Ur.7 maja 1857 w Bochni,zm.23 października 1949 w Zakopanem architekt,nestor polskiego narciarstwa,pedagog i myśliwy autor wielu artykułów o tematyce łowieckiej.Był młodszym bratem pianisty Wiktora Barabasza.W grudniu 1888 r.zaczął używać nart w Cieklinie koło Jasła podczas polowań.Jazdę na nartach ćwiczył na krakowskich Błoniach.Narty wzorował na norweskich„ski”.W 1894 r.pojawił się w Zakopanem z nartami,dając początek zakopiańskiemu narciarstwu.Do historii przeszła jego wyprawa narciarska z 1894 r.wraz z Janem Fischerem do Czarnego Stawu Gąsienicowego.Do Zakopanego przeprowadził się w 1901 r.W latach 1901–1922 był kierownikiem Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem,gdzie wprowadzał podhalańskie motywy zdobnicze w meblarstwie.Dnia 28 lutego 1907 roku wraz z Mieczysławem Karłowiczem i Mariuszem Zaruskim założył drugi w Polsce klub narciarski Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego,którego był pierwszym prezesem do 1910 roku.Barabasz przyczynił się do powstania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w 1909 roku.
Główne prace
- Wspomnienia narciarza,Zakopane 1914 r.
- Sztuka ludowa na Podhalu,Lwów 1928 r.Lwów 1930 r.Lwów 1932 r.
- Z przeżyć myśliwskich,Lwów 1929 r.
- Niedźwiedź w Tatrach,Kraków 1929 r.
- Dwie wycieczki,artykuł w czasopiśmie„Zakopane”
- Początki mojego narciarstwa
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz