Brunon Zwarra

Ur.18 października 1919 w Gdańsku autor książek o historii Gdańska,więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.

Życiorys
W latach 1929–1935 uczęszczał do Gimnazjum Polskiego.Wzorem swojego ojca,Wojciecha,wstąpił do polskich organizacji na terenie Wolnego Miasta Gdańska należał m.in.do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej,Zjednoczenia Zawodowego Polskiego i KS"Gedania".Od 1935 r.pracował w Emalierni J.Segora we Wrzeszczu.Po wybuchu II wojny światowej aresztowany 14 września 1939 w Gdyni,był więziony w obozach w Nowym Porcie,Stutthofie i Sachsenhausen.Zwolniony w 1942 r.powrócił do pracy w Emalierni Segora.Po przejściu frontu i powrocie Gdańska do Polski zajął się odbudową zniszczonego zakładu,pod nową nazwą Zakład Lakierniczo-Emalierski"Gedania"(do 1948 r.)W latach siedemdziesiątych,dzięki namowom i wsparciu prof.Mariana Pelczara,zajął się pracą pisarską.Najważniejszym osiągnięciem Zwarry na tym polu jest opracowanie publikacji"Gdańsk 1939 r.Wspomnienia Polaków gdańszczan"(1984 r.)zawierającej 73 dokumentalne relacje o początku II wojny światowej w Gdańsku.Ponadto jest autorem autobiograficznej pięciotomowej książki"Wspomnienia gdańskiego bówki"oraz powieści"W gdańskiej twierdzy" i "Gdańszczanie".W swoich książkach prowadzi ostrą polemikę z Günterem Grassem.Według opinii Zwarry w książce"Blaszany bębenek"Grass przekazał wypaczony i szkalujący dobre imię Polaków obraz obrony Poczty Polskiej 1 września 1939.W 1993 r.oficjalnie protestował przeciwko przyznaniu Grassowi honorowego obywatelstwa miasta Gdańska.Mieszkał na Biskupiej Górce,od lat mieszka w Oliwie.
Nagrody

• Laureat Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury(za 1997 r.)

Dorobek literacki

• "Gdańszczanie"(tomy I–IV)powieść,Wydawnictwo Morskie,1976 r.
• "Gdańsk 1939 r.Wspomnienia Polaków-Gdańszczan",wybór i opracowanie B.Zwarra,Gdańsk,Wydawnictwo Morskie,1984 r.ISBN 83-215-7207-3(Wyd.2 popr. i uzup.Gdańsk,Marpress,2002 r.ISBN 83-87291-97-8)
• "Wspomnienia gdańskiego bówki wspomnienia własne",Wydawnictwo Morskie,(tom I:1984 r.II:1985 r.ISBN 83-215-827-10,III:1986 r.ISBN 83-215-828-18,IV:1996 r.ISBN 83-853-497-07,V:1997 r.ISBN 83-853-499-44)
• "W gdańskiej twierdzy powieść historyczna","Wydawnictwo Morskie",1987 r.ISBN 83-215-8283-4

Robert Nowoczek

Ur.12 października 1919 w Łagiewnikach Śląskich,zm.20 kwietnia 1983 w Bytomiu polski kolarz szosowy i trener kolarstwa.Medalista mistrzostw Polski.Był zawodnikiem Stadionu Królewska Huta(od 1935 r.)a po II wojnie światowej Chorzowskiego Klubu Cyklistów,przekształconego w 1948 r.w sekcję kolarską Ruchu Chorzów.Karierę zawodniczą zakończył w 1953 r.w związku z wypadkiem na trasie kolarskiej.Jego największym sukcesem było górskie mistrzostwo Polski w 1949 r.Dwukrotnie startował w Wyścigu Pokoju.W pierwszej edycji wyścigu w 1948 r.zajął 16 miejsce,w 1949 r.22 miejsce.Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener w Ruchu Chorzów.Prowadził także polską kadrę narodową seniorów w kolarstwie szosowym(1957-1962).

Stanisław Stampf'l

Stanisław Marian Stampf’l(ur.10 października 1919 we Lwowie,zm.26 marca 1980 w Warszawie)polski dziennikarz,literat,twórca słuchowisk radiowych.Wraz z Jerzym Janickim i Władysławem Żesławskim był autorem słuchowiska Matysiakowie.Syn Mariana(1881-1940),sędziego i oficera Wojska Polskiego.Urodzony we Lwowie,tuż przed wojną ukończył podchorążówkę we Włodzimierzu Wołyńskim i zaraz poszedł na front.Po bitwie pod Kałuszynem przedarł się ze swym oddziałem do Warszawy,by jej bronić.Ciężko ranny na barykadzie na Powązkach dostał się do niemieckiej niewoli.Z obozu jenieckiego,oflagu IV A Hohnstein zwolniono go po paru miesiącach w grupie kilkuset równie ciężko rannych żołnierzy.Następne kilka miesięcy spędził w warszawskim szpitalu na Oczki.Jego ojciec został zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej na Ukrainie,matka została wywieziona na teren Kazachstanu,nie dożyła końca wojny.Do rodzinnego Lwowa wrócił dopiero w 1941 r.wstąpił do AK(ps.„Gryf”).Zagrożony przez Niemców przeniósł się do Zakopanego,gdzie w 1945 r.zmobilizowano go do polskiej armii.Pełnił służbę w okolicach Berlina,później w Toruniu.Zorganizował tam Teatr Domu Żołnierza„Awangarda” i po demobilizacji ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.W latach 1968–1971 był redaktorem naczelnym miesięcznika„Dialog”.Tłumaczył i adaptował dla młodzieży tak znane książki jak:"Robinson Crusoe" i "Chata wuja Toma".Stanisławowi Stampf’lowi przypisuje się przekonanie Władysława Gomułki do stworzenia Programu III Polskiego Radia.Mąż Dżennet Połtorzyckiej-Stampf’l.
Twórczość

• 1959 r.Nie ma nieznanych wysp
• 1972 r.Kordian i Cham scenariusz
• 1974 r.Szósty dzień stworzenia
• 1976 r.Kundel

Władysław Szczepucha

Ur.9 października 1919 w Ładyczynie polski dowódca wojskowy,generał brygady Wojska Polskiego,wieloletni szef artylerii Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju,a następnie Wojsk OPK.

Życiorys
Dzieciństwo i młodość
Urodził się 9 października 1919 w Ładyczynie pod Tarnopolem.W 1939 r.zdał maturę.Latem 1939 r.będąc w 9 batalionie Junackich Hufców Pracy,budował umocnienia na granicy polsko-niemieckiej na Górnym Śląsku.
II wojna światowa
W 1940 r.został powołany do służby w Armii Czerwonej,służył w jednostce szkolnej w Aszchabadzie w Turkmenii,a następnie w 68 pułku artylerii górskiej w Taszkencie.W lipcu 1941 r.pełniąc funkcję dowódcy drużyny zwiadu,został wraz z pułkiem skierowany na front w okolice Wiaźmy.W 1943 r.na własną prośbę skierowany do tworzonego na terytorium ZSRR Wojska Polskiego.W 1944 r.ukończył Wojskową Szkołę Artylerii w Kostromie.Po ukończeniu szkoły awansowany do stopnia podporucznika i promowany przez gen.Zygmunta Berlinga.Następnie uczestniczył w walkach na froncie w składzie 5 Brygady Artylerii Ciężkiej.Brał udział w walkach nad Turią i Bugiem,nad środkową Wisłą,w rejonie Warszawy,na Wale Pomorskim,w szturmie Kołobrzegu,na Pomorzu Szczecińskim,nad Odrą i w Brandenburgii.Był kolejno dowódcą plutonu,szefem zwiadu dywizjonu,dowódcą baterii.
Okres powojenny
Po zakończeniu działań wojennych pozostawał dowódcą 5 baterii 5 Brygady Artylerii Ciężkiej,a następnie został skierowany do 1 Oficerskiej Szkoły Artylerii w Olsztynie.Od 1946 r.służył w 2 pułku artylerii lekkiej w Radomiu.Od 1947 roku szef sztabu 84 pułku artylerii przeciwlotniczej w Brzegu.W 1948 r.ukończył kurs dowódców dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu,a w 1951 r.Akademię Sztabu Generalnego WP w Rembertowie.Po ukończeniu Akademii pełnił służbę w Sztabie Generalnym WP,a od 1952 r.w Dowództwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju.W kolejnych latach sprawował kierownicze funkcje w Wojskach Obrony Przeciwlotniczej,które stanowiły część składową Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju,poprzednika dzisiejszych Sił Powietrznych.Struktura dowodzenia artylerią w ramach tego Rodzaju Sił Zbrojnych ulegała częstym przekształceniom.W latach 1952–1953 był zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju(OPL OK),a w latach 1953–1956 szefem sztabu Dowództwa Wojsk OPL OK.Od 1956 r.był szefem sztabu Dowództwa Artylerii OPL OK.W latach 1957–1959 był szefem artylerii OPL OK w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju.W latach 1959–1962 był zastępcą dowódcy Wojsk OPL OK szefem Inspektoratu Artylerii,a następnie szefem Artylerii OPL OK.Jego szefostwo przypadło na okres transformacji artylerii lufowej na artylerię rakietową.Pod jego kierownictwem sformowano Ośrodek Szkolenia Specjalistów Artylerii Rakietowej w Bemowie Piskim.Po wojnie awansował kolejno na kapitana(1947 r.)majora(1948 r.)podpułkownika(1952 r.) i pułkownika(1952 r.)Do stopnia generała brygady awansowany na mocy uchwały Rady Państwa z 1960 r.Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki.Po zasadniczej przebudowie Sił Powietrznych w 1962 r.w wyniku której przekształcono Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju i powołano 3 osobne Rodzaje Sił Zbrojnych Wojska Obrony Powietrznej Kraju,Główny Inspektorat Lotnictwa oraz Lotnictwo Operacyjne,generał Szczepucha został powołany na stanowisko szefa Artylerii Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.Stanowisko to piastował do 1968 r.W latach 1969–1974 był szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Kielcach.W 1974 r.został przeniesiony w stan spoczynku.Następnie pracował w Polskiej Akademii Nauk.Członek PPR i PZPR.
Odznaczenia

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1954 r.)
• Order Sztandaru Pracy II klasy(1963 r.)
• Krzyż Walecznych(1945 r.)
• Srebrny Krzyż Zasługi(1947 r.)
• Srebrny Medal"Zasłużonym na Polu Chwały"(1945 r.)
• Medal 10-lecia Polski Ludowej
• Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 r.
• Złoty Medal"Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Srebrny Medal"Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Brązowy Medal"Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Złoty Medal"Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Srebrny Medal"Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Brązowy Medal"Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Order Czerwonej Gwiazdy(1945 r.ZSRR)
• I inne

Kazimierz Piechowski

Ur.3 października 1919 w Rajkowach więzień niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau,uciekinier z niemieckiego obozu,żołnierz AK,absolwent Politechniki Gdańskiej,prześladowany i torturowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i sąd stalinowski.

Biografia
Pochodzi z rodu szlacheckiego Piechowskich herbu Leliwa z Piechowic pod Kościerzyną,szeroko rozgałęzionego na całym Pomorzu,w Polsce,Niemczech,USA i innych krajach.Od najmłodszych lat związany z Tczewem,gdzie przed wojną był działaczem Związku Harcerstwa Polskiego.
II wojna światowa
Po wybuchu II wojny światowej w listopadzie 1939 r.wraz z kolegą z drużyny harcerskiej Alfonsem„Alkiem”Kiprowskim próbował przedostać się na Węgry,aby stamtąd przedostać się do Francji,gdzie tworzone było wojsko polskie.Obaj zostali schwytani przez patrol niemiecki w pobliżu granicy,aresztowani i torturowani.Z aresztu trafili do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.Piechowski otrzymał numer obozowy 918,ponieważ dotarł do obozu w drugim transporcie od czasu jego utworzenia.Uczestniczył w apelu,podczas którego o.Maksymilian Kolbe ofiarował swoje życie za życie Franciszka Gajowniczka.
Ucieczka z Auschwitz-Birkenau

Obawiając się fizycznej eksterminacji,po dwóch latach zdecydował się na ucieczkę z obozu.Ucieczka rozpoczęła się 20 czerwca 1942 r.Kazimierz Piechowski wraz z trzema innymi więźniami:por.AK Stanisławem Jasterem,ukraińskim mechanikiem Eugeniuszem Benderą i Józefem Lempartem z Wadowic włamał się do magazynu mundurów,wykradł samochód esesmański Steyr 220 i z bronią wyjechał nim wraz z kolegami przez punkt kontrolny tzw.dużego łańcucha straży wokół terenu obozowego.Nie posiadał żadnych dokumentów,a ucieczkę umożliwiła mu biegła znajomość języka niemieckiego wyniesiona z domu rodzinnego.Jest to jedna z najbardziej brawurowych i spektakularnych ucieczek z KL Auschwitz w dziejach tego obozu.Została przedstawiona w fabularyzowanym dokumencie nakręconym przez BBC,w którym wystąpił także sam Piechowski.Po ucieczce wstąpił do Armii Krajowej,w szeregach której walczył do końca wojny.
Po wojnie
Po powrocie na Pomorze podjął pracę.Po donosie dotyczącym akowskiej przeszłości,został skazany na 10 lat więzienia,z czego odsiedział 7.Swoje losy w niemieckim obozie Auschwitz opisał w książce„Byłem numerem”.Z inspiracji dr.Adama Cyry,starszego kustosza z Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.Reżyser Marek Tomasz Pawłowski zrealizował o Piechowskim film dokumentalny,zatytułowany„Uciekinier”.Wypowiedzi Kazimierza Piechowskiego z 2012 r.zostały wykorzystane w filmie dokumentalnym pt."Jaster.Tajemnica Hela"z 2014 r.opowiadającym o Stanisławie Jasterze.W styczniu 2015 r.w audycji Polskiego Radia"Godzina Prawdy"jeszcze raz opowiedział swoją historię Michałowi Olszańskiemu.
Upamiętnienie

• W styczniu 2006 r.na wniosek Senatora RP Macieja Płażyńskiego Rada Miasta Tczewa nadała Kazimierzowi Piechowskiemu tytuł Honorowego Obywatela
• Piechowskiemu poświęcono polski film dokumentalny reżyserii Marka Pawłowskiego,zatytułowany"Uciekinier"(2006 r.)
• Katy Carr brytyjska piosenkarka z polskimi korzeniami,poświęciła ucieczce Kazimierza Piechowskiego z Auschwitz swoją piosenkę„Kazik Kommander’s Car”z albumu„Coquette”
• Audytorium w budynku Collegium sub Horologio w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Oświęcimiu otrzymało imię Kazimierza Piechowskiego

Edward Kaźmierski

Ur.1 października 1919 w Poznaniu,zm.24 sierpnia 1942 w Dreźnie wychowanek Salezjańskiego Oratorium w Poznaniu przy ul.Wronieckiej 9.Męczennik II wojny światowej oraz jeden z piątki błogosławionych wychowanków salezjańskich z Poznania.
Biografia
Syn Wincentego i Władysławy z domu Kaźmierczak był jednym z szóstki rodzeństwa(z których dwójka przedwcześnie zmarła).W wieku czterech lat umarł mu ojciec.Mając 17 lat przerwał naukę i podjął pracę jako"chłopiec na posyłki"w sklepie dekoracyjnym.Dzięki pomocy ks.Władysława Bartonia SDB zatrudniony został następnie jako pomocnik w warsztacie samochodowym,gdzie przyuczał się do zawodu ślusarsko-mechanicznego.Brał również udział w przedstawieniach oratoryjnych,grał na fortepianie i skrzypcach,komponował i śpiewał w chórze,tam też zetknął się ze Stefanem Stuligroszem.Przed wybuchem wojny,wraz z Czesławem Jóźwikiem odbył pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę.We wrześniu 1939 r.zgłosił się na ochotnika do wojska,ze względu na szybką klęskę kampanii wrześniowej nie został do niego wcielony.Wstąpił do konspiracyjnej organizacji niepodległościowej Wojsko Ochotnicze Ziem Zachodnich.Aresztowany został przez Gestapo 23 września 1940,torturowany,przeszedł przez więzienia na ulicy Młyńskiej i w Forcie nr VII.Następnie 16 listopada 1940 osadzono go w więzieniu we Wronkach,a 23 kwietnia 1941 w więzieniu Berlin-Spandau jako oskarżonego o zdradę stanu(niem.Hochverrat).Skazany na śmierć przez zgilotynowanie dnia 1 sierpnia 1942.Wyrok wykonano 24 sierpnia tegoż roku o godzinie 20:40 w więzieniu w Dreźnie.
W liście z więzienia w maju 1942 roku m in.pisał:

Jakaż to siła,ta Nasza wiara.Są także tacy tutaj,którzy w nic nie wierzą.Jaka dla nich straszna ta niewola.Słychać tam tylko przekleństwa i złorzeczenia.A u tych,co mają silną wiarę spokój,a zamiast przekleństw sama radość.Duch mój jest silny i coraz silniejszy się staje.Nic go już nie załamie,bo go Bóg umocnił.Jestem na wszystko przygotowany,bo wiem,że wszystkim Bóg kieruje,dlatego we wszystkim widzę niepojęte myśli Boże.

Na podstawie zapisków w jego pamiętniku wiadomo,że nigdy nie chciał być księdzem.Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 r.w grupie 108 błogosławionych męczenników.Jego wspomnienie obchodzi się 24 sierpnia.

Stanisław Hadyna

Ur.25 września 1919 w Karpętnej(obecnie dzielnica Trzyńca),zm.1 stycznia 1999 w Krakowie polski kompozytor,dyrygent,muzykolog i pisarz.Założyciel i wieloletni kierownik artystyczny Zespołu Pieśni i Tańca„Śląsk”.

Biografia
Był synem Jerzego Hadyny,nauczyciela muzyki,kompozytora oraz zbieracza pieśni ludowych i Emilii z d.Pilch.Urodził się wprawdzie na Zaolziu,lecz jego przodkowie pochodzili z Wisły.Ukończył Gimnazjum Klasyczne im.A.Osuchowskiego w Cieszynie.W 1938 r.ukończył Instytut Muzyczny im.Ignacego Paderewskiego w Cieszynie(filia konserwatorium w Katowicach)w klasie fortepianu Aleksandra Brachockiego.W latach 1938-1939 studiował psychologię i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim;w latach 1942-1944 kontynuował studia konspiracyjnie,był także wykładowcą na tajnych kursach gimnazjalnych.Po wojnie podjął studia u Ludomira Różyckiego(kompozycja) i Artura Malawskiego(dyrygentura)w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej(obecnie Akademia Muzyczna)w Katowicach.W latach 1945-1947 pracował jako nauczyciel gimnazjum i kierownik wydziału kultury rady narodowej w Wiśle.W latach 1947-1952 był kolejno dyrektorem biura Okręgu Związku Zawodowego Muzyków PRL oraz dyrektorem Biura Koncertowego i Wojewódzkiej Delegatury„Artosu”w Katowicach.W 1952 r.zorganizował Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca„Śląsk”,którego był kierownikiem artystycznym,dyrygentem i reżyserem.Zmuszony w 1968 r.do ustąpienia ze stanowiska dyrektora naczelnego zespołu(formalnie pełnił w nim funkcję kierownika artystycznego do 1973 r.)przeniósł się do Krakowa,gdzie 1977 r.został kierownikiem muzycznym Teatru im.Juliusza Słowackiego.1 marca 1990 ponownie objął kierownictwo zespołu„Śląsk”jako jego dyrektor artystyczny.Zespołem kierował aż do swojej śmierci.Od lat 60 zajmował się z dużym powodzeniem twórczością literacką:w 1948 r.otrzymał I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Filmowym w Warszawie za powieść o Chopinie"Niezatarte ślady"
,w 1969 r.II nagrodę na konkursie UNESCO za Blessed Are the Peacemakers(dramat o M.Gandhim),1972 r.Award of Merit i II nagrodę na ogłoszonym w Stanach Zjednoczonych konkursie na sztukę o Martinie Lutherze Kingu za Shattered Dreams;1977 r.jego Declaration 76 uzyskała American Revolution Bicentennial Medal.Na stoku góry Bukowej w Wiśle miał dom,do którego chętnie wracał po trudach artystycznych wojaży.Został pochowany w Wiśle,na starym cmentarzu ewangelickim na Groniczku.Pośmiertnie otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Wisły.Obecnie Zespół Pieśni i Tańca„Śląsk”nosi imię Stanisława Hadyny.1 lipca 2006 roku przed siedzibą zespołu kompozytorowi postawiony został pomnik.
Kompozycje
Komponował m.in.utwory skrzypcowe,fortepianowe;wśród ważniejszych kompozycji znajdują się kantaty,poemat symfoniczno-baletowy Wiosna,250 pieśni chóralnych i solowych,14 kolęd,13 pieśni pasyjnych,a poza tym muzyka baletowa,teatralna i filmowa.
Najbardziej znane pieśni Stanisława Hadyny

• Helokanie
• Ondraszek
• Karolinka
• Starzyk
• Szła dzieweczka
• Hej tam w dolinie
• Gdybym to ja miała

Dzieła literackie

• Niezatarte ślady(Wydawnictwo„Śląsk”,1960 r.)powieść
• Na podbój kontynentu(Iskry,1964 r.)seria:„Naokoło świata”,zbiór reportaży
• W słońcu Hellady(PAX,1968 r.)zbiór reportaży
• Pod niebem Allacha(„Śląsk”,1969 r.)zbiór reportaży
• Błogosławieni pokój czyniący(„Blessed Are the Peacemakers”,1969 r.)dramat o życiu Mahatmy Gandhiego
• Zdruzgotane sny(1972 r.)dramat o życiu Martina Luthera Kinga
• Droga do hymnu(PAX,1976 r.)literacko-naukowe studium o Mazurku Dąbrowskiego
• Deklaracja 76(1977 r.)dramat z okazji 200 lecia Deklaracji niepodległości Stanów Zjednoczonych
• Gdzie niebo z ziemią graniczy(PAX,1981 r.)szkic literacko-filozoficzny
• W pogoni za wiosną(„Śląsk”1983 r.reedycja 2009 r.)pamiętnik(kronika narodzin zespołu„Śląsk”)
• „Dwa ognie”(PIW,1988 r.)powieść oparta na historii Rewolucji francuskiej
• O Ludomirze Różyckim(WBP Katowice,1990 r.)wspomnienia
• Przez okna czasu:jasnowidząca z Wisły(Inst.Ekologii i Zdrowia,Kraków 1993 r.)biografia Agnieszki Pilchowej
• O czwartym Mędrcu ze Wschodu:opowieść(Koszęcin,2008 r.)opowiadanie

Dramat o Gandhim„Blessed Are the Peacemakers”otrzymał II Nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Teatralnym UNESCO(1969 r.)inny dramat,„Zdruzgotane sny”,zdobył II nagrodę Międzynarodowego Biennale Teatralnego w USA(1972 r.)Pełny tytuł debiutu literackiego Hadyny brzmi Niezatarte ślady:opowieść z życia Szopena nagrodzona na Międzynarodowym Konkursie Filmowym 1949 r.(m.in.na podstawie tej książki Aleksander Ford zrealizował w 1951 r.film"Młodość Chopina").
Odznaczenia i wyróżnienia
Hadyna odznaczony został m.in.Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski(1954 r.)Orderem Sztandaru Pracy I klasy(1964 r.)otrzymał też Dyplom Honorowy Prezydenta Stanów Zjednoczonych(1959 r.)oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej(1988 r.)w 1987 r.uhonorowany został tytułem Zasłużony dla Kultury Narodowej.W uznaniu wybitnych osiągnięć artystycznych,ze szczególnym uwzględnieniem pracy z Państwowym Zespołem Ludowym Pieśni i Tańca„Śląsk”w 1994 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.