tych wydarzeń napisał opowiadanie Stefano,przyjdziemy jutro(po raz pierwszy ukazało się w zbiorowej książce"Burza nad Alpami",1958 r.a potem w zbiorze jego opowiadań pt."Cztery dni słońca",1962 r.)Opowiadanie to pt."Stefano,we shall come tomorrow"ukazało się jako osobna książka w Londynie w 1962 r.w języku angielskim.Skoczylas wraz z innym polskim alpinistą Jerzym Hajdukiewiczem(lekarzem wypraw)byli pierwszymi po II wojnie polskimi wspinaczami w
Himalajach.W r.1960 razem uczestniczyli w szwajcarskiej ekspedycji na
ośmiotysięcznik Dhaulagiri,ostatecznie zdobyty przez 6 uczestników tej wyprawy 13 i 23 maja(ale
bez udziału Polaków).Skoczylas opisał tę wyprawę w wydanej w 1965 r.książce"Biała Góra".Zmarł w wyniku długotrwałej choroby.Pośmiertnie wydano także"Tam gdzie góry sięgają nieba"(1967 r.)zbiór reportaży z Nepalu.Mąż taterniczki i pisarki Anny Skoczylas,brat taternika Zbigniewa Skoczylasa.
Eugenia Kempara
Z domu Ziółkowska(ur.29 września 1929 w Księżynie w woj.białostockim)działaczka państwowa w okresie PRL(posłanka VII i VIII kadencji),żołnierz,prokurator,prawnik.
Życiorys
Córka Bernarda i Marianny.Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego.Od 1949 r.należała do PZPR,była m.in.zastępcą członka KC PZPR(1975–1980) i członkiem KC PZPR(1980–1981).W latach 1946–1952 była pracownikiem cywilnym administracji wojskowej,następnie w latach 1952–1975 pozostawała w służbie wojskowej w prokuraturze wojskowej.W latach 1975–1981 przewodnicząca Zarządu Głównego Ligi Kobiet,w latach 1976–1985 członek Rady Państwa;w latach 1976–1985 poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.Ponadto była m.in.przewodniczącą Centralnej Rady Organizacji Rodzin Wojskowych(1959–1975),przewodniczącą Krajowej Rady Kobiet Polskich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Jedności Narodu(1977–1983)oraz członkiem Prezydium tego komitetu(1977–1983).W 1975 r.wpisana do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.W 1983 r.wybrana w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Odpowiedzialność karna
W marcu 2006 r.Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN postawiła ją w stan oskarżenia za popełnienie zbrodni komunistycznej(udział we wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981).Od września 2008 r.płk w st.spocz.Eugenia Kempara zasiadała na ławie oskarżonych w toczącym się procesie w tej sprawie przed Sądem Okręgowym w Warszawie.Na ławie oskarżonych zasiadali także:b.I sekretarz KC PZPR i Prezes Rady Ministrów gen.armii w st.spocz.Wojciech Jaruzelski,b.I sekretarz KC PZPR Stanisław Kania,b.minister obrony narodowej gen.armii w st.spocz.Florian Siwicki,b.minister spraw wewnętrznych gen.broni w st.spocz.Czesław Kiszczak,b.członek Rady Państwa gen.broni w st.spocz.Tadeusz Tuczapski oraz b.wiceminister sprawiedliwości Tadeusz Skóra.W dniu 12 stycznia 2012 Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył wobec niej postępowanie karne w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na przedawnienie zarzutów.
Odznaczenia
Życiorys
Córka Bernarda i Marianny.Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego.Od 1949 r.należała do PZPR,była m.in.zastępcą członka KC PZPR(1975–1980) i członkiem KC PZPR(1980–1981).W latach 1946–1952 była pracownikiem cywilnym administracji wojskowej,następnie w latach 1952–1975 pozostawała w służbie wojskowej w prokuraturze wojskowej.W latach 1975–1981 przewodnicząca Zarządu Głównego Ligi Kobiet,w latach 1976–1985 członek Rady Państwa;w latach 1976–1985 poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.Ponadto była m.in.przewodniczącą Centralnej Rady Organizacji Rodzin Wojskowych(1959–1975),przewodniczącą Krajowej Rady Kobiet Polskich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Jedności Narodu(1977–1983)oraz członkiem Prezydium tego komitetu(1977–1983).W 1975 r.wpisana do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.W 1983 r.wybrana w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Odpowiedzialność karna
W marcu 2006 r.Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN postawiła ją w stan oskarżenia za popełnienie zbrodni komunistycznej(udział we wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981).Od września 2008 r.płk w st.spocz.Eugenia Kempara zasiadała na ławie oskarżonych w toczącym się procesie w tej sprawie przed Sądem Okręgowym w Warszawie.Na ławie oskarżonych zasiadali także:b.I sekretarz KC PZPR i Prezes Rady Ministrów gen.armii w st.spocz.Wojciech Jaruzelski,b.I sekretarz KC PZPR Stanisław Kania,b.minister obrony narodowej gen.armii w st.spocz.Florian Siwicki,b.minister spraw wewnętrznych gen.broni w st.spocz.Czesław Kiszczak,b.członek Rady Państwa gen.broni w st.spocz.Tadeusz Tuczapski oraz b.wiceminister sprawiedliwości Tadeusz Skóra.W dniu 12 stycznia 2012 Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył wobec niej postępowanie karne w sprawie wprowadzenia stanu wojennego ze względu na przedawnienie zarzutów.
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
poniedziałek, 9 stycznia 2017
Stefan Michnik
Ur.28 września 1929 w Drohobyczu kapitan Ludowego Wojska Polskiego,oskarżany o zbrodnie stalinowskie,sędzia i adwokat,działacz komunistyczny,informator i rezydent Informacji Wojskowej,nauczyciel akademicki.
Życiorys
Syn Heleny Michnik,nauczycielki w Drohobyczu,działaczki KPZU i KPP,a po wojnie wykładowczyni historii oraz Samuela Rosenbuscha ps."Emil","Miłek",prawnika i działacza komunistycznego,straconego ok.1937 r.w ZSRR w okresie Wielkiej Czystki.Stefan Michnik był aktywnym działaczem w Związku Walki Młodych.W 1948 r.został sekretarzem koła Związku Młodzieży Polskiej na terenie elektrowni w Warszawie,gdzie pracował jako laborant-elektryk.7 grudnia 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej,a później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.Z rekomendacji partii 28 sierpnia 1949 zapisał się jako ochotnik do Oficerskiej Szkoły Prawniczej im.Teodora Duracza w Jeleniej Górze.Studiował tam do 25 lutego 1951,otrzymując bardzo dobre opinie przełożonych i funkcjonariuszy Informacji Wojskowej.W 1950 r.został członkiem egzekutywy Oddziałowej Organizacji Partyjnej PZPR w tej szkole.13 marca 1950 został dobrowolnym,tajnym informatorem służby bezpieczeństwa o pseudonimie"Kazimierczak".Następnie został rezydentem Informacji Wojskowej w Jeleniej Górze.27 marca 1951 po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Prawniczej został asesorem w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie w stopniu podporucznika w wieku 22 lat.Jednocześnie został rezydentem Wydziału Informacji Garnizonu Warszawskiego,który miał sześciu informatorów o pseudonimach:"Chętki","Czaruch","Romański","Szych"(lub"Szycha"),"Zbotowski" i "Żywiec".W 1952 r.przekwalifikowano go z rezydenta na tajnego informatora.10 czerwca 1953 podjęto decyzję o zaprzestaniu współpracy z"Kazimierczakiem".Bezpośrednim powodem była jego przynależność do PZPR.W kwietniu 1952 r.został porucznikiem i zaczął przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych żołnierzy podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.20 listopada 1953 przestał pracować w Wojskowym Sądzie Rejonowym.Objął wówczas stanowisko kierownika gabinetu Katedry Nauk Wojskowo-Prawniczych Wojskowej Akademii Politycznej im.Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie kierowanej przez Polana-Haraschina.Nigdy nie ukończył studiów prawniczych.Próbował uzupełnić swą wiedzę,studiując na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.Jednak po czterech latach nauki w 1955 r.zaliczył tylko I stopień studiów prawniczych.Od 10 grudnia 1955 był instruktorem Wydziału Szkolenia Oddziału I Organizacji i Planowania Zarządu Sądownictwa Wojskowego.W 1956 r.w wieku 27 lat awansował do stopnia kapitana,aby rok później dobrowolnie odejść z wojska.Według innych danych 26 lipca 1957 kapitan Stefan Michnik został przeniesiony do rezerwy ze względu na opisanie jego działań w raporcie Komisji Mazura.Przez kilka miesięcy w latach 1957–1958 był adwokatem w Warszawie.Następnie w latach 1958–1968 redaktorem w Wydawnictwie Ministerstwa Obrony Narodowej.Przez kilka miesięcy na przełomie lat 1968–1969 był likwidatorem szkód stołecznego PZU.
Oskarżany o zbrodnie stalinowskie był sędzią między innymi w procesach:
Życie prywatne
Jest przyrodnim bratem Adama Michnika.
Życiorys
Syn Heleny Michnik,nauczycielki w Drohobyczu,działaczki KPZU i KPP,a po wojnie wykładowczyni historii oraz Samuela Rosenbuscha ps."Emil","Miłek",prawnika i działacza komunistycznego,straconego ok.1937 r.w ZSRR w okresie Wielkiej Czystki.Stefan Michnik był aktywnym działaczem w Związku Walki Młodych.W 1948 r.został sekretarzem koła Związku Młodzieży Polskiej na terenie elektrowni w Warszawie,gdzie pracował jako laborant-elektryk.7 grudnia 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej,a później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.Z rekomendacji partii 28 sierpnia 1949 zapisał się jako ochotnik do Oficerskiej Szkoły Prawniczej im.Teodora Duracza w Jeleniej Górze.Studiował tam do 25 lutego 1951,otrzymując bardzo dobre opinie przełożonych i funkcjonariuszy Informacji Wojskowej.W 1950 r.został członkiem egzekutywy Oddziałowej Organizacji Partyjnej PZPR w tej szkole.13 marca 1950 został dobrowolnym,tajnym informatorem służby bezpieczeństwa o pseudonimie"Kazimierczak".Następnie został rezydentem Informacji Wojskowej w Jeleniej Górze.27 marca 1951 po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Prawniczej został asesorem w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie w stopniu podporucznika w wieku 22 lat.Jednocześnie został rezydentem Wydziału Informacji Garnizonu Warszawskiego,który miał sześciu informatorów o pseudonimach:"Chętki","Czaruch","Romański","Szych"(lub"Szycha"),"Zbotowski" i "Żywiec".W 1952 r.przekwalifikowano go z rezydenta na tajnego informatora.10 czerwca 1953 podjęto decyzję o zaprzestaniu współpracy z"Kazimierczakiem".Bezpośrednim powodem była jego przynależność do PZPR.W kwietniu 1952 r.został porucznikiem i zaczął przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych żołnierzy podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.20 listopada 1953 przestał pracować w Wojskowym Sądzie Rejonowym.Objął wówczas stanowisko kierownika gabinetu Katedry Nauk Wojskowo-Prawniczych Wojskowej Akademii Politycznej im.Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie kierowanej przez Polana-Haraschina.Nigdy nie ukończył studiów prawniczych.Próbował uzupełnić swą wiedzę,studiując na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.Jednak po czterech latach nauki w 1955 r.zaliczył tylko I stopień studiów prawniczych.Od 10 grudnia 1955 był instruktorem Wydziału Szkolenia Oddziału I Organizacji i Planowania Zarządu Sądownictwa Wojskowego.W 1956 r.w wieku 27 lat awansował do stopnia kapitana,aby rok później dobrowolnie odejść z wojska.Według innych danych 26 lipca 1957 kapitan Stefan Michnik został przeniesiony do rezerwy ze względu na opisanie jego działań w raporcie Komisji Mazura.Przez kilka miesięcy w latach 1957–1958 był adwokatem w Warszawie.Następnie w latach 1958–1968 redaktorem w Wydawnictwie Ministerstwa Obrony Narodowej.Przez kilka miesięcy na przełomie lat 1968–1969 był likwidatorem szkód stołecznego PZU.
Oskarżany o zbrodnie stalinowskie był sędzią między innymi w procesach:
- majora Zefiryna Machalli(wyrok śmierci,pośmiertnie rehabilitowany,skład sędziowski podjął wspólną decyzję o niedopuszczeniu obrońcy do procesu,o wykonaniu wyroku nie poinformowano rodziny)
- pułkownika Maksymiliana Chojeckiego(niewykonany wyrok śmierci)
- por.Andrzeja Czaykowskiego,w którego egzekucji uczestniczył
- majora Jerzego Lewandowskiego(niewykonany wyrok śmierci)
- pułkownika Stanisława Weckiego wykładowcy Akademii Sztabu Generalnego(13 lat więzienia,zmarł torturowany,pośmiertnie zrehabilitowany)
- majora Zenona Tarasiewicza
- pułkownika Romualda Sidorskiego redaktora naczelnego Przeglądu Kwatermistrzowskiego(12 lat więzienia,zmarł wskutek złego stanu zdrowia,pośmiertnie zrehabilitowany)
- podpułkownika Aleksandra Kowalskiego
- majora Karola Sęka,artylerzysty spod Radomia,przedwojennego oficera,potem oficera Narodowego Zjednoczenia Wojskowego(wyrok śmierci,stracony w 1952 r.)
Życie prywatne
Jest przyrodnim bratem Adama Michnika.
Jan Matyjaszkiewicz
Ur.28 września 1929 w Warszawie,zm.20 kwietnia 2015 tamże polski aktor teatralny i filmowy.
Życiorys
W 1956 r.ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.Był aktorem scen warszawskich:Teatru Młodej Warszawy(1956–1958),Teatru Ateneum(1960–1969),STS-u(1969–1971),Teatru Rozmaitości(1971–1977),Teatru na Woli(1977–1981)oraz Teatru Polskiego(1981–1991).Od 1991 r.ponownie występuje na deskach Teatru Ateneum im.Stefana Jaracza.Występował również w spektaklach Teatru Telewizji,zagrał w kilku filmach,m.in.w"Wielkiej,większej i największej","Pożarowisku"oraz serialu telewizyjnym"Boża podszewka".
Role dubbingowe
Ordery i odznaczenia
Życiorys
W 1956 r.ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.Był aktorem scen warszawskich:Teatru Młodej Warszawy(1956–1958),Teatru Ateneum(1960–1969),STS-u(1969–1971),Teatru Rozmaitości(1971–1977),Teatru na Woli(1977–1981)oraz Teatru Polskiego(1981–1991).Od 1991 r.ponownie występuje na deskach Teatru Ateneum im.Stefana Jaracza.Występował również w spektaklach Teatru Telewizji,zagrał w kilku filmach,m.in.w"Wielkiej,większej i największej","Pożarowisku"oraz serialu telewizyjnym"Boża podszewka".
Role dubbingowe
- 1978 r."Tomcio Paluch"(bajka muzyczna według braci Grimm)Magik Bambulini
- 1985 r."Kubuś Puchatek"(bajka muzyczna wydana przez Polskie Nagrania na kasecie;CK 415)Królik
- 1986 r."Chatka Puchatka"(bajka muzyczna wydana przez Polskie Nagrania na kasecie;CK 416)Królik
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski(1998 r.)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1985 r.)
- Złoty Krzyż Zasługi(1977 r.)
- Medal 30-lecia Polski Ludowej(1974 r.)
- Złoty Medal„Zasłużony Kulturze Gloria Artis”(2009 r.)
- Odznaka„Za zasługi dla Warszawy”(1979 r.)
- „Feliks Warszawski”nagroda Fundacji Feliksa Łaskiego z Londynu(2003 r.)w kategorii:„Najlepsza pierwszoplanowa rola męska”za rolę Saturnina Mazurkiewicza w przedstawieniu Żołnierz Królowej Madagaskaru w Teatrze Syrena w Warszawie
- „Złoty Mikrofon”nagroda Polskiego Radia(2004 r.)
Maciej Morawski
Maciej Eustachy Dzierżykraj-Morawski(ur.20 września 1929 r.w Poznaniu)polski dziennikarz,publicysta,działacz emigracyjny.Wieloletni paryski korespondent Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa,od 2015 r.Prezes Honorowy Stowarzyszenia
Pracowników,Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia
Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.
Życiorys
Syn Kajetana Dzierżykraj-Morawskiego i Marii z Turnów,brat Hieronima Morawskiego,Marii Barbary Ledóchowskiej i Magdaleny Morawskiej.Dzieciństwo spędził w Jurkowie.Podczas II wojny światowej przebywał w Małej Wsi k.Grójca,następnie w Warszawie.Działał w służbie sanitarnej AK,pod szyldem Polskiego Czerwonego Krzyża.Na początku sierpnia 1944 r.doznał szoku z późniejszymi konsekwencjami zdrowotnymi,w wyniku okrucieństw popełnianych w domu rodzinnym przy ul.Zimorowicza 4 przez tzw."Brygadę Kamińskiego".Od września 1944 r.w AK w Belsku koło Grójca,w Drużynie Łączności"Pyry".Od wiosny 1945 r.był członkiem OMTUR-u w Kościanie,w porozumieniu z grupą byłych Akowców,która wówczas kierowała głównymi organizacjami politycznymi i władzami miasta(grupę tę władze zlikwidowały dopiero jesienią 1948 r.)W Kościanie zdał też maturę(styczeń 1946 r.)Następnie w Poznaniu,gdzie studiował krótko psychologię na Uniwersytecie im.Adama Mickiewicza.Jednak w tym samym roku wyjechał do swego ojca i przebywa odtąd na emigracji we Francji.Studiował na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu w Paryżu(Licence es Sciences Sociales CATHO),Akademii Handlowej w Paryżu,następnie w Instytucie Wyższych Studiów Europejskich Uniwersytetu w Strasburgu(był tam stypendystą Kolegium Komitetu Wolnej Europy,1953-1954).Z końcem 1954 r.Kolegium odmówiło mu stypendium doktoranckiego w wyniku nadesłanego niezgodnego z prawdą donosu(inspirowanego zapewne przez służby specjalne bloku komunistycznego),jakoby miał on być w 1945 r.w Kościanie komunistą oraz,że jest homoseksualistą(donosy takie były częste w epoce"McCarthyzmu",w okresie tzw."polowania na czarownice").Był(po Janie Kułakowskim)prezesem w latach 1955-1965 polskiego Zjednoczenia Młodzieży Chrześcijańsko-Społecznej(sekcji polskiej Międzynarodówki Młodych Chrześcijańskich Demokratów).Współredagował następnie"Le Nouvel Horizon",pracował we francuskich bankach,był działaczem społecznym,dziennikarzem"Journal des Finances".Współpracował z biurami paryskimi Komitetu Wolnej Europy i Radia Wolna Europa.Od 1955 r."wolny strzelec"(współpracował wówczas z późniejszym dyrektorem Sekcji Polskiej RWE Zygmuntem Michałowskim)a następnie wieloletni korespondent Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Paryżu(1965-1992),bliski współpracownik Jana Nowaka-Jeziorańskiego.Jeden z najlepszych polskich korespondentów informacyjnych RWE,z tego być może powodu był przedmiotem ostrych ataków ze strony propagandy PRL(m.in.zarzut szpiegostwa),w wyniku nagonek i pogróżek jego żona,Jadwiga z Żeromskich,zaniemogła.Zasłynął pod koniec lat 80 XX wieku ze swych,prowadzonych na antenie w sposób nowatorski,bezpośredni i przyjacielski wywiadów radiowych z działaczami"Solidarności" i czołówką polskiego życia politycznego i kulturalnego,m.in.z Lechem Wałęsą,Jackiem Kuroniem,Januszem Onyszkiewiczem i in.Dorywczy współpracownik paryskiej"Kultury"(np.nowele pt."Jacek i Champs Elysées").Był członkiem Polskiego Komitetu Ruchu Europejskiego i współpracownikiem paryskiej delegatury Rządu RP na Wychodźstwie.Od 1994 r.członek Stowarzyszenia Pracowników,Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Warszawie.W latach 2009-2015 zasiadał w jego Radzie Nadzorczej;od 2015 r.w związku ze śmiercią Władysława Bartoszewskiego,został Prezesem Honorowym tej organizacji.W 1994 r.założył też w Warszawie Klub im.Giorgio La Piry(Dialog ponad podziałami).Jest także m.in.Prezesem Honorowym Polskiego Funduszu Humanitarnego we Francji,opiekującego się Domem Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val,Kawalerem Zakonu Maltańskiego,a także paryskim przedstawicielem Towarzystwa Polska-Francja w Paryżu(towarzystwo zabiega o większą obecność Francji w Polsce i Polski we Francji),członkiem Rady Fundacji im.Kościelskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa.Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej(Londyn,1967 r.)Złotym Krzyżem Zasługi(Londyn),Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski(Warszawa,luty 1995 r.)Medalem"Zasłużony dla tolerancji"(2006 r.)Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski(2007 r.)Laureat nagrody im.Świętego Brata Alberta.9 listopada 2001 r.otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta i Gminy Krzywiń,a 23 sierpnia 2012 r.Honorowe Obywatelstwo Kościana.Kawaler francuskiego Orderu"Arts et Lettres"(komandoria,2016 r.)W 2007 r.nakładem Instytutu im.Stefana Grota-Roweckiego w Lesznie ukazała się książka Teresy Masłowskiej,poświęcona Morawskiemu pt."Łącznik z Paryża"(ISBN 83-921389-9-6;wydanie 2,uzupełnione pt."Łącznik z Paryża Rzecz o weteranie zimnej wojny",Instytut im.Stefana Grota–Roweckiego,Leszno 2009 r.[właśc.2008 r.])We wrześniu 2009 r.z okazji 80 rocznicy urodzin Morawskiego odbyły się obchody rocznicowe: w Centre du Dialogue w Paryżu,oraz w Kościanie,Jurkowie,Krzywiniu i Warszawie w Radio Café,siedzibie Stowarzyszenia Pracowników,Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.W 2015 r.nakładem Instytutu im.Stefana Grota-Roweckiego ukazały się dwa tomy jego dzienników pt."Dwa brzegi.Zapiski weterana zimnej wojny".Mieszka w Paryżu,w XVI dzielnicy.
Życiorys
Syn Kajetana Dzierżykraj-Morawskiego i Marii z Turnów,brat Hieronima Morawskiego,Marii Barbary Ledóchowskiej i Magdaleny Morawskiej.Dzieciństwo spędził w Jurkowie.Podczas II wojny światowej przebywał w Małej Wsi k.Grójca,następnie w Warszawie.Działał w służbie sanitarnej AK,pod szyldem Polskiego Czerwonego Krzyża.Na początku sierpnia 1944 r.doznał szoku z późniejszymi konsekwencjami zdrowotnymi,w wyniku okrucieństw popełnianych w domu rodzinnym przy ul.Zimorowicza 4 przez tzw."Brygadę Kamińskiego".Od września 1944 r.w AK w Belsku koło Grójca,w Drużynie Łączności"Pyry".Od wiosny 1945 r.był członkiem OMTUR-u w Kościanie,w porozumieniu z grupą byłych Akowców,która wówczas kierowała głównymi organizacjami politycznymi i władzami miasta(grupę tę władze zlikwidowały dopiero jesienią 1948 r.)W Kościanie zdał też maturę(styczeń 1946 r.)Następnie w Poznaniu,gdzie studiował krótko psychologię na Uniwersytecie im.Adama Mickiewicza.Jednak w tym samym roku wyjechał do swego ojca i przebywa odtąd na emigracji we Francji.Studiował na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu w Paryżu(Licence es Sciences Sociales CATHO),Akademii Handlowej w Paryżu,następnie w Instytucie Wyższych Studiów Europejskich Uniwersytetu w Strasburgu(był tam stypendystą Kolegium Komitetu Wolnej Europy,1953-1954).Z końcem 1954 r.Kolegium odmówiło mu stypendium doktoranckiego w wyniku nadesłanego niezgodnego z prawdą donosu(inspirowanego zapewne przez służby specjalne bloku komunistycznego),jakoby miał on być w 1945 r.w Kościanie komunistą oraz,że jest homoseksualistą(donosy takie były częste w epoce"McCarthyzmu",w okresie tzw."polowania na czarownice").Był(po Janie Kułakowskim)prezesem w latach 1955-1965 polskiego Zjednoczenia Młodzieży Chrześcijańsko-Społecznej(sekcji polskiej Międzynarodówki Młodych Chrześcijańskich Demokratów).Współredagował następnie"Le Nouvel Horizon",pracował we francuskich bankach,był działaczem społecznym,dziennikarzem"Journal des Finances".Współpracował z biurami paryskimi Komitetu Wolnej Europy i Radia Wolna Europa.Od 1955 r."wolny strzelec"(współpracował wówczas z późniejszym dyrektorem Sekcji Polskiej RWE Zygmuntem Michałowskim)a następnie wieloletni korespondent Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Paryżu(1965-1992),bliski współpracownik Jana Nowaka-Jeziorańskiego.Jeden z najlepszych polskich korespondentów informacyjnych RWE,z tego być może powodu był przedmiotem ostrych ataków ze strony propagandy PRL(m.in.zarzut szpiegostwa),w wyniku nagonek i pogróżek jego żona,Jadwiga z Żeromskich,zaniemogła.Zasłynął pod koniec lat 80 XX wieku ze swych,prowadzonych na antenie w sposób nowatorski,bezpośredni i przyjacielski wywiadów radiowych z działaczami"Solidarności" i czołówką polskiego życia politycznego i kulturalnego,m.in.z Lechem Wałęsą,Jackiem Kuroniem,Januszem Onyszkiewiczem i in.Dorywczy współpracownik paryskiej"Kultury"(np.nowele pt."Jacek i Champs Elysées").Był członkiem Polskiego Komitetu Ruchu Europejskiego i współpracownikiem paryskiej delegatury Rządu RP na Wychodźstwie.Od 1994 r.członek Stowarzyszenia Pracowników,Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Warszawie.W latach 2009-2015 zasiadał w jego Radzie Nadzorczej;od 2015 r.w związku ze śmiercią Władysława Bartoszewskiego,został Prezesem Honorowym tej organizacji.W 1994 r.założył też w Warszawie Klub im.Giorgio La Piry(Dialog ponad podziałami).Jest także m.in.Prezesem Honorowym Polskiego Funduszu Humanitarnego we Francji,opiekującego się Domem Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val,Kawalerem Zakonu Maltańskiego,a także paryskim przedstawicielem Towarzystwa Polska-Francja w Paryżu(towarzystwo zabiega o większą obecność Francji w Polsce i Polski we Francji),członkiem Rady Fundacji im.Kościelskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa.Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej(Londyn,1967 r.)Złotym Krzyżem Zasługi(Londyn),Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski(Warszawa,luty 1995 r.)Medalem"Zasłużony dla tolerancji"(2006 r.)Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski(2007 r.)Laureat nagrody im.Świętego Brata Alberta.9 listopada 2001 r.otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta i Gminy Krzywiń,a 23 sierpnia 2012 r.Honorowe Obywatelstwo Kościana.Kawaler francuskiego Orderu"Arts et Lettres"(komandoria,2016 r.)W 2007 r.nakładem Instytutu im.Stefana Grota-Roweckiego w Lesznie ukazała się książka Teresy Masłowskiej,poświęcona Morawskiemu pt."Łącznik z Paryża"(ISBN 83-921389-9-6;wydanie 2,uzupełnione pt."Łącznik z Paryża Rzecz o weteranie zimnej wojny",Instytut im.Stefana Grota–Roweckiego,Leszno 2009 r.[właśc.2008 r.])We wrześniu 2009 r.z okazji 80 rocznicy urodzin Morawskiego odbyły się obchody rocznicowe: w Centre du Dialogue w Paryżu,oraz w Kościanie,Jurkowie,Krzywiniu i Warszawie w Radio Café,siedzibie Stowarzyszenia Pracowników,Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.W 2015 r.nakładem Instytutu im.Stefana Grota-Roweckiego ukazały się dwa tomy jego dzienników pt."Dwa brzegi.Zapiski weterana zimnej wojny".Mieszka w Paryżu,w XVI dzielnicy.
Andrzej Jaczewski
Andrzej Lucjan Jaczewski(ur.20 września 1929 w Piastowie)polski lekarz pediatra,seksuolog i pedagog,humanista,specjalista medycyny szkolnej,profesor doktor habilitowany medycyny i pedagogiki.Autor teorii rozszczepienia dojrzałości i teorii wirażu rozwojowego.Harcmistrz,w czasie wojny działał w Szarych Szeregach.
Życiorys
Od 1957 r.pracował w Instytucie Matki i Dziecka,potem w Akademii Medycznej,gdzie kierował Zakładem Medycyny Szkolnej.Współtworzył pierwszą w Warszawie przychodnię dla młodzieży uzależnionej od narkotyków.Przez wiele lat pracował jako lekarz szkolny w Liceum Ogólnokształcącym im.Joachima Lelewela w Warszawie,gdzie współpracował m.in.z Anną Radziwiłł.W 1989 r.otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.Miał koncepcję całościowej opieki nad uczniem:zajęcia na sali gimnastycznej,boisku,wyjazdy na zieloną szkołę,obozy letnie i drużyny harcerskie.W szkole przeprowadzał pierwsze w Polsce badania ciągłe nad okresem dojrzewania dzieci i młodzieży.Jest orędownikiem gimnazjum jako formy umożliwiającej dojrzały wstęp do dorosłości.Wykłada sporadycznie na Uniwersytecie Warszawskim,w Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomicznej w Warszawie i Szkole Wyższej im.Pawła Włodkowica w Płocku.Przez 27 lat w telewizji prowadził programy nauki o człowieku dla szkół.Przez 25 lat dla Jestem pisał felietony z cyklu Kultura seksualna.W"Gazecie Wyborczej"opublikował artykuł Rocznicowy Kadisz w stanie wojennym o antysemityzmie i obchodzeniu rocznicy powstania w getcie przez harcerstwo w PRL.Prowadzi na stronie www.tokfm.pl blog"Cicer cum caule".Mieszka w wybudowanym przez siebie domu we wsi Ropki w Beskidzie Niskim.
Publikacje
Autor 26 książek naukowych i popularnych, m.in.o wychowaniu seksualnym:
Życiorys
Od 1957 r.pracował w Instytucie Matki i Dziecka,potem w Akademii Medycznej,gdzie kierował Zakładem Medycyny Szkolnej.Współtworzył pierwszą w Warszawie przychodnię dla młodzieży uzależnionej od narkotyków.Przez wiele lat pracował jako lekarz szkolny w Liceum Ogólnokształcącym im.Joachima Lelewela w Warszawie,gdzie współpracował m.in.z Anną Radziwiłł.W 1989 r.otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.Miał koncepcję całościowej opieki nad uczniem:zajęcia na sali gimnastycznej,boisku,wyjazdy na zieloną szkołę,obozy letnie i drużyny harcerskie.W szkole przeprowadzał pierwsze w Polsce badania ciągłe nad okresem dojrzewania dzieci i młodzieży.Jest orędownikiem gimnazjum jako formy umożliwiającej dojrzały wstęp do dorosłości.Wykłada sporadycznie na Uniwersytecie Warszawskim,w Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomicznej w Warszawie i Szkole Wyższej im.Pawła Włodkowica w Płocku.Przez 27 lat w telewizji prowadził programy nauki o człowieku dla szkół.Przez 25 lat dla Jestem pisał felietony z cyklu Kultura seksualna.W"Gazecie Wyborczej"opublikował artykuł Rocznicowy Kadisz w stanie wojennym o antysemityzmie i obchodzeniu rocznicy powstania w getcie przez harcerstwo w PRL.Prowadzi na stronie www.tokfm.pl blog"Cicer cum caule".Mieszka w wybudowanym przez siebie domu we wsi Ropki w Beskidzie Niskim.
Publikacje
Autor 26 książek naukowych i popularnych, m.in.o wychowaniu seksualnym:
- "Książka dla chłopców"
- "O chłopcach dla chłopców"
- "O dziewczętach dla dziewcząt"
- "Nasze dzieci dorastają.Rady dla rodziców i wychowawców PZWL"
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(M.P.z 1997 r.nr 84,poz 845)
- Złoty Krzyż Zasługi
- Krzyż Armii Krajowej
- Medal im.Janusza Korczaka
Henryk Opałka
Ur.18 września 1929 w Marcoux we Francji polski artysta grafik specjalizujący się w litografii,brat Romana Opałki.
Życiorys
W okresie II wojny światowej Opałka przebywał z rodziną w Niemczech.W latach 40 przez cztery lata pobierał naukę u Hoffmana i Petzolta ze szkoły Wunderlicha.Z chwilą zakończenia działań wojennych powrócił do Bessèges we Francji.W 1946 r.przyjechał do Polski.Pracował wiele lat jako„mistrz warsztatu”w pracowni litograficznej na warszawskiej ASP oraz w Doświadczalnej Pracowni Litograficznej na warszawskiej Saskiej Kępie.Uczniami Henryka Opałki byli m.in.Jolanta Błaszczyk,Małgorzata Chwiałkowska-Rakasz,Robert Kurzaj,Andrzej Newelski,Anna Socha-Jelonek,Grażyna Małowicka,Katarzyna Ortwein,Anna Sobol,Piotr Szancer,Krystyna Wąsik,Kazimierz Makowski.
Nagrody i odznaczenia
Życiorys
W okresie II wojny światowej Opałka przebywał z rodziną w Niemczech.W latach 40 przez cztery lata pobierał naukę u Hoffmana i Petzolta ze szkoły Wunderlicha.Z chwilą zakończenia działań wojennych powrócił do Bessèges we Francji.W 1946 r.przyjechał do Polski.Pracował wiele lat jako„mistrz warsztatu”w pracowni litograficznej na warszawskiej ASP oraz w Doświadczalnej Pracowni Litograficznej na warszawskiej Saskiej Kępie.Uczniami Henryka Opałki byli m.in.Jolanta Błaszczyk,Małgorzata Chwiałkowska-Rakasz,Robert Kurzaj,Andrzej Newelski,Anna Socha-Jelonek,Grażyna Małowicka,Katarzyna Ortwein,Anna Sobol,Piotr Szancer,Krystyna Wąsik,Kazimierz Makowski.
Nagrody i odznaczenia
- 1986 r.Ogólnopolska Wystawa Malarstwa i Grafiki,Zachęta Warszawa(wyróżnienie)
- 1988 r.Międzynarodowy Festiwal Sztuki,Bagdad Irak(srebrny medal)
- 1996 r.I Biennale Litografii Krajów Nadbałtyckich,zamek w Nidzicy(nagroda)
- 1997-2004 XXV-XXXII Premio Internazionale di Grafica del Pomero Villa Burba,Mediolan(5 medali)
- 2005 r.Muzeum Narodowe w Warszawie(nagroda)
Subskrybuj:
Posty (Atom)