Franciszek Drzewiecki

FDP(ur.26 lutego 1908 w Zdunach k.Łowicza,zm.13 września 1942 w Hartheim)błogosławiony Kościoła katolickiego,męczennik II wojny światowej,polski duchowny katolicki,orionista.

Biografia
Syn Jana i Rozalii.Miał czterech braci i sześć sióstr.Jego rodzina była głęboko religijna.Po szkole podstawowej podjął naukę w seminarium nauczycielskim w Łowiczu.Ten typ szkoły jednak mu nie odpowiadał.Jesienią 19220 r.rozpoczął naukę w kolegium księży orionistów w Zduńskiej Woli.Następnie rozpoczął studia filozoficzne,które ukończył 1931 r.10 grudnia 1930 r.złożył pierwszą profesję zakonną.W 1931 r.został wysłany na studia do Włoch,gdzie po kursie języka studiował teologię w Wenecji i Tortonie.W latach 1933-1934 odbył nowicjat.Po zakończeniu nowicjatu 15 sierpnia 1934 r.złożył profesję wieczystą na ręce ks.Alojzego Orione.Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1936 r.z rąk ks.bp.Egisto Melchiori.Po święceniach kapłańskich pozostał we Włoszech.Pracował w Genui w Małym Kottolengo.W grudniu 1937 r.wrócił do Polski.Został prefektem Krucjaty Eucharystycznej oraz uczył religii w kolegium.Organizował adoracje,uczył katechizmu,organizował przedstawienia religijne.W okresie wakacyjnym 1939 r.został wysłany do pracy w Małym Kottolengo i parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Włocławku.W tej pracy wykazywał dużo gorliwości i poświęcenia.Po wybuchu II wojny światowej pozostał we Włocławku i prowadził rekolekcje,organizował nabożeństwa,spowiadał.7 listopada 1939 r.w mieście Niemcy przeprowadzili masowe aresztowania księży.Ojciec Franciszek,a z nim i ks.Henryk Demrych,zostali również aresztowani.W więzieniu znajdowało się już 43 innych księży i kleryków z ks.bp.Michałem Kozalem na czele.16 stycznia 1940 r.zostali oni przewiezieni do miejsca odosobnienia w Lądzie,gdzie księża salezjanie mieli swój konwent,zamieniony przez władze okupacyjne na więzienie dla duchownych.Przed wywiezieniem w głąb Niemiec do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau,ojciec Franciszek nie skorzystał z możliwości zwolnienia wyrażając wolę pracy wśród uwięzionych.15 grudnia 1940 r.trafił do obozu Dachau jako numer 22666.Dostał się do pracy na plantacji ziół.Z powodu silnych odmrożeń kończyn,z niedożywienia i ciężkiej pracy fizycznej jego organizm doprowadzony został do stanu głębokiego wycieńczenia.Ten zły stan zdrowia był przyczyną wywiezienia go 10 sierpnia 1942 do zamku Hartheim,w pobliżu Linz gdzie został zagazowany.
Kult
Franciszka Drzewieckiego beatyfikował papież Jan Paweł II w dniu 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.Ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 12 czerwca lub 10 sierpnia.

Maksymilian Binkiewicz

Ur.21 lutego 1908 w Żarnowcu,zm.24 czerwca 1942 w Dachau polski duchowny katolicki,błogosławiony Kościoła katolickiego.
Biografia
Był synem Romana i Stanisławy z Czubasiewiczów.Jako dziecko chorował i rodzice liczyli się z jego rychłą śmiercią.Poprawę stanu zdrowia wiązano z przystąpieniem do pierwszej Komunii świętej.Po ukończeniu szkoły średniej(1926 r.)wstąpił do nowo powstałego w Krakowie Seminarium Duchownego diecezji częstochowskiej.Uczęszczał też na wykłady na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Teodora Kubiny 21 czerwca 1931 roku na Jasnej Górze.Mianowany prefektem w Seminarium Duchownym diecezji częstochowskiej w Krakowie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim i w 1933 r.ukończył je pracą z zakresu teologii moralnej pt.„Geneza i rozwój miłości w przedstawieniu św.Bernarda ”,uzyskując tytuł magistra na Wydziale Teologicznym.Był prefektem w prywatnych gimnazjach Sosnowca,a następnie w Niższym Seminarium Duchownym w Wieluniu,pełniąc jednocześnie obowiązki rektora kościoła św.Józefa.Z upoważnienia bp Kubina podjął się misji tworzenia Koła Inteligencji Katolickiej na terenie diecezji częstochowskiej.Po wybuchu II wojny światowej zastąpił aresztowanego proboszcza ks.Wincentego Śliwińskiego w parafii Konopnica.Kraj Warty(niem.Reichsgau Wartheland)staraniem Artura Greisera miał się stać wzorcem w walce z Kościołem katolickim w ramach ziem wcielonych do Rzeszy Niemieckiej.6 października 1941 nastąpiły masowe aresztowania kapłanów byłego powiatu wieluńskiego.Po krótkim pobycie w obozie przejściowym w Konstantynowie został przewieziony razem z innymi duchownymi do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau(27 października 1941),zarejestrowany jako numer 28450.Rozmodlony,pogodnie znosząc cierpienia nieludzkiego traktowania,niosąc pomoc chorym i starszym,skatowany 23 czerwca 1942 podczas ciężkiej pracy,zmarł następnego dnia.Na cmentarzu służewskim w Warszawie znajduje się jego symboliczny grób(grób rodzinny).Beatyfikowany został w grupie 108 błogosławionych męczenników 13 czerwca 1999 r.przez Błogosławionego papieża Jana Pawła II w Warszawie.W kolegiacie wieluńskiej cześć zamordowanych kapłanów upamiętnia tablica,poświęcona przez bp Stefana Barełę 27 października 1975 roku.Patron Publicznego Gimnazjum Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich w Wieluniu.

Jan Oderfeld

Ur.19 lutego 1908 w Częstochowie,zm.17 marca 2010 w Warszawie profesor wieloletni wykładowca Politechniki Warszawskiej,twórca polskiej szkoły teorii maszyn i mechanizmów,pionier zastosowań optymalizacji w technice;inżynier mechanik konstruktor silników lotniczych,pionier badań nad napędem odrzutowym,wynalazca bębnowej pamięci magnetycznej;matematyk pionier zastosowań statystycznej kontroli jakości w przemyśle.Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego;Wydział VI Nauk Technicznych twórca i wieloletni przewodniczący Polskiego Komitetu Teorii Maszyn i Mechanizmów przy Wydziale IV Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk,inicjator przystąpienia Polski jako członka-założyciela do Międzynarodowej Federacji Teorii Maszyn i Mechanizmów,wieloletni członek władz tej Federacji.Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul.Młynarskiej w Warszawie.Materiały dokumentujące życie i działalność Profesora zdeponowano w zasobach ikonograficznych i archiwalnych Muzeum Lotnictwa w Krakowie(część I,część II)oraz w zbiorach Muzeum Politechniki Warszawskiej.

Życiorys

Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej wyznania ewangelicko-augsburskiego.Był synem doktora chemii Stanisława Oderfelda(1875-1944),współwłaściciela zakładów graficzno-papierniczych w Częstochowie i Eugenii Marii z Drzewockich(1886-1944).Ze strony ojca był wnukiem Adolfa Oderfelda.Ukończył liceum im.Sienkiewicza w Częstochowie,a następnie sekcję ogólną Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej.Jego ojciec był doktorem chemii i współwłaścicielem Zakładów Graficzno-Papierniczych przy ul.Waszyngtona w Częstochowie(znanych jako Drukarnia Oderfelda i Kohna).
Działalność zawodowa i naukowa
Swoją pracę zawodową rozpoczął w latach dwudziestych XX wieku w wytwórni"Pocisk",w której powstał m.in.silnik birotacyjny inż.Henryka Brzeskiego.Przed wojną pracował w przemyśle lotniczym,jako inżynier-konstruktor silników i turbin lotniczych.Był współtwórcą pierwszej konstrukcji polskiego silnika odrzutowego.W 1931 r.wraz z inż.Władysławem Bernadzikiewiczem i inż.Józefem Sachsem,zbudował pierwszy w Polsce duży model turbinowego silnika odrzutowego.W 1932 r.w Warsztacie Doświadczalnym Państwowych Zakładów Inżynierii Ursus,wykonał silnik odrzutowy,zwany strumienicą,o zasadzie działania identycznej z zasadą działania współczesnego silnika pulsacyjnego.Od jesieni 1934 roku współuczestniczył(głównym konstruktorem był inż.Stanisław Nowkuński)w projektowaniu 8-cylindrowego silnika rzędowego o układzie odwróconej litery V i mocy startowej 450 KM,który miał służyć do napędu m.in.pierwszego polskiego samolotu wielozadaniowego PZL.38 Wilk.Do 1938 roku wykonano 7 prototypów takich silników.Po tragicznej śmierci inż.Nowkuńskiego w 1936 roku usuwał usterki i problemy rozwojowe tego,podówczas bardzo zaawansowanego,silnika lotniczego.Pracował też nad wersją rozwojową z 12 cylindrami i mocą 600 KM.W czasie wojny pracował w Skierniewicach w Zakładzie Mechanicznym jako kierownik.Po wojnie rozpoczął działalność dydaktyczną,początkowo w szkole Wawelberga i Rotwanda,a następnie od roku 1949 do 1978 na Politechnice Warszawskiej.Od roku 1955 do emerytury w roku 1978 był kierownikiem Katedry Teorii Maszyn i Mechanizmów Politechniki Warszawskiej.W latach 1965–1967 był dziekanem Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa PW.Był twórcą polskiej szkoły teorii maszyn i mechanizmów.Działał także w Głównym Urzędzie Jakości i Miar.Był twórcą polskiego systemu norm,a w szczególności statystycznego odbioru jakości towarów klasyfikowanych.W tej dziedzinie doktoryzował się u profesora Hugona Steinhausa.Działając w PKN i Stowarzyszeniu Inżynierów i Mechaników Polskich przyczynił się do upowszechnienia statystycznej kontroli jakości w przemyśle.Wspólnie z Wiktorem Narkiewiczem zaprojektował pamięć magnetyczną.Ich bębny magnetyczne,od czasu opatentowania w roku 1967 były seryjnie produkowane przez ELWRO i stały się standardowym wyposażeniem komputerów używanych w RWPG.Jan Oderfeld pracował też w Instytucie Matematycznym PAN(1952-1975),gdzie prowadził najpierw Grupę Statystycznej Kontroli Jakości,a potem Dział Zastosowań Przemysłowych.Był założycielem Międzynarodowej Federacji Teorii Maszyn i Mechanizmów.Od powstania w 1954 roku kwartalnika Archiwum budowy maszyn współredagował to pismo.Początkowo jako członek Rady Redakcyjnej,potem Komitetu Redakcyjnego,a następnie do roku 1991 jako redaktor działu mechaniki.W dniu 19 lutego 2008 roku z okazji setnej rocznicy urodzin został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej.Pochowany został 24 marca 2010 na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Józef Iwanek

Pseud.Wójt(ur.15 lutego 1908 w Klimontowie,zm.6 maja 1959 w Katowicach)działacz polskiego,hiszpańskiego i francuskiego ruchu komunistycznego,żołnierz Brygad Międzynarodowych.Syn górnika Romana,skończył szkołę powszechną,1925-1931 był robotnikiem w fabryce lin i drutu w Sosnowcu.Po zwolnieniu pracował przy budowie koszar Marynarki Wojennej w Gdyni i przy wznoszeniu obwałowań wzdłuż Wisły i Nidy w Połańcu i Niekurzy.Od 1935 r.w KPP,współorganizator strajku robotników ziemnych.Aresztowany i skazany w Staszowie na rok więzienia,w VI 1936 r.zwolniony z więzienia w Sandomierzu.W XII 1936 r.wraz z grupą ochotników z Zagłębia i Górnego Śląska wyjechał do Hiszpanii i wstąpił do batalionu im.A.Mickiewicza,gdzie został sierżantem.Delegat polskiej sekcji w III kompanii batalionu,członek KPH.W IV 1938 r.ciężko ranny w bitwie pod Leridą,ewakuowany do Francji i umieszczony w szpitalu w Paryżu.W I 1939 r.internowany przez władze francuskie.Jesienią 1939 r.ochotniczo zgłosił się do formującej się Armii Polskiej we Francji,jednak został uznany za niezdolnego do służby wojskowej.Podczas okupacji działał w Paryżu w polskich grupach FPK i Wolnych Strzelców i Partyzantów Francuskich(FTPF).Po wyzwoleniu Paryża 25 VIII 1944 aktywista PKWN i polskiej sekcji związków zawodowych we Francji,w VII 1945 r.udał się z powrotem do kraju,na 3 miesiące zatrzymał się w Czechosłowacji,gdzie był tłumaczem w polskiej ambasadzie w Pradze.Po powrocie wstąpił do PPR,potem PZPR.Pracownik działów kadr m.in.w WUBP w Katowicach,Ministerstwie Żeglugi,Ministerstwie Handlu Zagranicznego i Hucie"Milowice".Odznaczony m.in.Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Walecznych.

Zdzisław Antoniewicz

Ur.3 lutego 1908 w Poznaniu,zm.21 października 1984 w Poznaniu polski dziennikarz,sportowiec,krajowy i międzynarodowy sędzia pływacki i motorowy pochodzenia ormiańskiego.
Życiorys
Zdzisław Antoniewicz był synem Zygmunta Antoniewicza i Józefy Kurzyńskiej.W 1925 roku zdał maturę w Gimnazjum im.Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.W 1930 r.ukończył szkołę podoficerów-fotolaborantów i przeszedł do rezerwy.Rok później został trenerem i sędzią pływackim.W 1939 roku debiutował jako dziennikarz w dziale sportowym Kuriera Poznańskiego.Po klęsce w kampanii wrześniowej przedostał się na Węgry,gdzie został internowany w obozie Magyarcsanád.Po zwolnieniu trafił do Budapesztu,gdzie został sekretarzem(wicedyrektorem)Instytutu Polskiego w Budapeszcie.Z ramienia Instytutu odpowiadał m.in.za oświatę uchodźczej młodzieży polskiej.Był założycielem jedynego wówczas w Europie polskiego gimnazjum w Balatonboglár.Redagował kilka tytułów polskojęzycznej prasy ukazującej się w latach wojennych na Węgrzech,m.in:Wieści Polskie i Tygodnik Polski-Materiały Obozowe.Był delegatem na Węgry Ministra Opieki Społecznej polskiego rządu emigracyjnego.W tym samym czasie należał do kierownictwa polskiego ruchu oporu na Węgrzech.Po zakończeniu działań wojennych kierował sekcją polskiej Delegatury Międzynarodowego Czerwonego Krzyża na Węgrzech odpowiadając za repatriację Polaków powracających z hitlerowskich obozów w Austrii i obozów internowania na Węgrzech.Na wniosek Edwarda Bernarda Raczyńskiego w styczniu 1947 roku został attaché prasowym Poselstwa RP w Budapeszcie.Po uznaniu przez Węgry rządu w Warszawie został wezwany przez nowe władze do kraju.Na granicy został aresztowany i uwięziony bez wyroku.Zwolniono go w 1950 roku.Utrzymywał się z pracy kabinowego w poznańskich pływalniach,a następnie trenera pływackiego w KS Unia.Dzięki odwilży po śmierci Józefa Stalina mógł wrócić do dziennikarstwa.Pracował dla m.in.Ekspresu Poznańskiego,Głosu Wielkopolskiego,Gazety Chłopskiej.W grudniu 1956 roku był członkiem-założycielem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Węgierskiej im.Franciszka Liszta,pełniąc do śmierci funkcję jego prezesa.
Twórczość

• Zdzisław Antoniewicz:Rozbitkowie na Węgrzech Wspomnienia z lat 1939-1946.Warszawa:Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza,1987 r.ISBN 83-205-3801-7

Odznaczenia

• Złota Odznaka Honorowa P.Z.M.(1966 r.)
• Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 r.(1972 r.)
• Złota Odznaka"Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej"(1976 r.)
• Zasłużony Działacz Kultury(1978 r.)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1978 r.)
• Medal Za udział w wojnie obronnej 1939 r.(1982 r.)
• Odznaka Honorowa Miasta Poznania(1982 r.)

Barbara Ludwiżanka

Ur. 24 stycznia 1908 w Stanisławowie,zm.26 października 1990 w Warszawie polska aktorka teatralna i filmowa.

Kariera
Pochodziła z lwowskiej rodziny o tradycjach artystycznych,jej ojciec Adam Ludwig był śpiewakiem operowym.Ukończyła Szkołę Aktorską przy Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu.Na teatralnej scenie debiutowała już w 1924 r.w Teatrze Polskim w Poznaniu,którego aktorką pozostała do roku 1937;z wyjątkiem lat 1930–1934,kiedy to grała w Teatrze im.J.Słowackiego w Krakowie.W 1937 r.przeniosła się do Łodzi,gdzie do wybuchu wojny występowała w Teatrze Miejskim.W czasie II wojny światowej przebywała w Warszawie.Została aresztowana i wywieziona na roboty przymusowe do III Rzeszy.Po wojnie i powrocie do kraju związała się ponownie z Teatrem im.J.Słowackiego w Krakowie(lata 1945–1947).W sezonie 1947–1948 grała po raz kolejny w Łodzi.Od 1948 r.występowała już tylko w teatrach Warszawy;w latach 1948–1965 w Teatrze Polskim,a następnie w latach 1965–1983 w Teatrze Współczesnym.Na ekranie pojawiła się już w latach 20.Po wojnie do ról filmowych powróciła dopiero w 1963 r.Swoje najsłynniejsze filmowe kreacje stworzyła w"Sublokatorze"(1966 r.reż.Janusz Majewski),"Nocach i dniach"(1975 r.reż.Jerzy Antczak),"Seksmisji"(1983 r.reż.Juliusz Machulski).Wielokrotnie występowała w audycjach radiowych Polskiego Radia oraz w spektaklach Teatru Telewizji.
Życie prywatne
Była drugą żoną aktora Władysława Hańczy.Byli małżeństwem od końca lat 30 do śmierci Hańczy w 1977 r.nie mieli dzieci.Jest pochowana wraz z mężem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie(kwatera 167-III-4).
Filmografia

• "Milionowy spadkobierca"(1928 r.)jako prezeska klubu tępicielek łowców posagów
• "Gwiaździsta eskadra"(1930 r.)
• "Ubranie prawie nowe"(1963 r.)jako Weronika Binkowska,matka Róży
• "Godzina pąsowej róży"(1963 r.)jako Genowefa,gosposia
• "Sublokator"(1966 r.)jako Maria Orzechowska
• "Piękny był pogrzeb,ludzie płakali"(1967 r.)jako Marcinkowska,wdowa po profesorze
• "Poradnik matrymonialny"(1967 r.)jako matka Roksany
• "Duch z Canterville"(1967 r.)jako Patrycja Otis,matka Virginni
• "Zwariowana noc"(1967 r.)jako guwernantka Róża
• "Bardzo starzy oboje"(1967 r.)jako Balbina
• "Zjazd rodzinny"(1968 r.film węgierski;oryginalny tytuł"Keresztelo")jako teściowa Menyherta
• "Tabliczka marzenia"(1968 r.)jako ciotka Ludki
• "Piąta rano"(1969 r.)jako babcia
• "Jak zdobyć pieniądze,kobietę i sławę"(1969 r.)jako pani Klara
• "Dzięcioł"(1970 r.)jako żona mjr.Przebóg-Łaskiego,teściowa Stefana
• "Portfel"(1970 r.)jako Zofia Kwiatkowska,żona Łukasza
• "150 na godzinę"(1971 r.)jako"światowa"pani
• "Kłopotliwy gość"(1971 r.)jako matka Piotrowskiego
• "Chłopi"(1971-72;serial TV)jako Jagustynka
• "Chłopi"(1973 r.)jako Jagustynka
• "Chłopcy"(1973 r.)jako hrabina de Profundis
• "Domy z deszczu.Impresja z Konstantego Paustowskiego"(1975 r.)jako Marfusza
• "Noce i dnie"(1975 r.)jako Jadwiga Ostrzeńska,matka Barbary
• "Noce i dnie"(1977 r.serial TV)jako Jadwiga Ostrzeńska,matka Barbary
• "Granica"(1977 r.)jako Ziembiewiczowa,matka Zenona
• "Wiśnie"(1979 r.)jako Julia
• "Ciosy"(1980 r.)jako matka Teresy
• "07 zgłoś się"(1976-87;serial TV)jako wdowa Izabella Wrońska z Czajkowskich(w odc.10 pt.Grobowiec rodziny von Rausch z 1981 r.)
• "Seksmisja"(1983 r.)jako Julia Novack,najstarsza starowinka w Azylu Zasłużonej Starości
• "Wedle wyroków twoich..."(1983 r.)jako stara Żydówka w areszcie
• "Ceremonia pogrzebowa"(1984 r.)jako Michasia Cendrowska,gosposia
• "Inna wyspa"(1986 r.)jako staruszka,pensjonariuszka zakładu
• "Koniec świata"(1988 r.)

Odznaczenia i nagrody

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski(1977 r.)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski(1965 r.)
• Złoty Krzyż Zasługi(1955 r.)
• Medal 10-lecia Polski Ludowej(1955 r.)
• Nagroda ministra kultury i sztuki I stopnia za całokształt twórczości aktorskiej(1985 r.)
• Srebrny Hugo na III Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago nagroda za najlepszą rolę kobiecą w filmie"Sublokator"w reż.Janusza Majewskiego(1967 r.)
• Nagroda Główna na VI Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Panamie za najlepszą rolę kobiecą w filmie"Sublokator"(1967 r.)
• Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji(1967 r.)

Stanisław Czerniec

Ur.20 stycznia 1908 w Posadzie Górnej,zm.28 lipca 1986 w Gorlicach polski ksiądz katolicki,prałat,kanonik gremialny brzozowskiej Kapituły Kolegiackiej,długoletni proboszcz w Bączalu Dolnym koło Jasła,budowniczy tamtejszego kościoła Imienia Maryi.

Życiorys
Młodość
Urodził się w Posadzie Górnej koło Rymanowa(północno-wschodnie ziemie Beskidu Niskiego)w pobożnej chłopskiej rodzinie,jedna z jego sióstr została zakonnicą.W 1928 r.ukończył Państwowe Gimnazjum Męskie w Sanoku(w jego klasie był m.in.Bohdan Ihor Antonycz).Następnie ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu,po czym w 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk ówczesnego biskupa przemyskiego Franciszka Bardy.Jednym z jego przewodników w drodze do kapłaństwa był błogosławiony Jan Balicki kapłan,spowiednik i wykładowca.
Kapłaństwo
Jako wikariusz pracował w Grębowie(1933-1936) i Pysznicy.Był administratorem parafii w Łomnej(obecnie na terytorium Ukrainy) i Kurzynie Średniej.W 1948 roku został mianowany administratorem a następnie proboszczem parafii Imienia Maryi i św.Mikołaja w Bączalu Dolnym,po aresztowaniu i osadzeniu w więzieniu we Wronkach a później w Rawiczu swojego poprzednika ks.Floriana Zająca.Dał się poznać jako gorliwy duszpasterz zatroskany o sprawy parafian i lokalnego kościoła.Po zapełnieniu parcel Starego Cmentarza erygowanego około 1786 roku podjął starania zmierzające do założenia w 1952 roku Nowego Cmentarza parafialnego przy granicy obrębów Bączala Dolnego i Bączala Górnego.Mimo licznych sprzeciwów miejscowych komunistów,a także represji i inwigilacji dokonywanych przez władze PRL,które nie wyrażały zgody na wzniesienie nowego obiektu sakralnego wznowił prace zainicjowane przez swoich poprzedników związane z budową murowanego kościoła parafialnego Imienia Maryi.Kościół ten został wybudowany według drugiego projektu lwowskiego architekta Eustachego Chmielewskiego w historyzującym polskim stylu narodowym z elementami modernizmu w przeciągu lat 1957-59,następnie poświęcony 4 października 1959 roku przez bpa Wojciecha Tomakę i uroczyście konsekrowany w 1966 roku.Wzniósł również dwa kościoły filialne:w 1972 r.w Jabłonicy oraz w 1981 r.w Lipnicy Górnej,które poświęcił ówczesny biskup przemyski Ignacy Tokarczuk.W celu uratowania starego,drewnianego kościoła św.Mikołaja z 1667 roku odsprzedał go w 1974 r.jako zabytek wysokiej klasy do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku.Wcześniej,bo w 1959 roku obiekt ten został wpisany do rejestru zabytków dawnego województwa rzeszowskiego.
Emerytura
Funkcję proboszcza w Bączalu Dolnym pełnił przez 33 lata,od 1948 do 1981 roku,po czym przeszedł na emeryturę.Jako rezydent pozostał na plebanii w Bączalu Dolnym.W 1983 roku świętował złoty jubileusz 50-lecia święceń kapłańskich.Zmarł po ciężkiej chorobie 28 lipca 1986 w wieku 78 lat.Spoczywa na Nowym Cmentarzu w Bączalu Dolnym nieopodal drewnianego krzyża milenijnego(przy skrzyżowaniu dwóch z pośród kilku głównych alei cmentarnych).
Godności i odznaczenia
W ramach licznych zasług dla Kościoła diecezjalnego i społeczeństwa został odznaczony wieloma godnościami kościelnymi,w tym honorowymi:

• kanonika EC(Expositorium Canonicale)
• kanonika RM(Rochettum et Mantelletum z przywilejem noszenia rokiety i mantoletu)
• po wznowieniu kapituły w Brzozowie(erygowanej przez biskupa Krzysztofa Szembka i zniesionej przez władze austriackie 7 VI 1788)w 1977 roku został honorowo wyniesiony na kanonię brzozowskiej Kapituły Kolegiackiej

Upamiętnienie
Postać ks.prałata Stanisława Czernieca jest motywem wizerunkowym jednego z licznych witraży kościoła parafialnego Imienia Maryi,ufundowanych przez parafian i wykonanych w latach 1993-1994 staraniem ówczesnego proboszcza ks.kanonika Wiesława Willera w jednej z wrocławskich pracowni.Witraż ten usytuowany jest w kościelnej zakrystii.21 lutego 2016 w tygodniku Niedziela Rzeszowska pojawił się artykuł biograficzny o księdzu prałacie Stanisławie Czerniecu i jego zasługach dla parafii i wspólnoty diecezjalnej.